ماه ؛ روشنی‌اش را در سراسر آسمان می‌پراکَنَد ، و لکه‌های سیاهش را برای خود نگه می‌دارد .

نورِ خورشید نه ، ولی تو مثلِ ماه توی شبایِ تاریکی .

حال من بعد تو مثل دانش آموزیست که خسته از تکلیف شب خوابیده روی دفترش

او را خوب میشناختم،همیشه در خیابان ها و کوچه پس کوچه های مغزم قدم میزد و حسابی افکارم را بهم میریخت،گهگاهی ام شیطنتش گل میکرد و بی هوا سنگی به دریچه ی قلبم پرتاب میکرد و فرار میکرد،مختصر بگویم آشنایی غریبه بود که فرصت زندگی کردن را از من گرفته بود .

جای من این روز ها میزی است کنج کافه ها  یک طرف اندوه و من یاد تو سمت دیگرش -!

نباشی‌شب‌است‌ویک‌خیابانِ‌بی‌انتهاازخیال .

نوشته بود: "سخت‌ترین بخشِ خودشناسی روبه‌رو شدن با زخم‌هاییه که نقشی در به وجود اومدن‌شون نداشتی، اما مسئولیتِ ترمیم‌کردنشون با توئه، و گاهی مسئولیتِ تحملِ ترمیم‌نشدن‌شون هم با توئه."

+کسی که زیاد فکر می‌کنه قابلیت این رو داره تو بهترین شرایط یهو غمگین بشه. -آره زیاد پیش میاد؛ مثلا دارم در یخچال و باز می‌کنم اشکام بریزن.

دلم میخواد برم به دورو بریام بگم: من فعلا حالم خوب نیست، میشه دست از دوست داشتنم برنداری تا دوباره بیام؟

_! ".

‌‏کاش قابلیتی بود که میشد آدم صدای درونش‌ رو میوت کنه.

ما که جوانی نکردیم ! یعنی وقت و حوصله اش را نداشتیم ما سرمان شلوغ بود ، خیلی شلوغ... به قدری فکر و مشغله رویِ سرمان سنگینی می کرد ، که درکِ درستی از سن و سال نداشتیم ... ما حتی کودکی هم نکردیم ، چشم باز کردیم و پیر بودیم ... جوری شکستیم ، که زبانِ اعتراضمان ، بند آمد :) ما قربانیانِ بدترین بُرهه ی تاریخ بودیم ! نسلِ جوانی هایِ بر باد رفته ... نسلِ بحران و بلا تکلیفی....