✍️ ناگهان «خاشقجی» مهم می‌شود یک هفته است اخبار سراسر دنیا حول مسئله «خاشقجی» است. سعودی که چهار سال گذشته یمن را با خاک یکسان کرده، بیش از هزار نفر در فاجعه منا در مراسم حج کشته داده، سفیر ایران را عامدانه ربوده و شهید کرده و رپورتاژ آگهی‌های فراوان مفتی‌هاشان درباره حمله به سوریه اینترنت را پر کرده است، یکباره با قتل یک نفر که رسانه‌ها او را «منتقد حکومت» می‌خوانند به گوشه رینگ کشیده می‌شود تا فکر نکند غربی‌ها انقدر راحت به او اجازه هفت‌تیرکشی در شهر می‌دهند. خاشقجی را منتقد سعودی عنوان کرده‌اند و مثلا سایت‌های خبری و شبکه خبر خودمان هم مرتبا از او به عنوان منتقد حکومت سعودی یاد می‌کنند، اما کافی است توییت‌های متعدد او در حمایت از حکومت آل‌سعود در حمله به یمن، سوریه و مسائل دیگر را بخوانیم تا معلوم شود این منتقد بودن هم نمایشی بیش نیست. نمی‌دانم رویکرد جدیدش در انتقاد به حکومت سعودی را کدام دست پشت پرده برنامه‌ریزی کرده است، اما نه او منتقد است و نه نقدهای چند شبه و ناگهانی را می‌شود انتقاد نامید. خاشقجی کیست؟ «جمال خاشقجی» یا خاشقچی، قاشقچی و یا به تعبیری قاچاقچی از خاندانی برآمده که امروزه می‌توانیم جرأت کنیم و نامش را «شبکه» بنامیم. شبکه‌ای برآمده از یک خاندان قدرتمند یا به تعبیر الیگارشی که یک سرش به زرسالاران یهودی وصل است. عموی جمال، «عدنان خاشقجی» دلال اسلحه و از صاحب‌ نفوذهای عربستان سعودی است که ارتباط دوستانه و نزدیکی با مقامات اسرائیل داشته است و دست بر قضا در ماجرای «ایران کنترا» یا همان «مک‌فارلین» نیز نقش مهمی ایفا کرده است. چه نقشی؟ او واسطه فروش اسلحه در دیدار «منوچهر قربانی‌فر» با «امیرام نیر» اسرائیلی است. امیرام نیر کیست؟ لطفا این را نپرسید، چون شورای نگهبان یکی از کشورهای منطقه فردی که منابع غربی ادعا می‌کنند سال 65 مسئولیت داشته و با او دیدار مخفیانه کرده است را تایید صلاحیت کرده‌اند! پدربزرگ جمال خاشقجی دکتر خصوصی «عبدالعزيز» پادشاه سعودی بوده و رابطه‌ای شبیه دکتر ایادی خودمان با شاه داشته است. خواهر، برادر، مادر، عمو، پسرعمو و... همه از این خاندان با نفوذ سعودی‌اند و حالا که جمال را به شکلی ابلهانه قطعه‌قطعه کرده‌اند، پا روی دم سعودی گذاشته‌اند تا بفهمد درافتادن با خاندان الیگارشی یعنی چه. نهایتا پول کار را حل می‌کند. همین سفر پمپئو 100 میلیون دلار برای سعودی خرج برداشت و موضوع هم کم‌کم فراموش می‌شود، چون فعلا بن‌سلمان را خوب می‌شود دوشید. هیچ چیز رسانه‌های غربی بی‌دروپیکر نیست، برعکس ما و رسانه‌هامان. @NucLeader

✍ رهبرانقلاب: اگر مدافعان حرم نبودند، راهپیمایی اربعین نبود بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار جمعی از خانواده‌های شهدای مدافع حرم: اگر این کسانی که رفتند آنجا مجاهدت کردند نبودند، دشمن تا نزدیکی قبر مطهّر حضرت اباعبدالله، چند کیلومتری کربلا، جلو آمده بود». ⭕️ درواقع شبیه حرکت آن‌کسانی است که با جانِ خودشان توانستند قبر حضرت اباعبدالله را حفظ کنند. 💢 کار بزرگی که این جوانهای شما انجام دادند، این است. و این برای خدا بوده؛ وَالّا ما که کسی را تشویق نکردیم [برود]؛ ⭕️ مثل دوره‌ی جنگ که تشویق میکردیم و امام دستور میدادند و مارش عملیّات میزدند؛ این خبرها نبود، امّا درعین‌حال این جوانها با شوق، با التماس، با علاقه‌مندی، بلند شدند رفتند @NucLeader

