«زیرا او همهچیزِ من بود، امیدِ من برای آیندهای بود که در رویاهایم گرامی میداشتم! او تنها کسی بود که میخواستم مثل یک رفیق برای خودم تربیتش کنم و به هیچکسِ دیگری نیاز نداشتم.»
نازنین,داستایفسکی🫐؛
من به قربان ِخدا چون که مرا غمگین دید
بَهر خوشحالی ِمن، در دلم انداخت تو را
-فردوسی🌚؛