خبذ برای فعلا پارتای یک و دو داستانم رو بزاروم

#Nyxielle_and_Doctor_smile «چپتر یک» اول صبح بود، پرنده ها پرواز می‌کردند و آواز می‌خواندند، صدای صحبت همسایه ها رو می‌توانستم بشنوم. آقای‌اپلگیت: اوه! سلام آقای‌جانسون! صبحتون بخیر. آقای‌جانسون: سلام، آقای‌اپلگیت! صبح شما هم بخیر، سلام من رو به خانم‌اپلگیت برسون! صدای اونهارو نادیده میگیرم و به خواب ادامه میدم، اما صدای باز شدن پرده‌ی اتاقم رو مینوشم و بعد نور آزاردهنده و گرم خورشید باعث میشه که توی تختم غَلط بزنم و روم رو اونور کنم، پتو رو میکشم روی سرم اما بعد یکی پتو رو از روم می‌کشه. نینا: زود باش نیکسی، بیدار شو ببینم دخترک خوابالو! نیکسی: ولم کن، مامان. او کمی تکونم میده. نینا: زود باش دیگه، مدرسه ات دیر میشه. آهی میکشم و بلند میشم و با چشمان نیمه باز شروع میکنم به حرکت کردن به سمت دستشویی، دست صورتم را میشورم و میرم به آشپزخانه تا صبحانه بخورم درحالی که راه میرفتم یک جانور کوچک رو روی شانه ام احساس کردم، کوچک با پاهای پشمالو. نیکسی: صبحت بخیر، فیفی. فیفی عنکبوتی کوچولو و پشمالو که مامان برای اینکه من "خوشحال" بشوم برایم گرفته، خود او خیلی به حیوانات خانگی علاقه‌مند است، برای همین در یک فروشگاه حیوانات خانگی کار می‌کند. سر میز می‌شینم و با چنگال به تخم مرغ پخته شده‌ی جلویم سیخونک میزنم. نینا: الان برات کمی آبمیوه هم میارم. یک گاز از تخم مرغ میخورم، شدت داغی اون زبونم رو میسوزونه، اما هرچی میجویدم و بیشتر میسوختم بازم هیچ حس دردی نمی‌کردم، زبانم می‌سوخت اما قیافه ام اینطور نمی‌گفت. بعد از تموم کردن صبحانه، آماده میشوم و کیف به دوش فیفی را در قفسش میگذارم و با او خداحافظی میکنم. سوار ماشین که شدم مامان آهنگی شاد و آرامش بخش می‌گذاره، در راه مدرسه از یک پارک رد میشیم، آنجا کودکان کوچولو و بامزه ایی هستند که با ذوق و شوق به سمت پدر و مادر های خود میدوند، به مامان نگاه میکنم، میتونم حسرت و اندوه رو توی چشماش ببینم، حسرت داشتن یک دختر کوچولوی عادی. درکش میکنم، منم حسرت داشتن یک زندگی عادی رو میخورم. وقتی از ماشین پیاده میشوم و شروع میکنم به حرکت کردن به سمت در مدرسه، صدای مامان رو می‌شنوم. نینا: نیکسی! صورتم را برمی‌گردانم طرفش. نینا: می‌دونستی تو خاص ترین دختری هستی که من تابحال دیدم؟ نیکسی: منم دوست دارم مامان. او لبخندی میزنه درحالی که به چشمای سیاه و بی احساس من نگاه می‌کنه، به راهم به سمت مدرسه ادامه میدم ولی میتونم صدای او را بشنوم که آرام زمزمه میکند. نینا: منم دوست دارم دختر کوچولوی من #داستان

