✍️ روایت اربعین. عمود 61 متر متر مسیری که به کربلا ختم می‌شود، پر از اتفاق است. هر قطره‌ای از این دریا برای خود حکایتی دارد. هر چه به طی شدن این طریق کم می‌کند، داستانی دارد؛‌ از آدم‌هایش تا آن لیوان پلاستیکی قرمز رنگی که دست دخترک خردسال است. زینب، یعنی همان دخترک سال‌های قبل موکب «سیده خوله» را با پدر و برادرش که هم‌سن و سال هم بودند برپا می‌کرد. بساط قهوه و چایی لیمویشان به راه بود، اما از سال قبل که پدر در آزادسازی «الأنبار»‌ به شهادت رسید، زینب و برادرش نتوانستند موکب را برپا کنند. هم کوچک بودند، هم توان مالیشان کم شده بود. علی که خواهرش او را «علوشی» صدا می‌کرد هنوز 7 سالش نشده بود، ولی دبه آب را پر می‌کرد تا برساند به دست خواهر. خواهر هم لیوان قرمز رنگ پلاستیکی را پر از آب می‌کرد تا به دست زائران ابوسجاد برساند. زائران ابوسجاد قطره‌اند در یک دریا. قطره‌ای از آب باران، قطره‌ای را آب فرات به دریا رسانده، قطره‌ای دیگر از رودخانه‌ها آمده و قطره‌ای هم از گوشه چشمی در آن دریا افتاده است. قطره‌ها فراوانند و به تعدادشان قصه‌ها بسیار. متر متر مسیری که به کربلا ختم می‌شود، پر از اتفاق است و پر از نشانه. عمودها را برای همین نشانه زده‌اند. اینکه بدانی کجایی و در چه حال. آدم‌هایی که از کنار عمودها می‌گذرند لباسشان متفاوت است. زبانشان، رنگ پوستشان و حتی دینشان هم. پرچمی که در دست گرفته‌اند نیز حکایت از این دارد که هر یک از یک نقطه خاص آمده‌اند؛ از کشوری و از شهری. آدم‌هایی که از کنار عمودها می‌گذرند، متفاوت‌اند،اما عددها و نشانه‌ها یکی است. همه را یک قرار و یک اسم جمع کرده است. همه آمده‌اند تا به قرار مهمی برسند؛ قراری که هر سال در جریان است و زنده. زنده بودن و در جریان بودن چیز کمی نیست اگر همه روزها عاشورا و همه زمین‌ها کربلا باشد. اگر باشد پس آنکه جا می‌ماند تکلیفش چیست؟ آنکه رفته است باز حرکتی کرده و خود را به آن زمین رسانده است. شاید از امتحان هم پیروز بیرون آید. آنکه نرفته چه؟ نکند زمین کربلا و روز عاشورایش همین باشد که به جمع قطره‌ها بپیوندد و از جان و مال و آبرویش بگذرد تا شکوه دریای بی‌کران را بیشتر کند؟ آدم‌ها متفاوت‌اند، اما نشانه‌ها یکی. مثل عمود 61. برای جامانده‌ها در کنار عمود 61 نشانه‌هایی است که آن‌ها را همین نشانه‌ها می‌ترساند؛ اینکه نکند غفلت کرده باشند. «ضحاک بن عبدالله مشرقی» اسب خود را به عمود 61 بسته بود. آذوقه‌های «طرماح» نیز در همین گوشه کنار پهن شده بود. هر دو هم به امام گفته بودند. یکی گفته بود تا موقعی که او زنده است کنار امام بماند و موقعی که کسی جز امام باقی نماند، راهش را بگیرد و از کنار شط بگذرد و «الفرار». گمان نمی‌کرد که «لا یمکن‌ الفرار». او اسبش را همین جا بسته بود که بیاید و از میانه راه جدا شود. اما دیگری یعنی طرماح حکایتش درد بیشتری داشت. او رفته بود تا آذوقه‌ها را بگذارد و برگردد. آذوقه‌ها را گذاشت. برگشت. اما دیر شده بود. دیگر نه حسین مانده بود و نه سری. نه دستی و نه خاتمی. خدا کند جانمانده باشیم. خدا کند جانمانیم. @NucLeader

گوگل بازدید صفحات فعال در موضوع فلسطین را کاهش می‌دهد، فیسبوک حسابهای کاربران فلسطینی را می‌بندد و مدارکی که از جنایات اسرائیل منتشر می‌شود را حذف می‌کند. مقاله میدل ایست مانیتور را بخوانید. اگر این را من و ما می‌گفتیم کسی باور نمی‌کرد، اما برای قبول اینطور مسائل حتما باید گاردین یا میدل‌ایست مانیتور بنویسند شاید کسی از «توهم توطئه»‌خوانی اینجور قضایا دست بکشد. البته همین هم بعید میدانم! https://www.middleeastmonitor.com/20180801-silicon-valleys-war-against-palestine/ @Nucleader

شاهزاده آریایی رضا پهلوی در تلویزیون سعود القحطانی😁 همچنان پرچم وطن‌پرستان ملی‌گرا بالاست😂 @NucLeader

منطق هاشمی رفسنجانی و نوچه‌ها تا نوبخت در مقابل احمدی‌نژاد دقیقا همین جمله بود. از کانال برنامه دوران @NucLeader

⭕️ قمی ضد انقلاب؟ برای قم برنامه‌ریزی کردند. همان طوری که دیروز هم در یک جلسه‌ای در اینجا گفتم، تصمیم جبهه دشمن این بود که همچنان که قم پایگاه عظمت اسلام و برافراشته شدن پرچم انقلاب بود، در همین قم آنتی تز انقلاب را به وجود بیاورند؛ اینجا را بکنند پایگاه ضدیت با انقلاب؛ برای این تلاش کردند، برای این برنامه‌ریزی کردند. از انواع و اقسام شیوهها استفاده کردند؛ از جمله کار کردن روی فکر مردم قم، روی احساسات مردم قم، شاید بتوانند این احساسات را خاموش کنند یا کمرنگ کنند. بنابراین در این سالها خیلی کار شده است. 📕رهبر معظم انقلاب، 5 آبان 1389 @NucLeader

✍️ دلخوشی‌های حداقلی دیشب #طوفان_توییتری بوده. یعنی چه؟‌ یعنی جماعتی از دوستان، دیشب ساعت 10 بر بام توییتر رفته و تکبیرگویان ندای حمایت از یمن سرداده‌اند و یمن را ترند نخست توییتر فارسی کرده‌اند. دمشان گرم. بینشان آدم‌های معروفی هم بوده‌اند؛ از شاعران معروف تا اهالی رسانه و مدیران فرهنگی. از توییتر همین کار برمی‌آید و آن‌ها هم این کار را به غایت انجام داده‌اند. توییتر فضای هشتگ‌های روزانه است. امروز یمن، فردا هفت‌تپه، پس‌فردا 9دی، یک روز براندازیم و روز دیگر برنمی‌اندازیم. ترندها هم تمام می‌شوند و خیلی اتفاق خاصی نمی‌افتد. ایراد از توییتر نیست، ایراد از ماست که دلبسته دل‌خوشی‌های حداقلی شده‌ایم. شاعران عزیز سازمانی مثل حوزه هنری برای مظلومین یمن توییت می‌کنند، اما دریغ از یکی دو بیت شعر که در این چند سال سروده باشند و آن مدیر فرهنگی و اهل رسانه بیاید این شعر را تبدیل به یک سرود زیبا بکند و دیگری هم آن را تصویرسازی کند و یک کلیپ با کیفیت از آن تولید کند. بعد لا به لای این توییت‌ها «داروغه‌زاده»‌ نامی که از قضا دبیر جشنواره فجر و معاونت نظارت و ارزیابی سازمان سینمایی است را ببینی که هم در حمایت از طوفان کذایی توییت می‌زند و هم از «حق مسلم فیلم‌سازان در نام‌گذاری فیلم‌ها» مزخرف جنسیت‌زده حمایت می‌کند و من نمی‌دانم این دو مسئله چقدر می‌توانند تناسب فکری و عقیده‌ای داشته باشند! جناب مدیر فرهنگی این وسط هیچ کاره‌اند و فقط می‌توانند به فیلمساز پیشنهاد بدهند که نام فیلمت را عوض کن. سینمای آنچنانی را مدیرانی اینچنینی هم می‌سازند. لابد مدیر فرهنگی دیگری هم هست که پیدا بشود و معتقد باشد که او هیچ کاره است و یک «جیب» است که فقط پول می‌دهد تا بقیه فیلم بسازند و هیچ تأثیری در اینکه سینماگر کشور سراغ چه موضوعی برود، نخواهد داشت و از این روشنفکربازی‌ها که فقط در این کره خاکی می‌شود در کشور ما آن را جست. سرکاریم. سینما فیلم‌های سخیف جنسی و سطحیش را بسازد، مدیرانش پول بگیرند و فیلم‌ها را تأیید کنند، برخی از شاعران عزیز در برخی از حوزه‌های هنری پول می‌گیرند که با عکس فلان خواننده نظرشان با بادی تغییر می‌کند، اما چهار سال بمباران یمن تکانشان نمی‌دهد و آن صاحبان رسانه از شبکه افق -که لابد سهم ما بچه حزب‌اللهی‌هاست از جمهوری اسلامی- تا رسانه‌های برادران تاچیوانا نیز حتی به قدر یک سرود و یک کلیپ کاری نکنند. توییت کردن بد نیست، اما برای این سبک کارها دل خوش‌کُنک است. برای آدم‌هایی چون من که دستشان نمی‌رسد کارهای بزرگ انجام دهند و ناتوانیشان را با توییتر جبران کرده و گمان می‌کنند با توییت زدن تأثیر زیادی در جامعه دارند، جای خوبی است. پ.ن: آن‌ها که از این نوشته برداشت کرده‌اند که با حضور در فضای مجازی مخالفم، اشتباه‌ کرده‌اند. پ.ن2: نیت خیر دوستان انقلابی توییتری را زیر سوال نمی‌برم. @NucLeader

