خب به جهنم ، به درک چه غلطی کنم الان

دلبآختهِ‌ی‌آبی:)

امروز یه جا میخوندم که یه نوع افسردگی هست به اسم «دیس تایمیا» یا افسردگی با عملکرد بالا. اینجوریه که شما سرکار میری، دوستاتو میبینی، درس میخونی، در مراسم ها شرکت میکنی  ولی بطن زندگیتون پر از احساس سنگینی، خستگی و ناامیدی از آینده ست.

دقت کردید شبت بخیر چقدر قشنگتر از شب بخیره؟

جالبه

فروغ فرخزاد یه جا گفته: «هیچ چیز راحتم نمی‌کند. نه دریا، نه آفتاب، نه درخت‌ها، نه آدم‌ها، نه فیلم‌ها، نه لباس‌هایی که تازه خریده‌ام. نمی‌دانم چه کار کنم. بروم و سرم را به درخت‌ها بکوبم، داد بزنم، گریه کنم؛ نمی‌دانم.» و من شدیدا باهاش احساس هم‌ذات پنداری میکنم. والا منم نمیدونم چیکار کنم.

_

بازم میگم که آره

متاسفانه من خیلی ادم «اگه فلانی هست نمیامی» هستم .

از‌یه‌طرف‌تنگه‌دلم‌،‌ولی‌مغزم‌میگه‌خفه‌به‌من..!

بعد از نوشتن تمام دردهایش در آخرین برگ دفترچه‌اش نوشت : من نمرده‌ام ولی زنده هم نمانده‌ام ..

و قسم به روشناییت در سیاهی آسمان ؛