احتمالا آدمایی که احساساتشون بهشون چیره میشه و نمیتونن باهاش کنار بیان این کارو میکنن ؛ فرار از حقایق .

دلم میخاد رو یه کاغذ بنویسم "این آدم مدتهاست به علت کور شدن ذوق ، حس ناکافی بودن ، ترک شدن و خستگی ، شنیدن حرف های تحقیر آمیز به شدت شکستنی می‌باشد لطفا ‏با احتیاط رفتار شود" و اونو با سنجاق به لباسم بچسبونم تا هرجا رفتم پیشم باشه .

و بعد گند میزنن به اعصاب و احساسات طرف مقابل

چقدر همه چیز داخل مغزم قابل توصیف با کلمات نیست.

دوستای صمیمی اینطورین ک وقتی باهم حرف میزنن تو نمیفهمی اینا دشمنن یا فقط همینطوری حرف میزنن؟

کاش یه کافه‌ی کوچیک تو تنگ‌ترین و خلوت ترین پس کوچه ی شهر داشتم و تنها مشتریم تو بودی .

خیلی وقته دیگه با نوشتن، نقاشی کشیدن، آهنگ گوش دادن، پیاده روی، دوش آب یخ، نفس عمیق تو طبیعت، شب زود خوابیدن و.... حالم خوب نمیشه قضیه خیلی بیخ دار تر ازبن حرفاس.

ولی قبل این که اینو بخونم بهت میگتم حالت چطوره

آدمو به جایی نرسونید که با بغض بگه : + یعنی من انقدر بَدَم ':) ؟؟

اینو درخواست داده بودین تو ناشناس