⬛️ رونمایی علی عسکری رئیس رسانه ملی، سیدمرتضی میرباقری معاون سیما، مدیران شبکه‌های مختلف تلویزیونی و جمعی از هنرمندان، تهیه‌کنندگان و نویسندگان مجموعه‌های تلویزیونی امروز به مناسبت صحبت رهبر معظم انقلاب درباره مجموعه‌های نمایشی سیما دورهم جمع شده‌اند و از صحبت‌های ایشان #رونمایی کرده‌اند. رونمایی یعنی چه؟ تعبیر دیگران را نمی‌دانم، اما این رونمایی‌بازی‌هایی که جدیدا به مناسبت تقریظ‌ حضرت آقا بر فلان کتاب یا از این دست بیانات می‌شود را به گمانم فقط یک #یهودی مخفی که احتمالا حتی پیشانیش جای مهر دارد می‌تواند انجام دهد. بهتر از این می‌شود صحبت رهبری عزیز را هجو کرد؟ از چه چیزی رونمایی می‌کند این آقای رییس سازمان صدا و سیما و معاونانش؟ رهبر انقلاب 20 سال است درباره بایدها و نبایدهای صدا و سیما صحبت کرده است. چند درصد از این خواسته‌ها اجرایی شده است که حالا با رونمایی گرفتن از بیانات جدید، منتظر اتفاقات ویژه باشیم؟ حالا رونمایی شد؟ ببینید از این پس چه خزعبلاتی در صدا و سیمای آقای علی عسکری پخش خواهد شد. @NucLeader

