خیلی تمایلی ندارم نظری درباره آخرین کتاب برادر عزیز آقای امیرخانی بنویسم. هر کتاب درونیات نویسنده است، نه چیزی غیر از آن. به نظرم همه کسانی که امیرخانی خوانده‌اند و با «داستان سیستان» و «ارمیا» خاطره دارند و «من‌او» و علی فتاحش هم آن‌ها را قلقلک داده وقتی این کتاب را بخوانند خودشان متوجه می‌شوند که فاصله چقدر است. پ.ن: نظرم را به عنوان یک خواننده معمولی نوشتم، نه یک منتقد یا چیزی شبیه به آن. چون نه منتقدم و نه خیلی دوست دارم صرفا فقط همه چیز را نقد کنم. اگرچه شاید بعضا گرفتار شده‌ام. @NucLeader

امام خمینی: «ما از شر رضاخان و محمدرضا خلاص شدیم، لکن از شر تربیت یافتگان غرب و شرق به این زودی ها نجات نخواهیم یافت.» صحیفه نور ج ۱۵ص۴۴۶ @NucLeader

✍️ از این قرآن‌ها تا دلت می‌خواهد پخش کن! اسم «تشیع لندنی» خیلی به گوشمان خورده. اینکه تشیع لندنی چیست را کار ندارم، اما با این کار دارم که چطور می‌شود پایگاه یک جمع شیعه مدعی به ولایت علی علیه‌السلام در لندن باشد؛ آن‌ هم تحت بیرق ملکه الیزابت. تشیع که قاعدتا باید نوک نیزه‌اش سمت ملکه انگلستان باشد، اتفاقا زیر پر و بال خاله الیزابت رشد می‌کند، اجازه فعالیت می‌گیرد، شبکه می‌زند، قرآن می‌خواند و اتفاقا محرم صفر زنجیرشان تیغ هم دارد و خیلی هم با خلوص نیت قربه الی کاخ بایکینگهام قمه می‌زنند. این تشیع چه ضرری برای اسرائیل و آمریکا و ملکه مادر تروریست‌پرور دارد؟ اتفاقا تا دلت بخواهد از این تشیع و تسنن حمایت هم می‌کنند. تا دلشان بخواهد می‌توانند قرآن پخش کنند، شبکه بزنند، پول بگیرند و عمامه روی سرشان بگذارند. حالا شده حکایت شبکه قرآن صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران. نمی‌دانم فایده این شبکه چیست جز اینکه صبح تا شب تلاوت درخواستی، ترتیل، تحدیر، گلبانگ اذان، گلبانگ بعد از اذان و سخنرانی قرآنی پخش کند و مثلا ناگهان یک #خندوانه_اسلامی -مثل همه چیزهایی که آخرش یک پسوند اسلامی می‌گذاریم- بیرون می‌دهد و اسمش را «رایحه» می‌گذارد. شبکه قرآن جمهوری اسبلامی چه فایده‌ای دارد؟ چه ضرری به ملکه انگلیس و صهیونیست‌های اسرائیل و آمریکای امپریالیست می‌زند؟ تناسبش با قرآن چیست جز پخش قرآن و چند سخنرانی مذهبی که به هیچکس آسیبی نمی‌زند؟ باور کنید اگر این شبکه قرآن صبح تا شب در رثای گریه بر امام حسین علیه‌السلام سخنرانی مذهبی پخش کند و بعد هم از هر قاری قرآن یک تلاوت پخش کند، بی‌بی‌سی هم می‌تواند پولش را بدهد. چه ضرری دارد؟ چه آسیبی به دشمن می‌زند؟ چه نفعی برای انقلاب اسلامی و آرمان امام خمینی و امام خامنه‌ای و تمدن اسلامیشان دارد؟ چه نفعی برای مردم بیچاره دارد که دل به اسلام خوش کرده‌اند؟ هیچ. جز اینکه می‌شود عبدالباسط را در کانال‌های تلگرامی هم یافت و پول مفت جمهوری اسلامی را خرج شبکه‌ای که بود و نبودش هیچ تفاوتی ندارد نکرد. اگر سکولاریسم بد است، پس «شبکه قرآن» داشتن چیست؟ آیا جز این است که اگر اسلام دست و بالمان را نمی‌بست شبکه‌های خاصی هم می‌زدیم برای اینکه تماشاگر داشته باشیم؟ @NucLeader

دیروز سالگرد شهادت مردی بود که هم بعثی‌ها را آزار داد، هم داغ بر دل اهل فتنه گذاشته بود، هم مرد مدافع حرم بود. شادی روح حاج حسین همدانی صلوات. @NucLeader عکس از استودیو 3*4

دعوت مردم مهربان عراق از مردم عزیز ایران برای شرکت در حماسه اربعین حسینی امید که ما هم با زوار عراقی عزیز مهربان باشیم @NucLeader

✍️ موکب «غربال دهر» بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ إِلَى الْحُجَه بْنِ الحَسَنِ العَسکَری مِنْ شِیعَتِهِ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُسْلِمِینَ. أَمَّا بَعْدُ؛ فَحَیَّهَلَا، فَإِنَّ النَّاسَ یَنْتَظِرُونَکَ لَا رَأْیَ لَهُمْ غَیْرُکَ فَالْعَجَلَ الْعَجَلَ ثُمَّ الْعَجَلَ الْعَجَلَ. وَ السَّلَامُ. نامه‌ای است به حجه بن الحسن العسکری از سوی شیعیان او؛ از مؤمنان و مسلمانان. اما بعد؛ بشتاب، زیرا که مردم منتظر شما هستند و همه بر شما اتفاق نظر دارند. پس بشتاب، بشتاب و باز بشتاب، بشتاب! والسلام. موکبی بود در میانه راه نجف به کربلا. جمعی ایستاده بودند و پای نامه را امضا می‌زدند. طومار بزرگی شد. قرار بود ببرند کوفه برسانند دست امام. بعضی اسم‌ها آشنا بودند. دقت که می‌کردی اسم خیلی‌ها را می‌یافتی. امان از «تردید». تردید پایت را می‌لرزاند و موقعش که می‌شود می‌بینی همه حرف‌هایت پوچ بوده و جز طبلی توخالی نمانده است. چند ساعت روبروی موکب می‌ایستی و گمان می‌کنی که ساعت نیز چون تو ایستاده و تکان نمی‌خورد، اما زهی خیال خام. شب شده بود و بیشتر جماعت جایی را پیدا کرده بودند که بخوابند و تو همچنان خیره نگاه می‌کنی. چه کنی؟ بروی یا بمانی همینجا؟ بروی پای نامه را امضا کنی یا بمانی اینجا و دیگر قدم از قدم برنداری. اصلا مگر بعد از این موکب می‌شد راه را ادامه داد؟ خیال می‌کنی می‌شود بی‌خیال شد و ادامه مسیر را طی کرد. آن‌ها که امضا کرده بودند خیالشان راحت بود؛ یا در موکب‌ها خوابیده بودند یا شبانه به راهشان ادامه می‌دادند که برسند کربلا. اما تو همچنان ایستاده‌ای؛ اما خیالت راه دیگری پیموده و جای دیگری سیر می‌کند. خیالت رفته جایی که قیس بن مِسهَر صیداوی، عبدالرحمن بن عبدالله ارحبی، هانی بن هانی، شبث بن ربعی، حجار بن ابجر، سلیمان بن صرد خزاعی، حبیب بن مظاهر و دیگران مشغول نوشتن نامه‌اند. همه‌شان هم که آدم عادی نبودند؛ بینشان آیت‌الله و مجتهد هم پیدا می‌شد. نامه‌شان را مهر کرده بودند. بعضی‌ها نوشته بودند به سوی ما بیا که خداوند به وسیله تو ما را به سوی حق گرد آورد. برخی گفته بودند میوه‌ها رسیده و باغ‌ها سرسبز شده و اگر بیایی سربازان آماده برای یاری داری. روزش که رسید جز حبیب و قیس و چند تن دیگر، کسی مرد میدان نبود. سلیمان که اصلا به کربلا نیامد؛ احتمالا مثل «جمل» زهد ورزیده بود. شبث و حجار بن ابجر و دیگران هم که آمدند روبروی امام حسین شمشیر کشیدند. باز دوباره برگشته‌ای روبروی موکب. بین دو امر مخیر شده‌ای؛ امضا کردن و امضا نکردن. اگر نامه را امضا نکنی، یعنی آماده و منتظر نیستی و اگر چنین باشد که همه زندگی را در جهل و شقاوت سپری کرده‌ای. اما اگر امضا کنی چه؟ نکند پایت بلغزد و تو هم امام را در بیابانی رها کنی و مشغول دنیا شوی. صدایی تو را به خود می‌آورد و پرسشی که درونت را می‌کاود تا تصمیم بگیری... چه فرقی میان امام است با امام؟ چه فرقی میان حسین است با فرزند یا نائب زمانش؟ صدا آشناست. صاحبش را خوب می‌شناسی:‌ «و تو ای آن كه در سال شصت و یكم هجری هنوز در ذخایر تقدیر نهفته بوده‌ای و اكنون در این دوران جاهلیت ثانی و عصر توبه بشریت پای به سیاره زمین نهاده‌ای، نومید مشو كه تو را نیز عاشورایی است و كربلایی كه تشنه خون توست و انتظار می‌كشد تا تو زنجیر خاك از پای اراده‌ات بگشایی و از خود و دلبستگی‌هایش هجرت كنی و به كهف حَصینِ لازمان و لامكان ولایت ملحق شوی و فراتر از زمان و مكان، خود را به قافله سال شصت و یكم هجری برسانی و در ركاب امام عشق به شهادت رسی... یاران! شتاب كنید. قافله در راه است. می‌گویند كه گناهكاران را نمی‌پذیرند. آری، گناهكاران را در این قافله راهی نیست، اما پشیمانان را می‌پذیرند.» پ.ن: گیر کرده‌ایم میان وادی تحیّر. خدا کند که شقی نشویم. اربعین نزدیک است و درد #جاماندگان بسیار. @Nucleader

⭕️ جانی تازه در کالبد یک جنگ «پیتر جکسون» کارگردان سه‌گانه «ارباب حلقه‌ها» در صد سالگی جنگ جهانی اول جان تازه‌ای به این جنگ عظیم داده است. جدیدترین اثر او مستندی است که تمام تصاویر سیاه و سفید آن با تکنیک‌های به‌روز سینمایی رنگی و سه بعدی شده و با صدای شبیه به واقعیت صداگذاری شده است. این تصاویر به تصاویر رنگی شده جنگ جهانی اول در سال 2009 هم شبیه نیست و کیفیت بسیار متفاوتی دارد. جکسون اثر 90 دقیقه‌ایش را از میان 600 ساعت فیلم سیاه و سفید و صامت تولید کرده است. پیتر جکسون این پروژه را در چهار سال تولید کرده است. صوت فیلم با تکنیک لب‌خوانی و باز تولید صدا بازسازی شده است. سی سال از پایان دفاع مقدس می‌گذرد. لازم است یک‌بار مواجهه سینماگران ایران با دفاع مقدس را با مواجهه سینماگران جهان با جنگ‌های اول و دوم مقایسه کنیم و البته مدیران سینمایی کشورمان را با مدیران سینمایی آمریکا، فرانسه و... @NucLeader

حب الحسین یجمعنا از کانال بله حاج علیرضا پناهیان @NucLeader

حب الحسین یجمعنا از کانال بله حاج علیرضا پناهیان @NucLeader

نامه مقتدی صدر به ترامپ: ای فرعون طغیانگر! بهتر است چشمانت را معاینه کنی! @NucLeader

موضوع تحصیل آقازاده‌ها در خارج از ایران دو سر دارد؛ یک‌ طرف این است که چرا بچه‌های بابا لاریجانی‌ها و اقوام فریدون و دیگران باید در آمریکا و انگلیس تحصیل کنند و همانجا مشغول به کار شوند؟ اما طرف دیگر ماجرا این است که آمریکا هم آقازاده‌های مسئولین جمهوری اسلامی را از کشورش بیرون نکرده، اما بسیجی‌های ساکن جمهوری اسلامی را #تحریم می‌کند. هر دو صورتش البته افتضاحی است برای بابا‌جان‌ها. بیشتر خود را به ما می‌نُمایند! @NucLeader

✍️ ناگهان «خاشقجی» مهم می‌شود یک هفته است اخبار سراسر دنیا حول مسئله «خاشقجی» است. سعودی که چهار سال گذشته یمن را با خاک یکسان کرده، بیش از هزار نفر در فاجعه منا در مراسم حج کشته داده، سفیر ایران را عامدانه ربوده و شهید کرده و رپورتاژ آگهی‌های فراوان مفتی‌هاشان درباره حمله به سوریه اینترنت را پر کرده است، یکباره با قتل یک نفر که رسانه‌ها او را «منتقد حکومت» می‌خوانند به گوشه رینگ کشیده می‌شود تا فکر نکند غربی‌ها انقدر راحت به او اجازه هفت‌تیرکشی در شهر می‌دهند. خاشقجی را منتقد سعودی عنوان کرده‌اند و مثلا سایت‌های خبری و شبکه خبر خودمان هم مرتبا از او به عنوان منتقد حکومت سعودی یاد می‌کنند، اما کافی است توییت‌های متعدد او در حمایت از حکومت آل‌سعود در حمله به یمن، سوریه و مسائل دیگر را بخوانیم تا معلوم شود این منتقد بودن هم نمایشی بیش نیست. نمی‌دانم رویکرد جدیدش در انتقاد به حکومت سعودی را کدام دست پشت پرده برنامه‌ریزی کرده است، اما نه او منتقد است و نه نقدهای چند شبه و ناگهانی را می‌شود انتقاد نامید. خاشقجی کیست؟ «جمال خاشقجی» یا خاشقچی، قاشقچی و یا به تعبیری قاچاقچی از خاندانی برآمده که امروزه می‌توانیم جرأت کنیم و نامش را «شبکه» بنامیم. شبکه‌ای برآمده از یک خاندان قدرتمند یا به تعبیر الیگارشی که یک سرش به زرسالاران یهودی وصل است. عموی جمال، «عدنان خاشقجی» دلال اسلحه و از صاحب‌ نفوذهای عربستان سعودی است که ارتباط دوستانه و نزدیکی با مقامات اسرائیل داشته است و دست بر قضا در ماجرای «ایران کنترا» یا همان «مک‌فارلین» نیز نقش مهمی ایفا کرده است. چه نقشی؟ او واسطه فروش اسلحه در دیدار «منوچهر قربانی‌فر» با «امیرام نیر» اسرائیلی است. امیرام نیر کیست؟ لطفا این را نپرسید، چون شورای نگهبان یکی از کشورهای منطقه فردی که منابع غربی ادعا می‌کنند سال 65 مسئولیت داشته و با او دیدار مخفیانه کرده است را تایید صلاحیت کرده‌اند! پدربزرگ جمال خاشقجی دکتر خصوصی «عبدالعزيز» پادشاه سعودی بوده و رابطه‌ای شبیه دکتر ایادی خودمان با شاه داشته است. خواهر، برادر، مادر، عمو، پسرعمو و... همه از این خاندان با نفوذ سعودی‌اند و حالا که جمال را به شکلی ابلهانه قطعه‌قطعه کرده‌اند، پا روی دم سعودی گذاشته‌اند تا بفهمد درافتادن با خاندان الیگارشی یعنی چه. نهایتا پول کار را حل می‌کند. همین سفر پمپئو 100 میلیون دلار برای سعودی خرج برداشت و موضوع هم کم‌کم فراموش می‌شود، چون فعلا بن‌سلمان را خوب می‌شود دوشید. هیچ چیز رسانه‌های غربی بی‌دروپیکر نیست، برعکس ما و رسانه‌هامان. @NucLeader