✍️ بهره‌ای که زیانی ندارد! «بهره» را به گمانم به غلط مترادف خیلی از واژه‌ها گرفته‌اند؛ اشتباهی هم‌ردیف نزول گرفتن و سود بانکی گذاشتند یا مثلا به غلط کنار تفکر «اصالت سود» می‌گذارند. بهره سود است، اما نه سودی آنچنان که به گمان آدم‌های زمینی بشود به نَفس چسباندش. چه چیزی است که می‌توان بهره یک عمر چند دهه‌ای را با آن برد؟ عمر؟ عمر فرصتی است که فقط یک بار پیش می‌آید و باید بهره‌اش را برد. «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلَىٰ تِجَارَةٍ تُنْجِيكُمْ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ؟» ای اهل ایمان! آیا شما را به بهره‌ای -تجارتی- راهنمایی کنم که شما را از عذابی دردناک نجات می دهد؟ «به سوی حسین فرار کنید» و عمرتان را در راه او و با یاد او و با عشق او به پایان برسانید. سودی است بی‌زیان. یک دینار را ده‌ها هزار دینار می‌کند. سختی می‌کشید، عزت و آبرو می‌دهد. هیچ فعلی نیست که در راهش انجام دهید و او بی‌پاسخ بگذارد. مدیونتان نمی‌ماند. تنها ماند، اما تنهایتان نمی‌گذارد. درود خدا بر او که از همه چیزش گذشت تا ما به همه چیز یعنی محبت او برسیم. @NucLeader

✍️ روایت اربعین. عمود 61 متر متر مسیری که به کربلا ختم می‌شود، پر از اتفاق است. هر قطره‌ای از این دریا برای خود حکایتی دارد. هر چه به طی شدن این طریق کم می‌کند، داستانی دارد؛‌ از آدم‌هایش تا آن لیوان پلاستیکی قرمز رنگی که دست دخترک خردسال است. زینب، یعنی همان دخترک سال‌های قبل موکب «سیده خوله» را با پدر و برادرش که هم‌سن و سال هم بودند برپا می‌کرد. بساط قهوه و چایی لیمویشان به راه بود، اما از سال قبل که پدر در آزادسازی «الأنبار»‌ به شهادت رسید، زینب و برادرش نتوانستند موکب را برپا کنند. هم کوچک بودند، هم توان مالیشان کم شده بود. علی که خواهرش او را «علوشی» صدا می‌کرد هنوز 7 سالش نشده بود، ولی دبه آب را پر می‌کرد تا برساند به دست خواهر. خواهر هم لیوان قرمز رنگ پلاستیکی را پر از آب می‌کرد تا به دست زائران ابوسجاد برساند. زائران ابوسجاد قطره‌اند در یک دریا. قطره‌ای از آب باران، قطره‌ای را آب فرات به دریا رسانده، قطره‌ای دیگر از رودخانه‌ها آمده و قطره‌ای هم از گوشه چشمی در آن دریا افتاده است. قطره‌ها فراوانند و به تعدادشان قصه‌ها بسیار. متر متر مسیری که به کربلا ختم می‌شود، پر از اتفاق است و پر از نشانه. عمودها را برای همین نشانه زده‌اند. اینکه بدانی کجایی و در چه حال. آدم‌هایی که از کنار عمودها می‌گذرند لباسشان متفاوت است. زبانشان، رنگ پوستشان و حتی دینشان هم. پرچمی که در دست گرفته‌اند نیز حکایت از این دارد که هر یک از یک نقطه خاص آمده‌اند؛ از کشوری و از شهری. آدم‌هایی که از کنار عمودها می‌گذرند، متفاوت‌اند،اما عددها و نشانه‌ها یکی است. همه را یک قرار و یک اسم جمع کرده است. همه آمده‌اند تا به قرار مهمی برسند؛ قراری که هر سال در جریان است و زنده. زنده بودن و در جریان بودن چیز کمی نیست اگر همه روزها عاشورا و همه زمین‌ها کربلا باشد. اگر باشد پس آنکه جا می‌ماند تکلیفش چیست؟ آنکه رفته است باز حرکتی کرده و خود را به آن زمین رسانده است. شاید از امتحان هم پیروز بیرون آید. آنکه نرفته چه؟ نکند زمین کربلا و روز عاشورایش همین باشد که به جمع قطره‌ها بپیوندد و از جان و مال و آبرویش بگذرد تا شکوه دریای بی‌کران را بیشتر کند؟ آدم‌ها متفاوت‌اند، اما نشانه‌ها یکی. مثل عمود 61. برای جامانده‌ها در کنار عمود 61 نشانه‌هایی است که آن‌ها را همین نشانه‌ها می‌ترساند؛ اینکه نکند غفلت کرده باشند. «ضحاک بن عبدالله مشرقی» اسب خود را به عمود 61 بسته بود. آذوقه‌های «طرماح» نیز در همین گوشه کنار پهن شده بود. هر دو هم به امام گفته بودند. یکی گفته بود تا موقعی که او زنده است کنار امام بماند و موقعی که کسی جز امام باقی نماند، راهش را بگیرد و از کنار شط بگذرد و «الفرار». گمان نمی‌کرد که «لا یمکن‌ الفرار». او اسبش را همین جا بسته بود که بیاید و از میانه راه جدا شود. اما دیگری یعنی طرماح حکایتش درد بیشتری داشت. او رفته بود تا آذوقه‌ها را بگذارد و برگردد. آذوقه‌ها را گذاشت. برگشت. اما دیر شده بود. دیگر نه حسین مانده بود و نه سری. نه دستی و نه خاتمی. خدا کند جانمانده باشیم. خدا کند جانمانیم. @NucLeader