✍️ مژدگانا که گربه تائب شد از رونمایی کذایی آقای علی عسکری و دوستان چند روزی گذشته است. برخلاف فضاهایی چون توییتر که کاربرها عمدتا اینطور مسائل برای یک روز و یک هشتگ برایشان مهم است و بعد مسائل را به دست فراموشی می‌سپارند، حق این بوده و هست که #مطالبه مسائل همیشگی باشد که عمدتا نیست. و چون اینچنین است، مسئولین وعده‌های بسیاری می‌دهند و ما فراموش می‌کنیم یا مثلا جشن رونمایی می‌گیرند، ولی موقعی که باید دیگر ما یادمان می‌رود که قرار بود چه کاری انجام شود. از این دست صحبت‌ها فقط در همین حوزه صداوسیما کم انجام نشده است. سال 71 حضرت آقا به مسئولین سازمان می‌گویند که دعواهای زن و شوهری را از تلویزیون پخش نکنید. 26 سال از این توصیه می‌گذرد. چقدر آقایان لاریجانی، ضرغامی، سرافراز و جناب علی‌ عسکری به همین یک توصیه عمل کرده‌اند که حالا برای توصیه‌های دیگری که شده و این بیانات جدید رونمایی می‌گیرند؟ مسئله مهم دیگر درباره دیدار رهبر انقلاب با بخشی از کارگردانان و عوامل فیلم و سریال صدا و سیما هم قابل توجه است. «مژدگانا که گربه تائب شد، عابد و زاهد و مسلمانا»؛‌ کسانی در این دیدار حضور پیدا کرده و بعضا حتی صحبت کرده‌اند که از هیچ تلاشی برای ضدیت با انقلاب و اعتقادات دینی مردم دریغ نکرده‌اند. مثلا «سعید سعدی» این #سردار دیروز و #تهیه_کننده امروز در این دیدار حاضر شده‌اند. نمی‌دانم نسبت ایشان با این فضا چه بوده که آنجا حضور پیدا کرده‌اند، اما احتمالا مدیران مربوطه به همان پاسداری گذشته اکتفا کرده‌اند، والا فیلم‌های سینمایی ایشان چه تناسبی با انقلاب، جمهوری اسلامی و هر چیزی که به اسلام مربوط می‌شود دارد؟ «مغزهای کوچک زنگ زده»، «خشم و هیاهو»، «50 قدم آخر»، «سیزده»، «دم سرخ‌ها»، «دریاچه ماهی»،‌ «کیفر» و... است. مضامین فیلم‌هایی که ایشان تولید کرده‌اند چیزی جز خشونت، قتل، ویرانه نشان دادن جمهوری اسلامی، سینمای ضد جنگ و کمدی‌های هزل نیست. یکی دیگر از حاضران جلسه «کیانوش عیاری» است که آخرین اثر تلویزیونیش «دکتر قریب» بود که ورای زندگینامه دکتر قریب که شخصی ارزنده بود، هر چه توانسته بود دین را مساوی خرافات قرار داده بود. «کاناپه» و «خانه پدری» دو فیلم سینمایی آخر او هستند که هر دو آن‌ها توقیف شدند. نمی‌دانم کاناپه در مورد چیست، ولی قتل دختری به دست پدر در منزل در فیلم خانه پدری آن هم با نمادهای دینی و به اسم اعتقادات مذهبی هنوز از ذهن کسانی که فیلم را در جشنواره فیلم فجر سال 89 دیده‌اند پاک نشده است. کارنامه آدم‌های دیگر چون «بهرنگ توفیقی» و یا «حامد عنقا» برادر ریش‌دار صداوسیما هم خیلی تفاوتی با دیگران نمی‌کند. ایشان در همین دیدار گفته‌اند: «سریال‌های ما بایستی جلوی ناهنجاری‌های ماهواره‌ای را بگیرد» و لابد باید فراموش کنیم که «تنهایی لیلا» و «پدر» ثمره تلاش‌های ایشان برای فراموشی ماهواره بوده است! کاش یک روز بشود مثل آقای علی عسکری ما هم سال‌های آینده از کارنامه مدیران سازمان صدا و سیما و افراد حاضر در این دیدار رونمایی کنیم و ببینیم نسبت به این صحبت‌ها چقدر تلاش جدی انجام داده‌اند! @NucLeader

