✍️ مژدگانا که گربه تائب شد
از رونمایی کذایی آقای علی عسکری و دوستان چند روزی گذشته است. برخلاف فضاهایی چون توییتر که کاربرها عمدتا اینطور مسائل برای یک روز و یک هشتگ برایشان مهم است و بعد مسائل را به دست فراموشی می‌سپارند، حق این بوده و هست که #مطالبه مسائل همیشگی باشد که عمدتا نیست. و چون اینچنین است، مسئولین وعده‌های بسیاری می‌دهند و ما فراموش می‌کنیم یا مثلا جشن رونمایی می‌گیرند، ولی موقعی که باید دیگر ما یادمان می‌رود که قرار بود چه کاری انجام شود.
از این دست صحبت‌ها فقط در همین حوزه صداوسیما کم انجام نشده است. سال 71 حضرت آقا به مسئولین سازمان می‌گویند که دعواهای زن و شوهری را از تلویزیون پخش نکنید. 26 سال از این توصیه می‌گذرد. چقدر آقایان لاریجانی، ضرغامی، سرافراز و جناب علی عسکری به همین یک توصیه عمل کرده‌اند که حالا برای توصیه‌های دیگری که شده و این بیانات جدید رونمایی می‌گیرند؟
مسئله مهم دیگر درباره دیدار رهبر انقلاب با بخشی از کارگردانان و عوامل فیلم و سریال صدا و سیما هم قابل توجه است. «مژدگانا که گربه تائب شد، عابد و زاهد و مسلمانا»؛ کسانی در این دیدار حضور پیدا کرده و بعضا حتی صحبت کرده‌اند که از هیچ تلاشی برای ضدیت با انقلاب و اعتقادات دینی مردم دریغ نکرده‌اند.
مثلا «سعید سعدی» این #سردار دیروز و #تهیه_کننده امروز در این دیدار حاضر شده‌اند. نمی‌دانم نسبت ایشان با این فضا چه بوده که آنجا حضور پیدا کرده‌اند، اما احتمالا مدیران مربوطه به همان پاسداری گذشته اکتفا کرده‌اند، والا فیلم‌های سینمایی ایشان چه تناسبی با انقلاب، جمهوری اسلامی و هر چیزی که به اسلام مربوط می‌شود دارد؟ «مغزهای کوچک زنگ زده»، «خشم و هیاهو»، «50 قدم آخر»، «سیزده»، «دم سرخ‌ها»، «دریاچه ماهی»، «کیفر» و... است.
مضامین فیلم‌هایی که ایشان تولید کرده‌اند چیزی جز خشونت، قتل، ویرانه نشان دادن جمهوری اسلامی، سینمای ضد جنگ و کمدی‌های هزل نیست.
یکی دیگر از حاضران جلسه «کیانوش عیاری» است که آخرین اثر تلویزیونیش «دکتر قریب» بود که ورای زندگینامه دکتر قریب که شخصی ارزنده بود، هر چه توانسته بود دین را مساوی خرافات قرار داده بود. «کاناپه» و «خانه پدری» دو فیلم سینمایی آخر او هستند که هر دو آنها توقیف شدند. نمی‌دانم کاناپه در مورد چیست، ولی قتل دختری به دست پدر در منزل در فیلم خانه پدری آن هم با نمادهای دینی و به اسم اعتقادات مذهبی هنوز از ذهن کسانی که فیلم را در جشنواره فیلم فجر سال 89 دیده‌اند پاک نشده است. کارنامه آدم‌های دیگر چون «بهرنگ توفیقی» و یا «حامد عنقا» برادر ریش‌دار صداوسیما هم خیلی تفاوتی با دیگران نمی‌کند. ایشان در همین دیدار گفته‌اند: «سریال‌های ما بایستی جلوی ناهنجاری‌های ماهواره‌ای را بگیرد» و لابد باید فراموش کنیم که «تنهایی لیلا» و «پدر» ثمره تلاش‌های ایشان برای فراموشی ماهواره بوده است!
کاش یک روز بشود مثل آقای علی عسکری ما هم سال‌های آینده از کارنامه مدیران سازمان صدا و سیما و افراد حاضر در این دیدار رونمایی کنیم و ببینیم نسبت به این صحبت‌ها چقدر تلاش جدی انجام داده‌اند!
@NucLeader
نیوک‌لیدر
✍️ روشنفکری پشت دیوار بسته
👈یادداشتی درباره کتاب «طریق بسمل شدن» نوشته «محمود دولت‌آبادی»
«طریق بسمل شدن» آخرین نوشته «محمود دولت‌آبادی» است. در باب شیوه نگارش نه فقط نگارنده که نقدهای موجود در فضای نت هم نشان می‌دهد که این اثر بدترین کتاب نویسنده از باب فرم است. روایت پست‌مدرنی که نه‌تنها کتاب را زیبا نکرده که مخاطب را سردرگم و گیج می‌کند. ادبیات کتاب آنقدر پر تکلف است که خواندن کتاب را سخت می‌نماید.
