هیچ وقت نمیتونستم تصور کنم که دلم برای این سال تحصیلی هم تنگ شه.

میخوام از حسی که هیچوقت نتونستم توضیح بدم بنویسم اما مدام مینویسم و پاک میکنم مینویسم و پاک میکنم و اینکار تا ابدیت ادامه داره تا اینکه یه روز اتفاقی که درونم میافته رو حداقل بتونم برای خودم توضیح بدم.

فکر کنم بزرگترین ترس من همیشه همیشه از خودمه .

چون وقتی صحبت از خودم و درونم میشه هیچ کنترلی ندارم .

چه غلطا. من آدم جدید نمیخوام، همینا واسه هفت پشتم بسه 🙏🏻

راستش با نزدیک تر شدن به تولدم فقط اینو بیشتر حس میکنم که هیچ حسی به هیچ جشن و چمیدونم همچین چیزی ندارم(به استثنا فوتبال) ولی خب در هر صورت.

واقعا به ۴۰۳ که فکر میکنم قلبم پروانه ای میشه.

من مسابقه میخوام.

به من مسابقه بدهید.

میدونی فوتبال دیدن من اینجوریه که یهو میشه دیقه 80 ، چطور بگم موقع فوتبال دیدن یادم میره دارم فوتبال میبینم، حتی یادم میره توی اون مدت به چی فکر میکردم.

یه بار یه فرد خیلی عزیزی بهم گفت گاهی اوقات آدم دلش میخواد همیجوری دراز بکشه، به سقف خیره شه و به هیچیم فکر نکنه، منم فکر کنم تو همچین موقعیت هایی گیر میکنم.

.