#Nyxielle_and_Doctor_smile «چپتر دو» وارد مدرسه که شدم مثل همیشه همه به من خیره میشدند، بعضی ها جوری بهم نگاه میکردند که انگار یک جانور فضای ام، بعضی ها می‌خندیدند و در گوش یکدیگر پچپچ می‌کردند. با خودم گفتم: "اوه، آره من باید ناراحت میشدم." اما باز هم هیچ حسی نداشتم، هیچ عکس‌العملی نشان ندادم. همین که خواستم وارد کلاس بشوم، یک نفر با اسکیت بُرد و سرعت زیاد به سمتم حرکت کرد، به آرامی یک قدم به چپ برداشتم و از سر راه او رفتم کنار و او با دیوار برخورد کرد. – آی! نیکسی: صبح تو هم بخیر، جکسون. جکسون: نیکس! او لبخندی پر از اظطراب زد، اسکیت بردش را برداشت از رو زمین بلند شد، در حین راه رفتن پایش به بند کفشش گیر کرد و او افتاد. نیکسی: میخواستی منو بترسونی؟ جکسون: آره، ولی خودم بیشتر ترسیدم. اون خندید، بعد به او کمک کردم بلند شود، وقتی دوباره روی دوتا پاهاش ایستاده بود اسکیت بردش، یعنی جِفری، را بغل کرد. به طرز عجیبی او علاقه زیادی به نامگذاری اشیاء، اشخاص و حتی حیوانات داشت. جکسون: امروز چیز جدیدی احساس نکردی؟ وقتی بیدار شدی و صبحونه خوردی و نور زیبای خورشید رو– نیکسی: نه. جکسون: اوه، باشه. وقتی وارد کلاس شدیم، مثل همیشه اِما و مکس داشتن درباره‌ی یک موضوع بی معنی بحث میکردن. اِما: من که فکر نمیکنم معلم ها توی مدرسه بخوابن، این فکر و خیال ها خیلی بچگانه هستن. مکس: آره همه ی معلم ها نه اما مطمئنم خانم‌واتسون توی مدرسه می‌خوابه، آخه مگه میشه که همیشه حتی موقع توفان هم سر کلاس میاد؟! خانم‌واتسون معلم ریاضی ما هست، معلمی پیر و خیلی خیلی بی اعصاب. اِما خواست به بحث ادامه بده که... نیکسی: صبح بخیر بچه ها. مکس: اووووو! صبح بخیر نیکول! نیکسی: من نیکسی ام. مکس: حالا هرچی. او با دستش موهای مرا به هم می‌ریزد، اما بعد اِما دست او را میزند کنار. اِما: اینقدر موهاشو بهم نریز! او به مکس با اعصبانیت زمزمه میکند و رویش را به من برمی‌گرداند. اِما: سلام نیکس! حالت چطوره؟ اون دکتری که مامانم پیشنهاد کرد چیزی گفت؟ نیکسی: آره. اِما: خب بگو دیگه! گفت می‌تونه تورو درمان کنه؟ نیکسی: گفت امیدی بهم نیست. اِما: اوه اینجوری نگو، من مطمئنم که یکروز حالت خوب میشه. جکسون: مگه همیشه همین رو میگی؟ مکس که خیلی از حرف زدن درباره‌ی وضع من ناراحت میشد برای اینکه بحث رو عوض کنه، عینک آفتابی "خفن" خودش رو صاف کرد و دستش رو گذاشت رو شونه ام. مکس: خب نیکولای کوچولو— نیکسی: نیکس. مکس: حالا هرچی، ولی می‌دونستی یک افسانه ای هست که میگه.... هر سه ما صبر میکنیم تا او ادامه بده. مکس: که اِما شبا بخاطر ترس از تاریکی با چراغ خواب می‌خوابه. همون موقع بود که اِما با اعصبانیت کیف روی شونه اش رو گرفت و شروع کرد به دنبال کردن مکس تا او را با کیفش بزند. اِما: مکس! مکس نیشخند زد و به دویدن ادامه داد، دنبال بازی اونا باعث لبخند زدن جکسون شد او رو به من کرد اما باز هم دید که هیچ احساسی نشان نمیدهم. چیزی که این رو جالبتر می‌کنه اینه که همه ی اینا برای اینه که من عکس العملی نشون بدم، مکس