✍️ روشنفکری پشت دیوار بسته 👈یادداشتی درباره کتاب «طریق بسمل شدن» نوشته «محمود دولت‌آبادی» «طریق بسمل شدن» آخرین نوشته «محمود دولت‌آبادی» است. در باب شیوه نگارش نه فقط نگارنده که نقدهای موجود در فضای نت هم نشان می‌دهد که این اثر بدترین کتاب نویسنده از باب فرم است. روایت پست‌مدرنی که نه‌تنها کتاب را زیبا نکرده که مخاطب را سردرگم و گیج می‌کند. ادبیات کتاب آنقدر پر تکلف است که خواندن کتاب را سخت می‌نماید. اما آنچه باعث شده درباره این کتاب بنویسم، دو مسئله است. یکی موضوعی است که دولت‌آبادی به آن پرداخته است؛ یعنی جنگ و دیگری شیوه نگاه او به این امر به عنوان یک نویسنده. حقیقتا آنچه دولت‌آبادی درباره آن نوشته، چیزی جز «جنگ» نیست. نویسنده کتاب تمام سعیش را کرده تا از «دفاع مقدس» لجنزاری شبیه به جبهه «وردن» و «سوم» در جنگ جهانی اول ترسیم کند. جز تلاش‌هایی که او برای ترسیم جان‌فشانی‌ سربازان ایرانی با نگاه ناسیونالیستی کرده است - که حتی در این مسئله هم موفق نیست- بقیه روایت او هیچ تفاوتی با رمان‌های به جا مانده از قتلگاه‌های جنگ جهانی اول مانند «وداع با اسلحه» و «در جبهه غرب خبری نیست»، نمی‌کند. هراس دهشتناک از مرگ، ویرانی، ترسیم بدبختی، تلاش برای زنده ماندن آن هم به شیوه «کلبی‌مسلکی» و... دولت‌آبادی جنگ را ندیده است و آنچه از جنگ تصویر می‌کند را می‌توان از جغرافیای ایران بیرون برد و در هر جای دیگری قرار داد. او نماینده روشنفکر ایرانی است. نماینده کسانی که صورت وجودیشان را در این عکس می‌شود خلاصه کرد؛ عافیت‌پیشگانی که هنگامه جنگ کنج عزلتی پیدا کرده‌اند و بعد قلم برمی‌دارند. آن هم نه به جهت پاسداری از خون شهیدان، که برای نمایش خود و نفسیاتشان. یک فنجان قهوه، رو به قبله فرانسوی و دلخوش به ادا اطوارهای بی‌پشتوانه نسبت به خاک و اعتقادات و مردم. دولت‌آبادیِ طریق بسمل شدن، خود را در دو شخصیت نویسنده ایرانی و عراقی مسطور کرده. کسانی که برایشان قلم به مثابه قلم و نوشتن به مثابه نوشتن مهم است و برای ابزاری که با آن می‌نویسند، ارزشی قائلند بیش از خون شهیدان. «شهید سید مرتضی آوینی» در مقاله «واقعیت در سینمای مستند» به مسئله واقعیت در سینما می‌پردازد که خارج از بحث این نوشته است. در بخشی از نوشته‌اش پیرامون نگاه فیلمساز به جنگ به این فیلم «جستجوی2» امیر نادری اشاره می‌کند که جنگ را پر از یأس و ناامیدی، بدبختی و مصیبت به تصویر کشیده است و سپس آن را با آنچه در «روایت فتح» تولید می‌شود، مقایسه می‌کند. او در این مقاله عالم درون هنرمند را ریشه این تفاوت دیده و می‌نویسد: «عالمی که هريك از ما در اطراف خویش می‌یابد، عالم روان خود اوست. چرا که انسان ناگزیر در جهان معرفت خویش می‌زيد. «هر کسی از ظن خود شد یار من». آن کس که به مشیت مطلق خدای واحد قائل است، همه وقایع را به مثابه خواست خدا می نگرد و لذا جهان او کاملا متفاوت است با جهان کسی که به صُدفه و شانس قائل است و اراده خود را مطلق می‌انگارد.» «خدایا توبه می‌کنم از این که زیبایی قلمم را به رخ کسی کشیدم.» این جمله را «شهید علیرضا محمودی» در وصیتنامه‌اش نوشته است. او کیست؟ یک بسیجی سیزده ساله که تصویرش یکی از معروفترین عکس‌های جنگ است؛ بچه‌ای که تفتگی را در آغوش گرفته و کنار شنی تانک خوابیده است. بسیجی که احتمالا وزنش به سی کیلو هم نمی‌رسد، اما وصیتنامه عجیبی دارد که جمله بالا بخشی از آن است. او توبه می‌کند از این اتفاق. این «فهم» از کجا آمده است؟ چرا او از اینکه کسی از زیبایی قلمش لذت ببرد توبه می‌کند؟ مگر چه اتفاقی میفتد؟ مگر چه می‌شود که سید مرتضی آوینی به تعبیر خودش دو گونی از نوشته‌های خود را که «حدیث نفس» بود می‌سوزاند. جهانی که آوینی و آن بسیجی سیزده ساله در آن زیست می‌کنند، جهانی متفاوت از دنیای روشنفکری است. آن‌ها فی‌نفسه برای قلم ارزشی قائل نیستند و تنها زمانی نوشتن را مورد پسند می‌دانند که انسان را به خدا و اهل بیت علیهم‌السلام و صراط حق برساند. پ.ن: قصد نداشتم نقدی بر یک کتاب بنویسم، اما سکوت بر مظلومیت خون شهیدان انقلاب اسلامی را تاب نیاوردم. @NucLeader

💬 بخشی از مصاحبه «رضا امیرخانی» در شماره 54 مجله «اندیشه پویا» «من در جلال نمانده‌ام. طبیعتاً تأثیر زیادی که جلال و بعدها #شهید_آوینی از فردید گرفته بودند جلوی خیلی از کارهای مهمی را که می‌توانستند انجام دهند، گرفت. آدم نباید در کسی بماند. هر کسی کار خودش را باید بکند و نباید در همۀ حوزه‌ها وارد شود. شهید آوینی حتماً مستندسازی بود که ردۀ جهانی داشت، اما انتقاد من به هواداران شهید آوینی این بود که یک مستندساز درجه یک جهانی را به یک متفکر درجه سه داخلی تبدیل نکنید. ولی انگار ما دوست داشتیم از او یک متفکر عالی‌جاه بسازیم که وقتی وارد عرصۀ فکر می‌شود چیزی بیشتر از فردید برای ما ندارد.» #صرفا_جهت_مطالعه @NucLeader

سلام علیکم به وضعیت فعلی اینترنت، وضعیت مورد علاقه مسئولان جمهوی اسلامی گویند.