پره رعد و برق شده شهرم. از دوری تو رگ ب رگ شده قلبم((:

من هیچوقت اون دانش آموز محبوب نبودم هیچوقت صمیمی ترین رفیق نبودم هیچوقت نزدیک ترین هیچکس نبودم هیچوقت باهوش ترین نبودم هیچوقت اون فرد دوستداشتنی جمع نبودم هیچوقت بودو نبودم تو زندگی هیچکس مهم نبوده هیچوقت برای کسی قشنگترین نبودم هیچوقت بهترین امکاناتو نداشتم هیچ‌وقت نشد بهترین باشم و همیشه معمولی بودم و هستم. من از معمولی بودن خسته‌م و دلم می‌خواد حداقل یه جا صفت «ترین» داشته باشم :) تا جایی که یادم میاد همیشه برای همه بودم دلسوزی کردم، اعتماد کردم و ضربه خوردم، برای مشکلاتشون همه ی خودمو گذاشتم، سعی کردم مورد اعتماد باشم، از کسی سوءاستفاده نکردم، خواستم اگه کسی تو زندگیم تا بوده خاطره خوب از من داشته باشه ولی همه‌جا فقط من بودم.

عه من:

خواب نمیبرد مرا یار نمیخرد مرا مرگ نمیدرد مرا آه چه بی بها شدم.!

ولی از وقتی بهار شده بود و درختا سبز سده بودن پنجره رو باز نکرده بودم

بهار خیلی خیلی قشنگ و خوبه =))))))

هرجور نگاه میکنم دلیلِ منطقی‌ای نمیبینم ، کسی که هر دقیقه‌یِ زندگیتون پیشتون بود رو ، بخاطرِ یه نفر دیگه کنار بزارید .

نمیتونم کلمات رو جمع کنم و اون چیزی که تو ذهنم هست رو بنویسم ، و این اذیتم میکنه .

من رابطم با خدا خيلي خوبه؛ مثل هميم؛ هرچي من ميگم اون انجام نميده؛ هرچيم اون ميگه من انجام نميدم‌.

فقط اونجایی ک به خودت میای میبینی اونی ک به خاطرش از خواب بیدار می‌شدی شده دلیل بی خوابیت

-امیدوارم اون دردا و مشکلاتی که هیچ‌وقت راجع‌بهش به کسی چیزی نگفتی،زودتر از همه خوب بشن؛سخته تنهایی یه درد رو حمل کنی!

-اونیو انتخاب کن که با رفتارش نشون میده چقدر دوستت داره،خوشحالت میکنه،واسه با تو بودن بهونه نمیاره،وقتی حوصله نداری یا ناراحتی پیشت میمونه و حالتو خوب میکنه،وقتی هیچکس پشتت نیست،مثلِ یه کوه پشتت میمونه،وگرنه حرف زدنو که همه بلدن!