گوگل بازدید صفحات فعال در موضوع فلسطین را کاهش می‌دهد، فیسبوک حسابهای کاربران فلسطینی را می‌بندد و مدارکی که از جنایات اسرائیل منتشر می‌شود را حذف می‌کند. مقاله میدل ایست مانیتور را بخوانید. اگر این را من و ما می‌گفتیم کسی باور نمی‌کرد، اما برای قبول اینطور مسائل حتما باید گاردین یا میدل‌ایست مانیتور بنویسند شاید کسی از «توهم توطئه»‌خوانی اینجور قضایا دست بکشد. البته همین هم بعید میدانم! https://www.middleeastmonitor.com/20180801-silicon-valleys-war-against-palestine/ @Nucleader

شاهزاده آریایی رضا پهلوی در تلویزیون سعود القحطانی😁 همچنان پرچم وطن‌پرستان ملی‌گرا بالاست😂 @NucLeader

منطق هاشمی رفسنجانی و نوچه‌ها تا نوبخت در مقابل احمدی‌نژاد دقیقا همین جمله بود. از کانال برنامه دوران @NucLeader

⭕️ قمی ضد انقلاب؟ برای قم برنامه‌ریزی کردند. همان طوری که دیروز هم در یک جلسه‌ای در اینجا گفتم، تصمیم جبهه دشمن این بود که همچنان که قم پایگاه عظمت اسلام و برافراشته شدن پرچم انقلاب بود، در همین قم آنتی تز انقلاب را به وجود بیاورند؛ اینجا را بکنند پایگاه ضدیت با انقلاب؛ برای این تلاش کردند، برای این برنامه‌ریزی کردند. از انواع و اقسام شیوهها استفاده کردند؛ از جمله کار کردن روی فکر مردم قم، روی احساسات مردم قم، شاید بتوانند این احساسات را خاموش کنند یا کمرنگ کنند. بنابراین در این سالها خیلی کار شده است. 📕رهبر معظم انقلاب، 5 آبان 1389 @NucLeader