ممکنه که خیلی از خود راضی باشه اما روز اولی که باهاش آشنا شدم هرکاری کرد که روی مخ من برود، امید داشت که با کارهاش بتونه مشکل من رو حل کنه اما وقتی دید که من هنوز با صورتی بی احساس بهش خیره شدم، بهم سیخونک زد و گفت. مکس کوچولو(در پارک، اولین باری که او نیکس را دید): تو خیلی عجیبی. برای همین با اِما بحث می‌کنه، بجای اینکه بهم بگه نیکس میگه نیکول یا نیکولای تا روی مخ من برود، یا با جکسون برنامه ریزی می‌کنه که مرا بترسانند، که بیشتر مواقع جکسون رو بیشتر می‌ترساند. اما مکس مثل برادر بزرگ‌تری هست که من هیچوقت نداشتم. #داستان

تقدیمی اول! For dear natsuki شیپ: Mr compress, atsuhiro saku آقای کمپرس، آتسوهیرو ساکو https://eitaa.com/joinchat/1085146644C7d42d47d0b

نام: ناتسوکی هینوده (Hinode Natsuki) سن: ۲۲ MBTI: ENFJ قد: 162cm (5'4) نیکنیم ها: ناتسو(توسط رین😔❤️)، ناتسوک(توسط میلر)، ناتسوگود(توسط خودش🤣)، آفتابگردان کوچولو(یه زمانی توسط پدرش🥲) پدر: یوکیتو هینوده (Hinode Yukito) مادر: میرای کلاین (Mirai Klein) برادر بزرگتر: کازومی هینوده (Hinode Kazumi) خواهر دوقلو: ناتسومی هینوده (Hinode Natsumi) ملیت: 🇯🇵🇩🇪 (اما کشوری که توی اون زندگی می‌کنه 🇺🇸) شغل: آیدل(یاح یاح یاح) زندگی ناتسوکی از بچگی تا سن ۵ سالگی عععاااالیییی بوده و اون و خانواده‌اش همیشه با آرامش به زندگیشون ادامه میدادن، اما کم کم توی سن ۱۳ سالگی یکم همچیز بهم میخوره، ناتسوکی بخاطر جوری که چشمش هست مسخره میشه و دوستاش هم ولش میکنن و هر تولدش رو تا الان تنهایی جشن میگرفته، اون همیشه توی مدرسه با همه مهربون بوده و دوست های زیادی داشته.... البته این چیزیه که اون فکر می‌کرده، اون نمیدونسته که اون "دوستاش" فقط موقعی میرفتن سمتش که نیازش داشتن و پشت سرش هم حرف می‌زدن. ناتسو همه ی اینارو تحمل می‌کنه تا اینکه میرسیم به سن ۱۵ سالگی، ناتسوکی توی مدرسه عاشق یه پسر به اسم سومیکا میشه و اون همیشه توی دفتر خاطراتش درباره ی اینکه اون چقدر خوش تیپه و مهربونه می‌نوشت و یک روز رفت و بهش اعتراف کرد که دوستش داره و سومیکا بهش میگه: «تو چشمت خیلی عجیبه اگر من با تو بگردم، نظر بقیه درباره‌ی من خراب میشه» و حتی به دخملم میگه تو هم زشتی و هم عجیب😭(خدا لعنتت کنه سومیکا) ناتسوکی هم ناناعت میشه و از اون فاصله میگیره اما دقیقا توی روز تولد ۱۶ سالگی یوکیتو تصادف می‌کنه این اتفاق اونو خیلی میترسونه باعث گریه، افسردگی و این چرت و پرتا. یوکیتو که دیگه کم کم داره خوب میشه تصمیم میگیره خانوادگی ناتسو رو سورپرایز کنن و یه جا توی رستوران مورد علاقه ی ناتسو رزرو میکنن و میرای، کازومی و ناتسومی توی رستوران منتظر میمونن تا یوکیتو ناتسوکی رو بیاره اونجا، یوکیتو و ناتسوکی رسیدن و همه‌چیز داشت خوب پیش میرفت تا اینکه توی رستوران بین