تهش که قراره بمیریم، پس بیا از هیچی نترسیم، به تَه هیچی فکر نکنیم، ریسک کنیم، بدوییم، گریه کنیم، گم بشیم، موزیکامونو گوش بدیم، بخوریم زمین بخندیم، چک بخوریم بخندیم، مشت بخوریم بخندیم، شب تنهایی بریم جنگل بخندیم، لعنتی بیا زندگی کنیم :>>

آدمایِ مودی یه حالِ غمگینِ دائمی و پیش زمینه دارن و دائما با اون حالِ بد ، درحال جنگن . تغییر مودشون بخاطر اینه که ، هر لحظه خوشحالی و غم داره بهش غلبه میکنه :)

به مرزهای تنت منم آن پناهنده ی بی رمق.

یه تیکه کتاب؛ چه می کشد، چه در وسط صحرا وچه شهری بزرگ، و هنگامی که ایشان با یکدیگر برخورد می‌کنند و نگاه هایشان باهم تلافی می کند، سراسر گذشته و سرار آینده اهمیت خود را از دست می دهد و تنها همان لحظه وجود خواهد بود.

هنوز هم باید "شاملو" زمزمه کنیم: از رنجی خسته‌ام، که از آنِ من نیست بر خاکی نشسته‌ام، که از آنِ من نیست از دردی گریسته‌ام، که از آنِ من نیست.

عاشقی را چه نیاز است به توجیه و دلیل که تو‌ ای عشق همان پرسش بی زیرایی قیصر امین پور-

-

بغل کن مرا، چنان تنگ که هیچکس نفهمد زخم روی تن من بود یا تو ؛

< اِنّهُ عَلیم بِذاتِ الصّدُور > واوبه آنچه دردلهاست آگاه است.

قشنگترین لحظه وقتیه که یه آدم به ظاهر بی تفاوت داره نگات میکنه و تو زیر چشمی مچشو میگیری .

- تمایل شدید برای به آغوش کشیدن رو چقدر زیبا جناب صاعب گفته: