دیروز سالگرد شهادت مردی بود که هم بعثی‌ها را آزار داد، هم داغ بر دل اهل فتنه گذاشته بود، هم مرد مدافع حرم بود. شادی روح حاج حسین همدانی صلوات. @NucLeader عکس از استودیو 3*4

دعوت مردم مهربان عراق از مردم عزیز ایران برای شرکت در حماسه اربعین حسینی امید که ما هم با زوار عراقی عزیز مهربان باشیم @NucLeader

✍️ موکب «غربال دهر» بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ إِلَى الْحُجَه بْنِ الحَسَنِ العَسکَری مِنْ شِیعَتِهِ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُسْلِمِینَ. أَمَّا بَعْدُ؛ فَحَیَّهَلَا، فَإِنَّ النَّاسَ یَنْتَظِرُونَکَ لَا رَأْیَ لَهُمْ غَیْرُکَ فَالْعَجَلَ الْعَجَلَ ثُمَّ الْعَجَلَ الْعَجَلَ. وَ السَّلَامُ. نامه‌ای است به حجه بن الحسن العسکری از سوی شیعیان او؛ از مؤمنان و مسلمانان. اما بعد؛ بشتاب، زیرا که مردم منتظر شما هستند و همه بر شما اتفاق نظر دارند. پس بشتاب، بشتاب و باز بشتاب، بشتاب! والسلام. موکبی بود در میانه راه نجف به کربلا. جمعی ایستاده بودند و پای نامه را امضا می‌زدند. طومار بزرگی شد. قرار بود ببرند کوفه برسانند دست امام. بعضی اسم‌ها آشنا بودند. دقت که می‌کردی اسم خیلی‌ها را می‌یافتی. امان از «تردید». تردید پایت را می‌لرزاند و موقعش که می‌شود می‌بینی همه حرف‌هایت پوچ بوده و جز طبلی توخالی نمانده است. چند ساعت روبروی موکب می‌ایستی و گمان می‌کنی که ساعت نیز چون تو ایستاده و تکان نمی‌خورد، اما زهی خیال خام. شب شده بود و بیشتر جماعت جایی را پیدا کرده بودند که بخوابند و تو همچنان خیره نگاه می‌کنی. چه کنی؟ بروی یا بمانی همینجا؟ بروی پای نامه را امضا کنی یا بمانی اینجا و دیگر قدم از قدم برنداری. اصلا مگر بعد از این موکب می‌شد راه را ادامه داد؟ خیال می‌کنی می‌شود بی‌خیال شد و ادامه مسیر را طی کرد. آن‌ها که امضا کرده بودند خیالشان راحت بود؛ یا در موکب‌ها خوابیده بودند یا شبانه به راهشان ادامه می‌دادند که برسند کربلا. اما تو همچنان ایستاده‌ای؛ اما خیالت راه دیگری پیموده و جای دیگری سیر می‌کند. خیالت رفته جایی که قیس بن مِسهَر صیداوی، عبدالرحمن بن عبدالله ارحبی، هانی بن هانی، شبث بن ربعی، حجار بن ابجر، سلیمان بن صرد خزاعی، حبیب بن مظاهر و دیگران مشغول نوشتن نامه‌اند. همه‌شان هم که آدم عادی نبودند؛ بینشان آیت‌الله و مجتهد هم پیدا می‌شد. نامه‌شان را مهر کرده بودند. بعضی‌ها نوشته بودند به سوی ما بیا که خداوند به وسیله تو ما را به سوی حق گرد آورد. برخی گفته بودند میوه‌ها رسیده و باغ‌ها سرسبز شده و اگر بیایی سربازان آماده برای یاری داری. روزش که رسید جز حبیب و قیس و چند تن دیگر، کسی مرد میدان نبود. سلیمان که اصلا به کربلا نیامد؛ احتمالا مثل «جمل» زهد ورزیده بود. شبث و حجار بن ابجر و دیگران هم که آمدند روبروی امام حسین شمشیر کشیدند. باز دوباره برگشته‌ای روبروی موکب. بین دو امر مخیر شده‌ای؛ امضا کردن و امضا نکردن. اگر نامه را امضا نکنی، یعنی آماده و منتظر نیستی و اگر چنین باشد که همه زندگی را در جهل و شقاوت سپری کرده‌ای. اما اگر امضا کنی چه؟ نکند پایت بلغزد و تو هم امام را در بیابانی رها کنی و مشغول دنیا شوی. صدایی تو را به خود می‌آورد و پرسشی که درونت را می‌کاود تا تصمیم بگیری... چه فرقی میان امام است با امام؟ چه فرقی میان حسین است با فرزند یا نائب زمانش؟ صدا آشناست. صاحبش را خوب می‌شناسی:‌ «و تو ای آن كه در سال شصت و یكم هجری هنوز در ذخایر تقدیر نهفته بوده‌ای و اكنون در این دوران جاهلیت ثانی و عصر توبه بشریت پای به سیاره زمین نهاده‌ای، نومید مشو كه تو را نیز عاشورایی است و كربلایی كه تشنه خون توست و انتظار می‌كشد تا تو زنجیر خاك از پای اراده‌ات بگشایی و از خود و دلبستگی‌هایش هجرت كنی و به كهف حَصینِ لازمان و لامكان ولایت ملحق شوی و فراتر از زمان و مكان، خود را به قافله سال شصت و یكم هجری برسانی و در ركاب امام عشق به شهادت رسی... یاران! شتاب كنید. قافله در راه است. می‌گویند كه گناهكاران را نمی‌پذیرند. آری، گناهكاران را در این قافله راهی نیست، اما پشیمانان را می‌پذیرند.» پ.ن: گیر کرده‌ایم میان وادی تحیّر. خدا کند که شقی نشویم. اربعین نزدیک است و درد #جاماندگان بسیار. @Nucleader

⭕️ جانی تازه در کالبد یک جنگ «پیتر جکسون» کارگردان سه‌گانه «ارباب حلقه‌ها» در صد سالگی جنگ جهانی اول جان تازه‌ای به این جنگ عظیم داده است. جدیدترین اثر او مستندی است که تمام تصاویر سیاه و سفید آن با تکنیک‌های به‌روز سینمایی رنگی و سه بعدی شده و با صدای شبیه به واقعیت صداگذاری شده است. این تصاویر به تصاویر رنگی شده جنگ جهانی اول در سال 2009 هم شبیه نیست و کیفیت بسیار متفاوتی دارد. جکسون اثر 90 دقیقه‌ایش را از میان 600 ساعت فیلم سیاه و سفید و صامت تولید کرده است. پیتر جکسون این پروژه را در چهار سال تولید کرده است. صوت فیلم با تکنیک لب‌خوانی و باز تولید صدا بازسازی شده است. سی سال از پایان دفاع مقدس می‌گذرد. لازم است یک‌بار مواجهه سینماگران ایران با دفاع مقدس را با مواجهه سینماگران جهان با جنگ‌های اول و دوم مقایسه کنیم و البته مدیران سینمایی کشورمان را با مدیران سینمایی آمریکا، فرانسه و... @NucLeader

حب الحسین یجمعنا از کانال بله حاج علیرضا پناهیان @NucLeader

حب الحسین یجمعنا از کانال بله حاج علیرضا پناهیان @NucLeader

نامه مقتدی صدر به ترامپ: ای فرعون طغیانگر! بهتر است چشمانت را معاینه کنی! @NucLeader

موضوع تحصیل آقازاده‌ها در خارج از ایران دو سر دارد؛ یک‌ طرف این است که چرا بچه‌های بابا لاریجانی‌ها و اقوام فریدون و دیگران باید در آمریکا و انگلیس تحصیل کنند و همانجا مشغول به کار شوند؟ اما طرف دیگر ماجرا این است که آمریکا هم آقازاده‌های مسئولین جمهوری اسلامی را از کشورش بیرون نکرده، اما بسیجی‌های ساکن جمهوری اسلامی را #تحریم می‌کند. هر دو صورتش البته افتضاحی است برای بابا‌جان‌ها. بیشتر خود را به ما می‌نُمایند! @NucLeader

✍️ ناگهان «خاشقجی» مهم می‌شود یک هفته است اخبار سراسر دنیا حول مسئله «خاشقجی» است. سعودی که چهار سال گذشته یمن را با خاک یکسان کرده، بیش از هزار نفر در فاجعه منا در مراسم حج کشته داده، سفیر ایران را عامدانه ربوده و شهید کرده و رپورتاژ آگهی‌های فراوان مفتی‌هاشان درباره حمله به سوریه اینترنت را پر کرده است، یکباره با قتل یک نفر که رسانه‌ها او را «منتقد حکومت» می‌خوانند به گوشه رینگ کشیده می‌شود تا فکر نکند غربی‌ها انقدر راحت به او اجازه هفت‌تیرکشی در شهر می‌دهند. خاشقجی را منتقد سعودی عنوان کرده‌اند و مثلا سایت‌های خبری و شبکه خبر خودمان هم مرتبا از او به عنوان منتقد حکومت سعودی یاد می‌کنند، اما کافی است توییت‌های متعدد او در حمایت از حکومت آل‌سعود در حمله به یمن، سوریه و مسائل دیگر را بخوانیم تا معلوم شود این منتقد بودن هم نمایشی بیش نیست. نمی‌دانم رویکرد جدیدش در انتقاد به حکومت سعودی را کدام دست پشت پرده برنامه‌ریزی کرده است، اما نه او منتقد است و نه نقدهای چند شبه و ناگهانی را می‌شود انتقاد نامید. خاشقجی کیست؟ «جمال خاشقجی» یا خاشقچی، قاشقچی و یا به تعبیری قاچاقچی از خاندانی برآمده که امروزه می‌توانیم جرأت کنیم و نامش را «شبکه» بنامیم. شبکه‌ای برآمده از یک خاندان قدرتمند یا به تعبیر الیگارشی که یک سرش به زرسالاران یهودی وصل است. عموی جمال، «عدنان خاشقجی» دلال اسلحه و از صاحب‌ نفوذهای عربستان سعودی است که ارتباط دوستانه و نزدیکی با مقامات اسرائیل داشته است و دست بر قضا در ماجرای «ایران کنترا» یا همان «مک‌فارلین» نیز نقش مهمی ایفا کرده است. چه نقشی؟ او واسطه فروش اسلحه در دیدار «منوچهر قربانی‌فر» با «امیرام نیر» اسرائیلی است. امیرام نیر کیست؟ لطفا این را نپرسید، چون شورای نگهبان یکی از کشورهای منطقه فردی که منابع غربی ادعا می‌کنند سال 65 مسئولیت داشته و با او دیدار مخفیانه کرده است را تایید صلاحیت کرده‌اند! پدربزرگ جمال خاشقجی دکتر خصوصی «عبدالعزيز» پادشاه سعودی بوده و رابطه‌ای شبیه دکتر ایادی خودمان با شاه داشته است. خواهر، برادر، مادر، عمو، پسرعمو و... همه از این خاندان با نفوذ سعودی‌اند و حالا که جمال را به شکلی ابلهانه قطعه‌قطعه کرده‌اند، پا روی دم سعودی گذاشته‌اند تا بفهمد درافتادن با خاندان الیگارشی یعنی چه. نهایتا پول کار را حل می‌کند. همین سفر پمپئو 100 میلیون دلار برای سعودی خرج برداشت و موضوع هم کم‌کم فراموش می‌شود، چون فعلا بن‌سلمان را خوب می‌شود دوشید. هیچ چیز رسانه‌های غربی بی‌دروپیکر نیست، برعکس ما و رسانه‌هامان. @NucLeader

✍ رهبرانقلاب: اگر مدافعان حرم نبودند، راهپیمایی اربعین نبود بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار جمعی از خانواده‌های شهدای مدافع حرم: اگر این کسانی که رفتند آنجا مجاهدت کردند نبودند، دشمن تا نزدیکی قبر مطهّر حضرت اباعبدالله، چند کیلومتری کربلا، جلو آمده بود». ⭕️ درواقع شبیه حرکت آن‌کسانی است که با جانِ خودشان توانستند قبر حضرت اباعبدالله را حفظ کنند. 💢 کار بزرگی که این جوانهای شما انجام دادند، این است. و این برای خدا بوده؛ وَالّا ما که کسی را تشویق نکردیم [برود]؛ ⭕️ مثل دوره‌ی جنگ که تشویق میکردیم و امام دستور میدادند و مارش عملیّات میزدند؛ این خبرها نبود، امّا درعین‌حال این جوانها با شوق، با التماس، با علاقه‌مندی، بلند شدند رفتند @NucLeader

✍️ بهره‌ای که زیانی ندارد! «بهره» را به گمانم به غلط مترادف خیلی از واژه‌ها گرفته‌اند؛ اشتباهی هم‌ردیف نزول گرفتن و سود بانکی گذاشتند یا مثلا به غلط کنار تفکر «اصالت سود» می‌گذارند. بهره سود است، اما نه سودی آنچنان که به گمان آدم‌های زمینی بشود به نَفس چسباندش. چه چیزی است که می‌توان بهره یک عمر چند دهه‌ای را با آن برد؟ عمر؟ عمر فرصتی است که فقط یک بار پیش می‌آید و باید بهره‌اش را برد. «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلَىٰ تِجَارَةٍ تُنْجِيكُمْ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ؟» ای اهل ایمان! آیا شما را به بهره‌ای -تجارتی- راهنمایی کنم که شما را از عذابی دردناک نجات می دهد؟ «به سوی حسین فرار کنید» و عمرتان را در راه او و با یاد او و با عشق او به پایان برسانید. سودی است بی‌زیان. یک دینار را ده‌ها هزار دینار می‌کند. سختی می‌کشید، عزت و آبرو می‌دهد. هیچ فعلی نیست که در راهش انجام دهید و او بی‌پاسخ بگذارد. مدیونتان نمی‌ماند. تنها ماند، اما تنهایتان نمی‌گذارد. درود خدا بر او که از همه چیزش گذشت تا ما به همه چیز یعنی محبت او برسیم. @NucLeader

✍️ روایت اربعین. عمود 61 متر متر مسیری که به کربلا ختم می‌شود، پر از اتفاق است. هر قطره‌ای از این دریا برای خود حکایتی دارد. هر چه به طی شدن این طریق کم می‌کند، داستانی دارد؛‌ از آدم‌هایش تا آن لیوان پلاستیکی قرمز رنگی که دست دخترک خردسال است. زینب، یعنی همان دخترک سال‌های قبل موکب «سیده خوله» را با پدر و برادرش که هم‌سن و سال هم بودند برپا می‌کرد. بساط قهوه و چایی لیمویشان به راه بود، اما از سال قبل که پدر در آزادسازی «الأنبار»‌ به شهادت رسید، زینب و برادرش نتوانستند موکب را برپا کنند. هم کوچک بودند، هم توان مالیشان کم شده بود. علی که خواهرش او را «علوشی» صدا می‌کرد هنوز 7 سالش نشده بود، ولی دبه آب را پر می‌کرد تا برساند به دست خواهر. خواهر هم لیوان قرمز رنگ پلاستیکی را پر از آب می‌کرد تا به دست زائران ابوسجاد برساند. زائران ابوسجاد قطره‌اند در یک دریا. قطره‌ای از آب باران، قطره‌ای را آب فرات به دریا رسانده، قطره‌ای دیگر از رودخانه‌ها آمده و قطره‌ای هم از گوشه چشمی در آن دریا افتاده است. قطره‌ها فراوانند و به تعدادشان قصه‌ها بسیار. متر متر مسیری که به کربلا ختم می‌شود، پر از اتفاق است و پر از نشانه. عمودها را برای همین نشانه زده‌اند. اینکه بدانی کجایی و در چه حال. آدم‌هایی که از کنار عمودها می‌گذرند لباسشان متفاوت است. زبانشان، رنگ پوستشان و حتی دینشان هم. پرچمی که در دست گرفته‌اند نیز حکایت از این دارد که هر یک از یک نقطه خاص آمده‌اند؛ از کشوری و از شهری. آدم‌هایی که از کنار عمودها می‌گذرند، متفاوت‌اند،اما عددها و نشانه‌ها یکی است. همه را یک قرار و یک اسم جمع کرده است. همه آمده‌اند تا به قرار مهمی برسند؛ قراری که هر سال در جریان است و زنده. زنده بودن و در جریان بودن چیز کمی نیست اگر همه روزها عاشورا و همه زمین‌ها کربلا باشد. اگر باشد پس آنکه جا می‌ماند تکلیفش چیست؟ آنکه رفته است باز حرکتی کرده و خود را به آن زمین رسانده است. شاید از امتحان هم پیروز بیرون آید. آنکه نرفته چه؟ نکند زمین کربلا و روز عاشورایش همین باشد که به جمع قطره‌ها بپیوندد و از جان و مال و آبرویش بگذرد تا شکوه دریای بی‌کران را بیشتر کند؟ آدم‌ها متفاوت‌اند، اما نشانه‌ها یکی. مثل عمود 61. برای جامانده‌ها در کنار عمود 61 نشانه‌هایی است که آن‌ها را همین نشانه‌ها می‌ترساند؛ اینکه نکند غفلت کرده باشند. «ضحاک بن عبدالله مشرقی» اسب خود را به عمود 61 بسته بود. آذوقه‌های «طرماح» نیز در همین گوشه کنار پهن شده بود. هر دو هم به امام گفته بودند. یکی گفته بود تا موقعی که او زنده است کنار امام بماند و موقعی که کسی جز امام باقی نماند، راهش را بگیرد و از کنار شط بگذرد و «الفرار». گمان نمی‌کرد که «لا یمکن‌ الفرار». او اسبش را همین جا بسته بود که بیاید و از میانه راه جدا شود. اما دیگری یعنی طرماح حکایتش درد بیشتری داشت. او رفته بود تا آذوقه‌ها را بگذارد و برگردد. آذوقه‌ها را گذاشت. برگشت. اما دیر شده بود. دیگر نه حسین مانده بود و نه سری. نه دستی و نه خاتمی. خدا کند جانمانده باشیم. خدا کند جانمانیم. @NucLeader