یک زن و شوهر دعوا میشه چون مرده فهمیده که زنش بهش خیانت کرده و مَرده چاقویی که داشت باهاش غذا میخورد رو بر میداره تا زنه رو بزنه ولی یوکیتو از اونجایی که خیلی مرد مهربونیه تصمیم میگیره تا این دعوا رو تموم کنه اما اون مرتیکه دیوانه همین که دید یوکیتو داره میاد نزدیک فکر کرد که یوکیتو همون مردیه که زنش باهاش بهش خیانت کرد و به یوکیتو چاقو میزنه. خلاصه اینکه یوکیتو رو میبرن بیمارستان و موقعی که روی برانکارد گذاشته بودنش و داشتن میبردنش اون دست ناتسو رو میگیره و بهش میگه: «گریه نکن آفتاب گردون کوچولو ی من، من مطمئنم که تو حتی بدون کمک من هم میتونی بدرخشی» ولی متاسفانه زیادی خون از دست داده بود و میمیره.... بعد یک سال که دیگه ناتسوکی هفده سالشه، همه خانوادگی مهاجرت میکنن آمریکا و از اونجاست که دیگه ناتسو علاقه مند میشه به آهنگ و خوانندگی و اینا، آهنگ می‌نویسه و میخوند و توی فضای مجازی میزاشتشون و یک شرکت کوچیک اومد و بهش گفت که بیا با هم کار کنیم تو هم حواست به درساتو و تحصیلاتت باشه اما در حین حال آهنگ هم بنویس و ما هم برات موزیک ویدیو و لباس و اینا حاضر میکنیم، برات کنسرت میزاریم و آره. اون قبول می‌کنه و توی سن ۱۹ سالگی شرکت قبیله یکدفعه ورشکسته میشه و اون بجاش با یک شرکت پرقدرت و پرعظمت شروع به کار می‌کنه. و تا الان توی دنیای j-pop(Japanese-pop) بعنوان سوکی شاین(Sukishine) یا سوکی شناخته میشه. و در کنار آیدل بودن اون یک کافه کوچولو داره که اونجا فقط خودش کار می‌کنه و چون خیلی معروفه خو نمیتونه که همینجوری اونجا کار کنه، یا مردم حرف درمیارن یا فن هاش میریزن سرش🤡 پس میاد هر موقع اونجاعه یه کلاه‌گیس می‌زاره سرش که قرمزه و و لنز می‌زاره و اونجا به عنوان هیماری(Himari) شناخته میشه😔✨ نقاط ضعف: باور می‌کنه که عشق برای اون نیست و اون نمیتونه یک زندگی عاشقانه آروم داشته باشه(بخاطر اینکه هرکی دوستش داشته یه اتفاقی براشون افتاده)، همیشه اول به دیگران فکر می‌کنه و اگر چیزیشون شد یا آسیب دیدن ازشون مراقبت می‌کنه و همه کار براشون انجام میده اما وقتی خودش آسیب میبینه میگه: من چیزهای سختری هم تحمل کردم، این چیزی که اتفاق افتاده خیلی بی معنیه. نقاط قوت: زود می‌تونه با ینفر صمیمی بشه و مشکلات رو با آرامش حل می‌کنه. توی اولین کنسرت ناتسو(هفده سالگی) میرای، کازومی و ناتسومی هم خب می‌خوان برن و تشویقش کنن و اینا. و اما متاسفانه توی راه تصادف میکنن و ناتسو هم وقتی این رو فهمید نیم ساعت تا شروع کنسرتش بود، اما اون کنسرت رو ول کرد و سریع رفت به بیمارستان(یوکیتو خوب تربیتش کرده😔) و بعدش هم دیگه منتظر می‌مونه که دکتر بیاد یه چیزی بگه و اینا، که دکتر اومد و گفت که ناتسومی و کازومی زیاد آسیبی ندیدن ولی متاسفانه ضربه ی شدیدی به سر میرای خورده و میرای هم رفته تو کما.