هرشب ، در گوشه‌ای‌ از این‌ شهر؛آدم‌هایی‌ بخاطرِ پا گذاشتن بر«مینِ‌ خاطرات»جان‌ می‌ دهند:)!

‏نصف مشکلات روحی با شبا زود خوابیدن حل می‌شه، نصف دیگه‌ش با روز بعدش بیدار نشدن

تقریبا دارم میزان ارتباطم با ادمارو به صفر میرسونم .

و از این موضوع بسیار خرسندم

+بالاخره یه روز همه‌ چی درست میشه ، غصه نخور. _به من دروغ نگو. +پس هیچوقت هیچی درست نمیشه ولی تو غصه نخور.

چیزی از فرقِ سرش به سرعت پایین آمد، از چشم‌هایش بیرون زد، گلویش را خراشید و توی دلش فرو ریخت، این شکلِ طبیعیِ چیزی بود، که بعدها فهمید غصه است.

بگین که فقط من نیستم که انقد ریزش مو دارم، غمگینم، استرس دارم، نگرانم، عصبیم، کم اشتهام، نا امید و افسردم و دلم ميخواد بمیرم ..

از تموم شدنا متنفرم:)! مثل آخرین روزِ مسافرت،تموم شدنِ سریالِ موردعلاقم،آخرین لحظه های بودنِ پیش آدمایی که پیششون بهم خوش میگذره،تموم شدن تیکه آخرِ پیتزا و کلی چیزای دیگه ... «تموم شدنا غمگینه؛نمیخوام چیزی تموم شه»

بالاخره خسته میشی.. از تلاش واسه راضی نگه داشتن آدما. از تلاش واسه کافی بودن. از اینکه همه‌ی خودتو بزاری واسشون. خسته میشی، وقتی به چشم نیای.

این مردم رهگذرِ شهر خیلی آزرده خاطراند ، آنها از رنجیدن و محدود شدن بی جان‌اند . آنها چیزی فراتر از نیاز نمیخواهند آنها آرامش ، لبخند و امید می‌خواهند ‌. آنها فقط میخواهند زندگی کنند ، فقط زندگی : )

از چيزى حرف می‌زد كه حرفش نبود به چيزى می‌خنديد كه در خلوت به گريه‌اش انداخته بود او با كسى بود كه دوستش نداشت و صورت كسى را پشت چشمانش داشت كه انكارش میكرد او از آن‌چه نبود نقابى ساخته بود و آنچه را كه بود پشتش پنهان كرده بود

‏مودی بودن واقعا بدترین ویژگی یه آدم میتونه باشه. همه چی خوبه و روز خوبی داشتی، یهو حالت بد میشه، پشمات میریزه و اصلا هم نمیتونی خودتو خوب کنی اون لحظه و حالتو برگردونی به قبل..