یه جایی شاملو به آیدا میگه: ‐باید ماند و به تو ثابت کرد با موی سفید هم زیبایی.

خستم ولی جوری نیس که با خوابیدن بشه حلش کرد، عصبیم و چیزی نیس که آرومم کنه فقط عصبی تر میشم، بیقرارم ولی نمیدونم برا چی و اهنگو ترجیح میدم به حرف زدن با ادما، من خستم ولی نمیدونم از چی .

مودِ من: به خودم نمیرسم،حوصله خودمو ندارم از معاشرت با هیچکس لذت نمیبرم هیچ تفریحی ندارم، از روح‌وجسمم خستم هیچ چیزی دیگه خوشحالم نمیکنه کاش تموم شم.!

‏روابطمون با ادمای زندگیمون جوری شده که دلتنگ همیم ولی حوصله ی همدیگه رو هم نداریم.

!-

!-

هنوز منتظرم....

این روزا شبیه چای سردم . هیچکس با هیچ سلیقه و شخصیتی، دوستم نداره و مهم نیست که قبلاچقدر داغ بودم و لب‌سوز، مهم نیست که چقدر به دردشون خوردم وقتی که هیچکس نبود تا با وجودش گرم شن. مهم الانه، که توی بدترین‌ روزا ، هیچکس فرصتی برای دوست داشتنم نداره .

جایی دور تر از خودم ایستاده‌ام به تماشایِ کسی که به جای من زندگی میکند ، چه بی‌رحمانه تنهاست و چه به ناچار قوی.

چشم ها گواهند.....

به مرزهای تنت منم آن پناهنده ی بی رمق.