اگر زنده ماندم و یک روزی باهم در یک خانه چای خوردیم، برایت تعریف می‌کنم که این روزها چقدر سخت و دیر و دور گذشت.

بعضی از کلمات به خودی خود بدون هیچ توضیح اضافه‌ای خیلی غمگین بنظر می‌رسن، مثلِ 'بوسیدنِ عکس'

زندگیم: پشیمونی 24ساعته.

وضعیت اصلا عادی نیست! حتی اگر بخوای عادی جلوه‌ش بدی‌..

هميشه بهترين چيزا تو هيچوقت ترين وقت ها اتفاق ميوفته.

ایبابا خستم. یکی بیاد به جای من برای زندگیم فکر کنه

خیلی وقته دچار بیماری انقد آهنگ گوش بده تا بمیری شدم..

نامه ای به تو که ازم دوری: میخواستم بهت بگم که درسته تو فرسنگ ها از من دوری اما توی هر شرایطی بازم انتخابم تویی. من از نگرانی هات خبر دارم فکر میکنی به اندازه کافی نمیتونی برام کافی باشی اما باور کن حاضرم ساعت ها منتظر پی‌ام تو باشم اما دقیقه ای وقتمو با این آدمایی که دورم هستند نگذرونم. میخوام بدونی که چه دور باشی چه نزدیک جایگاهت تو قلب من فرقی نمیکنه(=

تو را به ترانه‌ها بخشیدم . . به صدای موسیقی؛ به سکوت شکوفه‌ها . . ك به میوه بدل می‌شوند و از دستم می‌چینند؛ تو را به ترانه‌ها بخشیدم . . با من نمان! عمر هیچ درختی ابدی نیست باید به جدایی از زندگی عادت کرد :)

به قول شاعر : ما هیچ تر از هیچ پِی هیچ دویدیم.. جز هیچ در این هیچ دِگر هیچ ندیدیم'!

نورِ خورشید نه ، ولی تو مثلِ ماه توی شبایِ تاریکی .