ولی من دیگه اون آدم سابق نیستم، جوابمو بدی یا ندی ناراحت نمیشم، دیر جواب بدی ناراحت نمیشم، دروغ بگی ناراحت نمیشم، بری ناراحت نمیشم، با یکی دیگه ببینمت ناراحت نمیشم، اگه بهت زنگ بزنم جواب ندی ناراحت نمیشم، اگه بری بعد مدتها بیای الکی سعی کنی قانعم کنی ناراحت نمیشم، با یه نفر چت کنی ناراحت نمیشم، با ده نفرم چت کنی ناراحت نمیشم، تو پست و استوریات هر غریبه و آشنایی رو تگ کنی ناراحت نمیشم، هرچقدم دوسداری سیگار بکش ناراحت نمیشم، نمیدونم تو برام بیارزشی یا من کاملا خنثی شدم
رسیدم به همونجایی که جفتمون ازش میترسیدیم'
بله دوستان ؛ بنده در جریان این هستم که چقد از همتون فاصله گرفتم پس نیاز به یاداوری نیست،فقط میدونم که اینجوری از همه لحاظ آرومترم.
دارم کارمو میکنم، کتابمو میخونم، فیلممو میبینم، یهو چی میشه؟ نیروی زندگی ازم خارج میشه یهو دیگه دلم نمیخواد کاری کنم، میخوام هیچ کاری نکنم، من میخوام یک کاکتوس تنها باشم بشینم یجا کاری نکنم و کسی هم بهم دست نزنه..
وقتی قهرید برید بهش بگید که:
«من فکر میکردم تا همیشه کنارمی؛
واسه همین هیچوقت
نداشتنت رو یاد نگرفتم»
این متن به تنهایی مرحم تمامِ جدایی هاست .
یه حسی دارم همش می گه ول کن، هرچی اکانت داری دیلیت کن، اینستاتو دی اکتیو کن، واتسپو پاک کن، تلگرامُ حذف کن، سیمکارتتو بشکون و تموم پلای ارتباطیت با دوستاتو خراب کن، هیچ کسو نبین، برو تو تنهایی و خلوت خودت غرق شو و به خودت برس، نفس بکش و تازه شو، اونقدر همه رو پس بزن و از دنیای آدما و هرج و مرج دور شو که ذهنت خالی شه و همه برات بی اهمیت بشن و کسی نمونه که بخوای راجبش فکر کنی یا ذهنتو بهم بریزی، اتلاف وقت کنی یا سردرگم بشی و ندونی برای اهمیت به کدوم موضوع و چه کسی این حس گوهو داری و انقد همه چی درهم و آزاردهندس!