✍️ دلخوشی‌های حداقلی دیشب #طوفان_توییتری بوده. یعنی چه؟‌ یعنی جماعتی از دوستان، دیشب ساعت 10 بر بام توییتر رفته و تکبیرگویان ندای حمایت از یمن سرداده‌اند و یمن را ترند نخست توییتر فارسی کرده‌اند. دمشان گرم. بینشان آدم‌های معروفی هم بوده‌اند؛ از شاعران معروف تا اهالی رسانه و مدیران فرهنگی. از توییتر همین کار برمی‌آید و آن‌ها هم این کار را به غایت انجام داده‌اند. توییتر فضای هشتگ‌های روزانه است. امروز یمن، فردا هفت‌تپه، پس‌فردا 9دی، یک روز براندازیم و روز دیگر برنمی‌اندازیم. ترندها هم تمام می‌شوند و خیلی اتفاق خاصی نمی‌افتد. ایراد از توییتر نیست، ایراد از ماست که دلبسته دل‌خوشی‌های حداقلی شده‌ایم. شاعران عزیز سازمانی مثل حوزه هنری برای مظلومین یمن توییت می‌کنند، اما دریغ از یکی دو بیت شعر که در این چند سال سروده باشند و آن مدیر فرهنگی و اهل رسانه بیاید این شعر را تبدیل به یک سرود زیبا بکند و دیگری هم آن را تصویرسازی کند و یک کلیپ با کیفیت از آن تولید کند. بعد لا به لای این توییت‌ها «داروغه‌زاده»‌ نامی که از قضا دبیر جشنواره فجر و معاونت نظارت و ارزیابی سازمان سینمایی است را ببینی که هم در حمایت از طوفان کذایی توییت می‌زند و هم از «حق مسلم فیلم‌سازان در نام‌گذاری فیلم‌ها» مزخرف جنسیت‌زده حمایت می‌کند و من نمی‌دانم این دو مسئله چقدر می‌توانند تناسب فکری و عقیده‌ای داشته باشند! جناب مدیر فرهنگی این وسط هیچ کاره‌اند و فقط می‌توانند به فیلمساز پیشنهاد بدهند که نام فیلمت را عوض کن. سینمای آنچنانی را مدیرانی اینچنینی هم می‌سازند. لابد مدیر فرهنگی دیگری هم هست که پیدا بشود و معتقد باشد که او هیچ کاره است و یک «جیب» است که فقط پول می‌دهد تا بقیه فیلم بسازند و هیچ تأثیری در اینکه سینماگر کشور سراغ چه موضوعی برود، نخواهد داشت و از این روشنفکربازی‌ها که فقط در این کره خاکی می‌شود در کشور ما آن را جست. سرکاریم. سینما فیلم‌های سخیف جنسی و سطحیش را بسازد، مدیرانش پول بگیرند و فیلم‌ها را تأیید کنند، برخی از شاعران عزیز در برخی از حوزه‌های هنری پول می‌گیرند که با عکس فلان خواننده نظرشان با بادی تغییر می‌کند، اما چهار سال بمباران یمن تکانشان نمی‌دهد و آن صاحبان رسانه از شبکه افق -که لابد سهم ما بچه حزب‌اللهی‌هاست از جمهوری اسلامی- تا رسانه‌های برادران تاچیوانا نیز حتی به قدر یک سرود و یک کلیپ کاری نکنند. توییت کردن بد نیست، اما برای این سبک کارها دل خوش‌کُنک است. برای آدم‌هایی چون من که دستشان نمی‌رسد کارهای بزرگ انجام دهند و ناتوانیشان را با توییتر جبران کرده و گمان می‌کنند با توییت زدن تأثیر زیادی در جامعه دارند، جای خوبی است. پ.ن: آن‌ها که از این نوشته برداشت کرده‌اند که با حضور در فضای مجازی مخالفم، اشتباه‌ کرده‌اند. پ.ن2: نیت خیر دوستان انقلابی توییتری را زیر سوال نمی‌برم. @NucLeader

⬛️ رونمایی علی عسکری رئیس رسانه ملی، سیدمرتضی میرباقری معاون سیما، مدیران شبکه‌های مختلف تلویزیونی و جمعی از هنرمندان، تهیه‌کنندگان و نویسندگان مجموعه‌های تلویزیونی امروز به مناسبت صحبت رهبر معظم انقلاب درباره مجموعه‌های نمایشی سیما دورهم جمع شده‌اند و از صحبت‌های ایشان #رونمایی کرده‌اند. رونمایی یعنی چه؟ تعبیر دیگران را نمی‌دانم، اما این رونمایی‌بازی‌هایی که جدیدا به مناسبت تقریظ‌ حضرت آقا بر فلان کتاب یا از این دست بیانات می‌شود را به گمانم فقط یک #یهودی مخفی که احتمالا حتی پیشانیش جای مهر دارد می‌تواند انجام دهد. بهتر از این می‌شود صحبت رهبری عزیز را هجو کرد؟ از چه چیزی رونمایی می‌کند این آقای رییس سازمان صدا و سیما و معاونانش؟ رهبر انقلاب 20 سال است درباره بایدها و نبایدهای صدا و سیما صحبت کرده است. چند درصد از این خواسته‌ها اجرایی شده است که حالا با رونمایی گرفتن از بیانات جدید، منتظر اتفاقات ویژه باشیم؟ حالا رونمایی شد؟ ببینید از این پس چه خزعبلاتی در صدا و سیمای آقای علی عسکری پخش خواهد شد. @NucLeader

