از یجایی به بعد تو زندگی ، از هیچ رفتن و قطع ارتباط و رفتاری دیگه سورپرایز نمیشی. نه اینکه انتظار داشته‌ باشیا ، صرفا برات عادی شده که محبت و دلبستگی درلحظه میتونه از بین بره.

تمامِ رابطه های لانگ دیستنس رو محمود درویش تو این چند جمله توصیف کرده : دوستت داشتم با وجود اینکه تو را به آغوش نکشیدم و تورا همیشه نمی‌بینم، دوستت دارم چون برایت نوشتم و برایت خواندم و بخاطرت خندیدم و بخاطر تو تغییر کردم، تورا دوست داشتم درحالی که دور بودی.

اینو الان خوندم خیلی خوب بود:)

کسی که فکر نمیکردی؛ تموم زندگیت میشه !.

وقتی یه نفر بهت بی‌توجهی می‌کنه ولی همچنان هوات رو داره، خیلی واضح نشون می‌ده که دلش رو شکستی اما اون هنوزم دوست داره.

من دقت کردم همه جدیدا می‌خوان آدمای سمی دورشونو حذف کنن. یعنی درصدی احتمال نمی‌دن که خودشون آدم سمی داستان باشن و باید روی خودشون کار کنن، فقط می‌دونن بقیه بد و سمی‌ان.

ولی من دیگه اون آدم سابق نیستم، جوابمو بدی یا ندی ناراحت نمیشم، دیر جواب بدی ناراحت نمیشم، دروغ بگی ناراحت نمیشم، بری ناراحت نمیشم، با یکی دیگه ببینمت ناراحت نمیشم، اگه بهت زنگ بزنم جواب ندی ناراحت نمیشم، اگه بری بعد مدت‌ها بیای الکی سعی کنی قانعم کنی ناراحت نمیشم، با یه نفر چت کنی ناراحت نمیشم، با ده نفرم چت کنی ناراحت نمیشم، تو پست و استوریات هر غریبه و آشنایی رو تگ کنی ناراحت نمیشم، هرچقدم دوس‌داری سیگار بکش ناراحت نمیشم، نمیدونم تو برام بی‌ارزشی یا من کاملا خنثی شدم رسیدم به همونجایی که جفتمون ازش میترسیدیم