هَمه قول موندن میدن ، امّا همه سر قولشون نمیمونن ... تکیه دادن به آدمی که ناگهان ازت فاصله میگیره ، مثل پَریدن توی دریا به امید نجات غریقیه که دست و پا زَدنت رو میبینه وَ کاری برات انجام نمیده ... تو مُمکنه از غرق شدن نجات پیدا کُنی ، اما دیگه هیچ‌ وقت دل به دریا نمیزنی.

‏می‌خواهمت؛ نمی‌دانم که بودم، که خواهم بود و چه می‌شوم! اما می‌خواهمت تا نهایت ویرانی ... نزار_قبانی

فراموش می‌شوی گویی که هرگز نبوده‌ای مانند مرگ یک پرنده مانند یک کنیسه‌ی متروکه فراموش می‌شوی مثل عشق یک ره‌گذر و مانند یک گل در شب ، فراموش می‌شوی. محمود_درویش

انقد نبودنت سنگینه که حتی وقتی بعد چندد ماه هنزفریمو پیدا کردم هیچ تغییری در حالم حس نکردم.

آسمان پرده ی سیاهش را کشید،سکوت رنگِ تیره اش را به دیوار های اُتاق پاشید،چشم هایش که بسته شدند «خود را در میانِ تصاویری از گذشته پیدا کرد:)...»

این ربطی به چنل نداشت ولی خوب خیلی قشنگ بود ، یعنی قشنگ بغضی شدم با خوندنش.

باید مغزم را از تويِ فِکرت در بیاورم .

این نیز بگذرد شاید کمی تلخ تر ، شاید با تلخی و سکوتی بیشتر ! با حرف هایی ناگفته تر .. اما حواست به حرفهایم باشد شاید این بار من هم با 'این نیز بگذرد' بگذرم ..

‏خوش بحالتون اسکلین راحتین. من اسکلم ولی ناراحتم.

ما هممون شکستیم فقط بعضی هامون خیلی خوب می‌تونیم تیکه‌هامون رو کنار هم نگه داریم:)

-