‏هرکس به وسعت دلتنگی اش شب را در آغوش میکشد و من سال هاست هم آغوش شبهایم شده ام .

به چشم‌های آدم‌ها که نگاه میکنم چیزی جز غم نمیبینم. انگار غم همه ی چشم هارا صاحب شده…

و گوشه ی اتاقش همچون مکانی دنج برای تمام تنهایی های او به حساب می آمد . .

در واقع من فریاد می‌زنم اما کسی صدایم را نمی‌شنود ، به چشمانم نگاه کن ، کلمات از دهانم بیرون نمی‌آیند ، چشمانم حرف می‌زنند . !

چشم ها گواهند ........

شب است و ماه من پنهان شده....

دستم نمی‌رسد که در آغوش گیرمت ای ماه با که دست در آغوش می‌کنی؟! #ابتهاج

-باز‌امشب‌ازخیال‌تو‌غوغاست‌دردلم...! #ابتهاج

و شب ها جان میدهم و روز ها دوباره متولد میشوم.

آدمی بودم که خیلی تلاش کردم کسایی که دوست دارم و نگه دارم خیلی دویدم خیلی درجا زدم مردم و زنده شدم تا بمونن برا خودم دست ب هرکاری زدم از خودم زدم تا اونا خوب باشن اما الان واقعا دیگه حسش نیست بمونه دمش گرم نمونه دیگه مهم نیست دیگه حتی نیازی ندارم که بمونن حتی اشتیاقی ندارم ک نگه شون دارم تو زندگیم بلکه م دنبال یه بهونه ام تا آدمای بیشتری رو از زندگیم حذف کنم من دیگه در واقع خسته شدم ازتون فقط میخوام برید میدونم الکی براتون سگدو زدم و بی فایده بود؛ حالا برید گمشید میخوام از تنهایی خودم لذت ببرم.

من براش ماه شدم ولی اون دل ب تیر چراغ برق داده بود.

چه شبایی که تو زندگیمون حوصله هیچ بنی بشری رو نداشتیم ، ولی وسط همون بی حوصلگی ؛ غرق فکر و خیال یک نفر بودیم !