لبخندی از سر اندوه زیاد*

-بهترین نصیحت رو چارلی چاپلین میکنه: "کم باش! اصلا هم نگران کم شدنت نباش. آن کس که اگر کم باشی گمت کند، همانیست که اگر زیاد باشی حیفت میکند. سعی نکن متفاوت باشی، فقط خوب باش. این روزها خوب بودن به اندازھ‌ی کافی متفاوت است!"

من از مردن نمی‌ترسم، از زندگی‌ نکردن می‌ترسم. از اینکه زنده باشم اما زندگی نکنم. از اینکه صدا داشته باشم اما سکوت کنم. از اینکه درد داشته باشم اما رویا نه‌.

ولی اگه یه نفر تو چهل ، پنجاه سالگی ازم بپرسه سال‌های جوونی خودتو چطوری گذروندی به احتمال زیاد بغض میکنم..:)

-:)

وقتی جای من زندگی نکردی درمورده اینکه میدونی من چه احساسی دارم حرف نزن .

شاید اگه فقط همه ی آدمها رو ساکت کنم، آروم بشم.

گر بدانی شوق دیدارت چه با دل می کند..!

من و یک لحظه جدایی ز تو، آن گاه حیات ؟!

بزرگ‌ ترین چالش زندگیم اون وقتاییه که دارم با منطقم احساساتمو ساکت میکنم

به مرزهای تنت منم آن پناهنده‌ ی بی رمق.

خسرو شکیبایی: پسر تو چند سالته؟ پسر: پارسال ۱۶ سالم بود، بچه بودم؛ دو روز بعد بابام مُرد، بازم ۱۶ سالم بود، اما دیگه بچه نبودم!