- نمیتونم بزارمت کنار سخت‌ترین دراگ ، دلمم واست تنگه ، اندازه تهران ..

اوه! فکر کنم مخدر تویی نه دراگ . اون اگه وابستگی ایجاد میکنه حداقل دردم کم میکنه ولی تو هم وابسته‌م کردی هم درد و رنج دادی :)))))))))

چقدر بدم میاد که رد یه سری‌ها رو هنوزم گوشه و کنار میبینم ، بس کن یه جا نباش حداقل .

اون روزهای نحس کثیف . همه‌چیز تجربه نمیشه بعضاً میشن نفرت .

ازت بدم میاد ، روزی صدبار .

دنیا مکان ماندن ما نیست ، بگذریم .

بعد از تو فقط به عکسات دلم رو زد ..

عادت بدی د‌اشت .. تا تقی به توقی می‌خورد میگفت کاری نکن تنهایت بگذارم ، کاری نکن برای همیشه از دنیایت بروم ! دعوایمان که می‌شد انگار واجب بود روزه‌ی سکوت بگیرد ،، سر هرچیز کوچک یک قرن فاصله می‌گرفت و تمام راه‌هایی که ممکن بود به او برسم را با اخم می‌بست .. نمیدانم می‌دانست یا نه ولی هروقت می‌گفت تنهایم می‌گذارد قلبم از کار می‌افتاد و همه‌چیز را تمام شده می‌دانستم. آنقدر می‌ترسیدم که صبح تا شب خدا را به هزار لهجه التماس می‌کردم که رفتن را از سرش بیندازد و شب که می‌شد تا آبی کمرنگِ آسمان ، مدام کابوس تنهایی‌ام را می‌دیدم .. آنقدر گفت .. آنقدر ترساند .. آنقدر گریاند که یک شب جانم به لبم رسید. نشستم با خودم گفتم مگر رفتن یعنی چه ، مگر رفتن همین نیست که آغوشش را به رویت ببندد ، مگر رفتن همین نیست که از بغض خفه شوی ولی شانه‌هایش را برای اشک‌هایت به نامت نزند .. فهمیدم آنقدر مرا از رفتنش ترسانده ، آنقدر خودش را از من گرفته که دیگر ترسی برایم نمانده. فهمیدم خیلی وقت است خودم را برای نداشتنش آماده کرده‌ام ، فهمیدم خیلی وقت است که از دلم رفته است ..

میونِ بحث‌هاتون دعا برای غزه رو فراموش نکنید (:

داء .