به مرزهای تنت منم آن پناهنده ی بی رمق.

وقتی با یکی از تهِ تهِ دلت میخندی؛ هیچوقت دقت نمیکنی چی تنشه یا قدش چنده و قیافش چقدر شلخته‌س، میخندی و حالت خوبه، این یعنی همه جوره دوستش داری:)

من هیچیم نیست فقط یه چند وقتیه حالم بی دلیل ناخوشه نه دعوایی کردم نه قلبم شکسته نه قلبیو شکوندم، فقط تو خنثی ترین حالت ممکنم دارم روزامو شب میکنم و این حالت از صدتا گریه کردن و عربده کشیدن بدتره .

-سبز:»

تو دقیقا برام مثل همون لحظه هستی که شارژم یه درصده و به موقع میرسم خونه و گوشیمو میزنم به شارژ، مثل خوشحالی پیدا کردن پول ته جیب لباسای پارسالم، مثل آخرین تیکه‌ پیتزا، مثل بوی خاک بارون خورده، مثل آخرین زنگ مدرسه، مثل ذوق نخوابیدن شبی که فرداش میخوای بری اردو، مثل استرس اولین قرار، مثل قدم زدن رو ماسه های ساحل، مثل حسی که وقتی وارد مغازه لوازم تحریری میشی و یه عالمه چیزای قشنگ میبینی، مثل حسایی قشنگی که هر بار تجربشون کنی هیچوقت برات تکراری نمیشن و همیشه دوست داشتنین..

علاوه بر اینکه منو تو ما نشدیم، نِصف منم از بین رفت..! :)

:)

و در آخر به این نتیجه میرسی که از همه‌ی کسایی که براشون وقت گذاشتی نیازمند تر بودی .

میگفت: عمیق‌ترین قسمت تنهایی آدما اونجاست که از خودشون به خودشون پناه میبرن .

خیلیا جات خواستن بیان هیشکی نتونست:)

دیگه نمیام سمتت، چون احساس میکنم مزاحمم، چون مشخصه دلت نمیخواد باهام حرف بزنی، چون سرد جوابمو میدی، چون میزنی تو ذوقم، چون انقد دیر جواب میدی حسش میپره، چون من خسته شدم از اینکه همش من بخوام همش من بیام همش من حرف بزنم .. دیگه تموم شد، هرکی بخواد خودش میاد من دیگه تلاشی نمیکنم.