وقتِ‌رفتن‌‌کاش‌در‌چشم‌نمی‌غلتید‌اشک آخرین‌تصویر‌او‌در‌چشم‌هایم‌تار‌بود؛

جان ببر آنجا که دلم برده‌ای؛

میدونی چیه بهت حس من ؟!

طبق آهنگ های یاسینی میشه به این نتیجه رسید که منظور شاعر فردی پایه، بدقول، با جنس دل مجهول، صبور، با رفتار و حرکات گاد، که دارای ارتباط اجتماعی بالاس، و آدمای دور و برش اصولا دهنشون سفته و از شعور کمی برخوردارن، محکم هل میده ، امواج فکرش خیلی قوی ان و روحش خیلی آزاده، آدمیه که بعد از کمی تو رابطه بودن طرف مقابل براش عادی میشه، نابودگر فوق العاده ماهریه، قدری خوب بوده ک حسودای زیادی داشته، به قدری خاطره به جا گذاشته که باعث دلتنگی فراوان بشه، کسیه که یاسینی بخاطرش شهرو چراغونی میکنه «با این وضع برق» و کلی تحلیل دیگه ک اگه بخوام ادامه بدم به راحتی میتونم با یه سرچ پی ببرم ک مقصود شاعر ( یاسینی) از این آدم بیشوعور کیه؟!

+ تازه داشتیم یاغیا رو از کف خیابون جم میکردیم که ونزدی پخش شد.

+حکایتِ‌من‌‌در‌میان‌جمع‌و...

ولی من هر روز دارم آدم ساکت تری میشم.

من خیلی وقته تو مودِ “نمیخوام، نمیرم، نمیگم، مهم نیست، حسش نیست، کی اهمیت میده؟، ساعتها نگاه کردن به سقف، تجربه کردن احساسات جدید و متناقض، حوصله ندارم، انرژی ندارم، خستم، روح و روانم درد میکنه و به درک” ای هستم !

زمانی که وقتی ذوق کردی نیازی ندیدی به کسی بگی وقتی یه روز پر اتفاق و گذروندی دلت نخواست برای کسی با حس تعریف کنی وقتی ناراحت بودی نخواستی کسی با خبر بشه دوست نداشتی کسی خلق و خویت دستش باشه وقتی که دیگه فقط برای امر واجب حرف زدی بدون اون روز تو بزرگ شدی! یه آدم بدون حس نیازی! به تکامل رسیدی...؛

در(برو‌بابامن‌حوصله‌ی‌خودمم‌ندارم‌) ترین وضعیت ممکنم.

من از کودکی یک راست به سن کهولت رسیدم !