امروز یجایی یه متنی خوندم دیدم نبابا راس میگه زخم حرف کسی که دوستش داری هیچوقت خوب نمیشه.

من در صورت عادی: خیلی سفت و محکم راه میرم جوری که همه فکر مبکنن از چیزی حرص دارم من یکی و میبینم که جلوش باید محمم بنظر بیام: دارم راه میرم بند کفشم میره زیر پام چپه میشم رو زمین، میخوام سوار ماشین شم در ماشین میخوره تو صورتم، با خودم میگم الان درو‌ محکم میکوبم و در ب شل ترین حالت بسته میشه و شونصد بار باید ببندمش، مانتوم از لای در میمونه بیرون.

خدایا یه لطفی کن اگه من سری بعدی خوستم بیخودی مهربونی کنم همونجا یه پس گردنی بزن بخودم بیام تا بعدن ک دیر شده پشیمون نشم.

خلاصه شدم تو وقتی ک حمید هیراد میگه: خود من در خود من در خود من زندانی ام.

با این که خورد شدم دوست ندارم بشکنی تو ، میدونی گرده زمین!؟

بیا بشین جر و بحث کنیم داد بزن تورو بعد بغل کنم !

‌در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم اصلا به تو افتاد مسیرم که بمیرم؛ -فاضل‌ نظری

از من فقط خبر داشت، همین مثل مردمی که میدانند جایی از جهان جنگ است.

شَبآ تَرسیدی زُل بِزَن اَز پنجرت ب ماه🌘✨ مآهِمَن!

کسی که منو بفهمه استاد فلسفه اس .