وقتِ‌رفتن‌‌کاش‌در‌چشم‌نمی‌غلتید‌اشک آخرین‌تصویر‌او‌در‌چشم‌هایم‌تار‌بود؛

جان ببر آنجا که دلم برده‌ای؛

میدونی چیه بهت حس من ؟!

طبق آهنگ های یاسینی میشه به این نتیجه رسید که منظور شاعر فردی پایه، بدقول، با جنس دل مجهول، صبور، با رفتار و حرکات گاد، که دارای ارتباط اجتماعی بالاس، و آدمای دور و برش اصولا دهنشون سفته و از شعور کمی برخوردارن، محکم هل میده ، امواج فکرش خیلی قوی ان و روحش خیلی آزاده، آدمیه که بعد از کمی تو رابطه بودن طرف مقابل براش عادی میشه، نابودگر فوق العاده ماهریه، قدری خوب بوده ک حسودای زیادی داشته، به قدری خاطره به جا گذاشته که باعث دلتنگی فراوان بشه، کسیه که یاسینی بخاطرش شهرو چراغونی میکنه «با این وضع برق» و کلی تحلیل دیگه ک اگه بخوام ادامه بدم به راحتی میتونم با یه سرچ پی ببرم ک مقصود شاعر ( یاسینی) از این آدم بیشوعور کیه؟!

+ تازه داشتیم یاغیا رو از کف خیابون جم میکردیم که ونزدی پخش شد.