-رو دست شب موندم از بس نخوابیدم؛

منطق سیستم زندگیم : چون دیروز به اندازه کافی خندیدی و خوش‌گذشت بهت ، امروز باید بیشتر از حد تحمل فازت غمگین بشه تا برای شادیِ بعدی آماده شی .

نگاهش را تماشا کن؛ اگر فهمید حاشا کن!

بالاخره بیماریمو پیدا کردم .

حال بچه ای رو دارم که تمام خمیر بازیاشو باهم قاطی کرده و الان از دار دنیا فقط یه تاپاله طوسی داره.

پنجره ی بسته .. اتاقک تاریک ، حجوم خیالات وحشتناک و سکوتِ عمیق . قدمی با جنون فاصله داشتم .. پنجره را باز کردم و صدای بوق ممتد ماشین‌ها مرا از جنون فاصله انداخت . می‌آزرد مرا اما فهمیدم آزار دهنده ها هم می‌توانند دوست داشتنی باشند و مرا از دیوانگی و جنون به دور کنند .

می‌خوام حرف بزنم، اما حرفی ندارم. مثل داغ دیده‌ای که بعد فریادهای ناباوری، مسکوت به جسد توی قبر عزیزش نگاه می‌کنه.

قرار بود عوض بشم.. قرار بود خوب بشم.. قرار بود خودمو دوس داشته باشم.. قرار بود فراموش کنم.. قرار بود ببخشم.. قرار بود شبا راحت بخوابم.. قرار بود همچی درست بشه..

ولی خب همه اینا فقط یه قرار بود..

چطوری وسط دعوا گریه میگیره؟