_! ".

من مقدار کمی خون در رگ هایم دارم؛بقیه اش را مقدار زیادی از استرس،کلافگی،بیخوابی،ترس از گذشته و آینده،اعتماد به نفس پایین تشکیل داده است ...

دیدی اون لحظه ای که آب پرت می شه تو گلوت یا یه تیکه غذا گیر می کنه تو قفسه ی سینت چه حالی داری؟ هی تقلا می کنی به بقیه بگی دارم خفه می شم و بقیه هم سریع میگن چیزی نگو بدتر می شی، الان دقیقا یه همچین حالی دارم، یه عالمه حرف گیر کرده تو گلوم، دارم خفه می شم، تقلا می کنم به بقیه بگم اما نمی تونم چون می دونم حرف زدن همه چی رو بدتر می کنه و اوضاع از اینی که هست خراب تر میشه:)...

:)-!

الان اونجایی از زندگی هستم که فروغ فرخزاد میگه: «گاهی اوقات دلم میخواهد در تاریکی گم بشوم،از خودم می‌گریزم. از خودم که همیشه مایه‌ی آزار خودم بوده‌ام. از خودم که نمیدانم چه میکنم و چه می‌خواهم؟!»

_نمیدونستم با درخت‌ها حال میکنی. +با هر چیزی که حرف نمیزنه حال میکنم.

این چه پارادوکس مزخرفیه که هم دلم میخواد بمیرم ولی واسه زندگی کردن کلی برنامه دارم، هم میخوام از همه فرار کنم ولی حتی شنیدن لغت«تنها»کاری میکنه اشکم دربیاد، هم کلی حرف روی هم جمع شده دارم هم دلم میخواد هیچوقت با کسی حرف نزنم همه چیز در عین درست و صحیح بودن غلط و اشتباست ...

ولی بعد من هیشکی؛ دیگه واسه تو من نمیشه:)

خب امشب دوباره یادت افتادم هنوزم شبا قبل خواب مینویسی؟ هنوزم وقتی خوابی یهو با کابوس میپری؟ هنوزم تو خواب نفسات نامنظمه؟ هنوزم وقتی داری میخندی یهو ی خاطره میاد تو ذهنت و لبخندت محو میشه؟ هنوزم به خودت اجازه نمیدی بغض کنی و همیشه لرزش صداتو خفه میکنی؟ تورو نمیدونم ولی من خیلی عوض شدم من دیگه شبا به خوابیدن کسی زل نمیزن دیگه خوابیدنی نفسامو با نفسای کسی هماهنگ نمیکنم دیگه اصلا نمیتونم بغض کنم من من حتی اگه هم بتونم گریه کنم هیچکی نی ک اشکامو پاک کنه من جدیدا وقتی از حال بد به تنگی نفس میفتم و از سرفه زیاد خون بالا میارم و در نهایت از حال میرم هیچکی نی کنارم باشه هیچکی نی دستامو فشار بده من دیگه قبل خواب ستاره هارو نمیشمارم من اصلا نمیخوابم اصلا آسمونی ک وقتی تو نباشی نگاش کنم مگه ستاره هم داره؟ تو ماه شب چهارده من بودی! ماهی که یه شب ابر اونو پنهون کرد و ازون شب من دیگه ندیدمت تو کجایی ماه من؟ تو کجایی که آسمون دلم تیره و تاره...

امان از صدای او که ابدی شد در گوش من !

ولی موسیقی باعث میشه کمتر احساسِ تنهایی کنم

وقتی میگم هیچکس یعنی دقیقاً هیچکس:) روزای زیادی باید بگذره تا آدم قانع بشه فقط خودشه و خودش تا باورش بشه از بقیه به جز یک اسم و چند تا خاطره ی کوچیک چیزی براش نمیمونه؛بیست سال،چهل سال،هفتاد سال زندگی فقط برای تلمبار کردن اسم روی اسمه برای جایگزین کردن خاطره جای خاطره یک روز میشینی و عمرت رو ورق میزنی سیر تا پیازتو واسه خودت تعریف میکنی یک روز به خودت میای و اطرافت رو نگاه میکنی «هیچکس»نیست دقیقا«هیچکس»...!