بعضی وقتا واقعاً از این می‌ترسم که شاید جدی دیگه هیچ‌چیز قرار نیست به وجد بیارتم؛ منظورم خوشحالی نیستا، حال ندارم توضیحش بدم، خودتون می‌فهمید قطعاً.

چشم ها گواهند.....

میخوام انقدر سرمو بکوبم تو دیوار که از گوشامو دهنمو دماغم خون بریزه بیرون.

_

همه ی اینا درسته ولی یه روز بالاخره همین آدما به نقطه ی ته خط میرسن دیگه نمیتونن ازشون بر نمیاد خوب باشن نمیتونن لبخند بزنن به بقیه حوصله ی شنیدن درد و دلای بقیه رو ندارن جون اینو ندارن که هوای بقیه رو داشته باشن و اونجاس که فراموش میشن و دیگه حتی خودشونم یادشون نمیاد کی بودن بی هیچ حسی زندگی رو ادامه میدن که فقط صرفا ادامه داده باشن.

اکیپای سه نفره همیشه یه نفرشون تنهاس و اون یه نفر کسی نیس جز؟ آفرین، من.

از شدت بی‌خوابی مغزم داره منفجر میشه

ولی خوب خوابم نمیبره و حوصلم سر رفته.

انقذ نخوابیدم و قهوه خوردم ک بتونم سرپا بمونم، که ناراحتی قلبی به بیماری هام اضافه شد خدایا شکرت.

انقدر دارم نمیتونم که دایره لغاتمم کم آورده.

در تن آرزویی برای خواب در روح تمنایی برای نیندیشیدن...» #فرناندو‌پسوا

با گریه می نویسم از خواب با گریه پا شدم دستم هنوز در گردن بلند تو آویخته ست و عطر گیسوان سیاه تو با لبم آمیخته ست دیدار شد میسر و با گریه پا شدم #ابتهاج