✍️ مژدگانا که گربه تائب شد از رونمایی کذایی آقای علی عسکری و دوستان چند روزی گذشته است. برخلاف فضاهایی چون توییتر که کاربرها عمدتا اینطور مسائل برای یک روز و یک هشتگ برایشان مهم است و بعد مسائل را به دست فراموشی می‌سپارند، حق این بوده و هست که #مطالبه مسائل همیشگی باشد که عمدتا نیست. و چون اینچنین است، مسئولین وعده‌های بسیاری می‌دهند و ما فراموش می‌کنیم یا مثلا جشن رونمایی می‌گیرند، ولی موقعی که باید دیگر ما یادمان می‌رود که قرار بود چه کاری انجام شود. از این دست صحبت‌ها فقط در همین حوزه صداوسیما کم انجام نشده است. سال 71 حضرت آقا به مسئولین سازمان می‌گویند که دعواهای زن و شوهری را از تلویزیون پخش نکنید. 26 سال از این توصیه می‌گذرد. چقدر آقایان لاریجانی، ضرغامی، سرافراز و جناب علی‌ عسکری به همین یک توصیه عمل کرده‌اند که حالا برای توصیه‌های دیگری که شده و این بیانات جدید رونمایی می‌گیرند؟ مسئله مهم دیگر درباره دیدار رهبر انقلاب با بخشی از کارگردانان و عوامل فیلم و سریال صدا و سیما هم قابل توجه است. «مژدگانا که گربه تائب شد، عابد و زاهد و مسلمانا»؛‌ کسانی در این دیدار حضور پیدا کرده و بعضا حتی صحبت کرده‌اند که از هیچ تلاشی برای ضدیت با انقلاب و اعتقادات دینی مردم دریغ نکرده‌اند. مثلا «سعید سعدی» این #سردار دیروز و #تهیه_کننده امروز در این دیدار حاضر شده‌اند. نمی‌دانم نسبت ایشان با این فضا چه بوده که آنجا حضور پیدا کرده‌اند، اما احتمالا مدیران مربوطه به همان پاسداری گذشته اکتفا کرده‌اند، والا فیلم‌های سینمایی ایشان چه تناسبی با انقلاب، جمهوری اسلامی و هر چیزی که به اسلام مربوط می‌شود دارد؟ «مغزهای کوچک زنگ زده»، «خشم و هیاهو»، «50 قدم آخر»، «سیزده»، «دم سرخ‌ها»، «دریاچه ماهی»،‌ «کیفر» و... است. مضامین فیلم‌هایی که ایشان تولید کرده‌اند چیزی جز خشونت، قتل، ویرانه نشان دادن جمهوری اسلامی، سینمای ضد جنگ و کمدی‌های هزل نیست. یکی دیگر از حاضران جلسه «کیانوش عیاری» است که آخرین اثر تلویزیونیش «دکتر قریب» بود که ورای زندگینامه دکتر قریب که شخصی ارزنده بود، هر چه توانسته بود دین را مساوی خرافات قرار داده بود. «کاناپه» و «خانه پدری» دو فیلم سینمایی آخر او هستند که هر دو آن‌ها توقیف شدند. نمی‌دانم کاناپه در مورد چیست، ولی قتل دختری به دست پدر در منزل در فیلم خانه پدری آن هم با نمادهای دینی و به اسم اعتقادات مذهبی هنوز از ذهن کسانی که فیلم را در جشنواره فیلم فجر سال 89 دیده‌اند پاک نشده است. کارنامه آدم‌های دیگر چون «بهرنگ توفیقی» و یا «حامد عنقا» برادر ریش‌دار صداوسیما هم خیلی تفاوتی با دیگران نمی‌کند. ایشان در همین دیدار گفته‌اند: «سریال‌های ما بایستی جلوی ناهنجاری‌های ماهواره‌ای را بگیرد» و لابد باید فراموش کنیم که «تنهایی لیلا» و «پدر» ثمره تلاش‌های ایشان برای فراموشی ماهواره بوده است! کاش یک روز بشود مثل آقای علی عسکری ما هم سال‌های آینده از کارنامه مدیران سازمان صدا و سیما و افراد حاضر در این دیدار رونمایی کنیم و ببینیم نسبت به این صحبت‌ها چقدر تلاش جدی انجام داده‌اند! @NucLeader