اما آنچه باعث شده درباره این کتاب بنویسم، دو مسئله است. یکی موضوعی است که دولت‌آبادی به آن پرداخته است؛ یعنی جنگ و دیگری شیوه نگاه او به این امر به عنوان یک نویسنده.
حقیقتا آنچه دولت‌آبادی درباره آن نوشته، چیزی جز «جنگ» نیست. نویسنده کتاب تمام سعیش را کرده تا از «دفاع مقدس» لجنزاری شبیه به جبهه «وردن» و «سوم» در جنگ جهانی اول ترسیم کند. جز تلاش‌هایی که او برای ترسیم جان‌فشانی سربازان ایرانی با نگاه ناسیونالیستی کرده است - که حتی در این مسئله هم موفق نیست- بقیه روایت او هیچ تفاوتی با رمان‌های به جا مانده از قتلگاه‌های جنگ جهانی اول مانند «وداع با اسلحه» و «در جبهه غرب خبری نیست»، نمی‌کند. هراس دهشتناک از مرگ، ویرانی، ترسیم بدبختی، تلاش برای زنده ماندن آن هم به شیوه «کلبی‌مسلکی» و...
دولت‌آبادی جنگ را ندیده است و آنچه از جنگ تصویر می‌کند را می‌توان از جغرافیای ایران بیرون برد و در هر جای دیگری قرار داد. او نماینده روشنفکر ایرانی است. نماینده کسانی که صورت وجودیشان را در این عکس می‌شود خلاصه کرد؛ عافیت‌پیشگانی که هنگامه جنگ کنج عزلتی پیدا کرده‌اند و بعد قلم برمی‌دارند. آن هم نه به جهت پاسداری از خون شهیدان، که برای نمایش خود و نفسیاتشان. یک فنجان قهوه، رو به قبله فرانسوی و دلخوش به ادا اطوارهای بی‌پشتوانه نسبت به خاک و اعتقادات و مردم.
دولت‌آبادیِ طریق بسمل شدن، خود را در دو شخصیت نویسنده ایرانی و عراقی مسطور کرده. کسانی که برایشان قلم به مثابه قلم و نوشتن به مثابه نوشتن مهم است و برای ابزاری که با آن می‌نویسند، ارزشی قائلند بیش از خون شهیدان.
«شهید سید مرتضی آوینی» در مقاله «واقعیت در سینمای مستند» به مسئله واقعیت در سینما می‌پردازد که خارج از بحث این نوشته است. در بخشی از نوشته‌اش پیرامون نگاه فیلمساز به جنگ به این فیلم «جستجوی2» امیر نادری اشاره می‌کند که جنگ را پر از یأس و ناامیدی، بدبختی و مصیبت به تصویر کشیده است و سپس آن را با آنچه در «روایت فتح» تولید می‌شود، مقایسه می‌کند. او در این مقاله عالم درون هنرمند را ریشه این تفاوت دیده و می‌نویسد:
«عالمی که هريك از ما در اطراف خویش می‌یابد، عالم روان خود اوست. چرا که انسان ناگزیر در جهان معرفت خویش می‌زيد. «هر کسی از ظن خود شد یار من». آن کس که به مشیت مطلق خدای واحد قائل است، همه وقایع را به مثابه خواست خدا می نگرد و لذا جهان او کاملا متفاوت است با جهان کسی که به صُدفه و شانس قائل است و اراده خود را مطلق می‌انگارد.»
«خدایا توبه می‌کنم از این که زیبایی قلمم را به رخ کسی کشیدم.»
این جمله را «شهید علیرضا محمودی» در وصیتنامه‌اش نوشته است. او کیست؟ یک بسیجی سیزده ساله که تصویرش یکی از معروفترین عکس‌های جنگ است؛ بچه‌ای که تفتگی را در آغوش گرفته و کنار شنی تانک خوابیده است. بسیجی که احتمالا وزنش به سی کیلو هم نمی‌رسد، اما وصیتنامه عجیبی دارد که جمله بالا بخشی از آن است. او توبه می‌کند از این اتفاق. این «فهم» از کجا آمده است؟ چرا او از اینکه کسی از زیبایی قلمش لذت ببرد توبه می‌کند؟ مگر چه اتفاقی میفتد؟ مگر چه می‌شود که سید مرتضی آوینی به تعبیر خودش دو گونی از نوشته‌های خود را که «حدیث نفس» بود می‌سوزاند.
جهانی که آوینی و آن بسیجی سیزده ساله در آن زیست می‌کنند، جهانی متفاوت از دنیای روشنفکری است. آنها فی‌نفسه برای قلم ارزشی قائل نیستند و تنها زمانی نوشتن را مورد پسند می‌دانند که انسان را به خدا و اهل بیت علیهم‌السلام و صراط حق برساند.
