و قسم به حقارت کلمات و شکوه سکوت که گاهی شرح حال آدمی ممکن نیست.

یه وقت پیام ندیا عزیزم، پرنسس بودنت زیر سوال میره.

گاهی وقتا به خودم میگم شجاعانه ترین کاری که کردم چی بوده؟ سوار ترن هوایی شدن؟ زنده موندن؟ خوب بودن؟ با قدرت وسط زمین مسابقه ایستادن؟ میپرسم از خودم که آخرش چی میشه؟ ینی اینهمه اضطراب و استرس برای آینده ، کاری میکنه که آیندم مث بچگی شاد و بی دغدغه بگذره؟ من به خودم قول دادم، اما گاهی هم فکر میکنم من نمیدونم فردا چی میشه پس اینهمه تلاشی که کردم چی؟ قدیمیا میدونن به خاطر همینه که میگم سردرگمی یکی از مضخرف ترین حسای دنیاس.

ا. Pov: موقع تعریف کردن چیزی بغضت میگیره

وا توطئه کردین لفت بدین؟

از بی محتوایی کم کم باید بشینم بلاگری کنم براتون

مردم قبل آشنایی با من: چقدر هم حرف و ساکت و رومخ، انگار عصا قورت دادی... مردم بعد آشنایی (صمیمت) با من : تروخدا دو دیقه آروم بگیر