هنوز‌شبه.

با هم بی‌پرده و مستقیم در مورد چیزایی که براتون اهمیت داره حرف بزنید حتی اگه اولش باعث بحث و جدل بشه. سکوت، و انکار واقعیت و خواسته‌هاتون خشم پنهان و سوتفاهم و دلخوری میاره‌.

ماهمن.!

از بدی های مجازی هم اینه که: ممکنه ببینی که یکی از عزیزترین هات ناراحته، ولی چون ازش دوری نمیتونی دستشو بگیری و ببریش بیرون که حال و هواش عوض شه، یا نمیتونی آرومش کنی چونکه ازش دوری، نهایت میتونی چند خط براش بنویسی و‌ هیچوقت اون لحظه نمیتونی مطمئن شی که واقعا حالش خوب شده .

احتیاج ها؛

رابطه ای خوبه که با هم مثه دوستای صمیمی حرف بزنید، مثه بچه ها بازی کنید، مثه زن و شوهرا بحث کنید و از همدیگه مثه خواهر و برادر محافظت کنید .

قشنگ بود؛)

تو اینستا داشتم میگشتم یجا دیدم نوشته بود: «یه نفر رو بشناس، بعد عاشقش شو چون وقتی عاشقش میشی نمیتونی بشناسیش و یا اگرم بتونی دیگه زورت به خودت نمیرسه که درست فکر کنی و درست تصمیم بگیری» به نظرم این تکست حقیقت محض بود.

-

یه روز برای آخرین بار کسایی که دوست داریم رو بغل میکنیم، برای آخرین بار میخندیم، برای آخرین بار به کسایی که دوسش داریم پیام میدیم، برای آخرین بار دوستامونو میبینیم، و قسمت دردناکش اینه که نمیدونیم آخرین باره.

ازتون خواهش میکنم به من فحش بدید ولی هیچ‌وقت ، تاکید میکنم هیچ‌وقت نصیحتم نکنید .

با تشکر