کاش میشد صداتو بغل کرد شبا-!

همه باید یکیو داشته باشن ک هم بشه. باهاش دعوا کرد،هم قربون صدقش رف. هم بشه باهاش درباره همه چیز حرف زد. آدمیزاد نمیتونه ب هرکی بگه حالش بده :)

نمیفهمم چم میشه، یهو عصبی میشم، قاطی میکنم، گریم میگیره، ازهمه چی بدم میاد، حوصله ندارم، ب درسم نمیرسم و تمام وجودم یهو ازهمه چیز و همه کس عصبی میشه :)

-‏دلم از این بغل‌ها میخواد که طرف مقابل نمیخواد ولت کنه.

احساس می‌کنم که دارم تغییر می‌کنم ‌؛ دیگه عین همیشه نمی‌خندم ‌، عین همیشه نه لبخند می‌زنم و نه حرف می‌زنم. این اواخر فقط از همه‌چیز خیلی خسته‌ام .

یه چیزی سر جاش نیست ، یه صدایی از بین روزمرگی هام کم شده ، یه قراری رو یادم رفته ، یه لحظه ای رو گم کردم ، یه حسی داره مغزمو از پا در میاره ، یه لباسی رنگ و روش رفته ، یه رازی برملا شده ، یه زخمی سر باز کرده ، یه قاب عکسی شکسته ، یه عزیزی کم شده ، یه جنگل آتیش گرفته ، یه اتفاقی افتاده ، من مطمئنم یه چیزی شده که من انقدر پریشونم.

وقتی آهنگامونو تو چنلای دیگه میبینم ذوق میکنم :)

من چزا فشاری، میشم!؟

شاید خواب یک نیاز نیست. یک پناه است. یک فرار!

:>>>>>>>>>>>>>>

میدانی انگار گم شده ام ، انگار برای هیچ چیز و همه چیز اندوهگینم ، انگار که حکم اعدام دارم برای کار نکرده ، درون ابهامی عمیق فرو رفته ام .

به مرزهای تنت منم آن پناهنده ی بی رمق.