پ.ن: قصد نداشتم نقدی بر یک کتاب بنویسم، اما سکوت بر مظلومیت خون شهیدان انقلاب اسلامی را تاب نیاوردم.
@NucLeader
💬 بخشی از مصاحبه «رضا امیرخانی» در شماره 54 مجله «اندیشه پویا»
«من در جلال نمانده‌ام. طبیعتاً تأثیر زیادی که جلال و بعدها #شهید_آوینی از فردید گرفته بودند جلوی خیلی از کارهای مهمی را که می‌توانستند انجام دهند، گرفت. آدم نباید در کسی بماند. هر کسی کار خودش را باید بکند و نباید در همۀ حوزه‌ها وارد شود.
شهید آوینی حتماً مستندسازی بود که ردۀ جهانی داشت، اما انتقاد من به هواداران شهید آوینی این بود که یک مستندساز درجه یک جهانی را به یک متفکر درجه سه داخلی تبدیل نکنید. ولی انگار ما دوست داشتیم از او یک متفکر عالی‌جاه بسازیم که وقتی وارد عرصۀ فکر می‌شود چیزی بیشتر از فردید برای ما ندارد.»
#صرفا_جهت_مطالعه
@NucLeader
💬 شهید صدر و خواب امیرالمؤمنین
«سید محمدباقر صدر» سال 1949 یعنی در سن چهارده سالگی از کاظمیه به نجف اشرف می‌رود تا درس دینی خودش رو ادامه بده. او ابتدای حضورش در نجف، هر روز به حرم امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام می‌رفته و زیارت می‌کرده و مواظب بوده که این زیارت ترک نشده. بعد از زیارت و نماز هم گوشه‌ای می‌نشسته و مشغول فکر کردن می‌شده. (فکر کردن یکی از اصلی‌ترین برنامه‌های زندگی سید صدر بوده. یعنی دقیقا وقت زیادی برای فکر کردن می‌گذاشته) و معتقد بوده که از مدینه علم یعنی حضرت علی علیه‌السلام الهام می‌گیره. او دقیقا می‌گه «در حرم امیرالمومنین علیه‌السلام حل هیچ مسئله‌ای مشکل نبود».
به دلایلی -که مشخص نیست- تشرف او به حرم امیرالمومنین علیه‌السلام قطع می‌شه، اما کسی از این مسئله یعنی رفتنش به حرم و قطع شدن زیارت خبر نداشته. یک شب «حاج عبدالحسن البلداوی» در عالم رؤیا امیرالمومنین علیه‌السلام رو می‌بینه. حضرت به او می‌گه: «برو به پسرم سید محمدباقر صدر بگو برای چی حضورت در درس ما رو قطع کردی؟»
او این خواب رو برای سید محمدباقر تعریف می‌کنه. او لبخندی می‌زنه و می‌گه: «سبحان‌الله! من هر موقعیتی رو که حرم حضرت بعد از نماز ظهر و عصر خالی می‌شد مغتنم می‌شمردم تا مطالعه کنم و از روحانیت حضرت علی علیه‌السلام استفاده کنم و از فیضان علمش استفاده کنم، اما در این دو روز به حرم نرفتم.» بعد از این اتفاق سید صدر زیارت رو تا یک روز قبل از بازداشتش توسط بعثی‌ها ادامه می‌ده.
«حجه‌الاسلام نعمانی» یکی از نزدیکترین یارانشون هم می‌گه:
یک روز شهید صدر برای زیارت به حرم حضرت رفت و یکی از خادمین حرم هم اونجا بود، اما از حضور سید محمدباقر اطلاعی نداشت. سید صدر وارد که شد گفت السلام علیک یا امیرالمومنین. خادم حرم شگفت‌زده نزد سید محمدباقر می‌ره و میِ‌گه: «والله شنیدم که امام گفت پسرم وارد شو».
منبع: السیره و المسیره فی حقائق و وثائق، جلد دوم، صفحه 142
@NucLeader
قشنگ صداوسیما توانایی اینو داره که از یه سوپر انقلابی که رفته تو سوریه جنگیده کسی رو بسازه که ضدانقلاب کف خیابون بشه!
چقدر چندش شده صداوسیما. سریال‌ها، تاک‌شوها و از همه بدتر گزارش‌های خبری.
@NucLeader
سید مرتضی آوینی در پاورقی مقاله «تجدد یا تحجر» که به نقد دیدگاه‌های فرهنگی سید محمد خاتمی می‌پردازد، می‌نویسند:
«دولت جمهوری اسلامی حقیقتاً به شعار آزادی مطبوعات، نویسندگان و هنرمندان پایبندی اعتقادی دارد، اما دوستان خویش را از یاد برده است و اکنون مجموع سیاست های نظام اسلامی کار را به آنجا کشانده که نسل انقلاب در هنر و ادبیات احساس عدم امنیت و بیهودگی می کند.»
گمانم این است که این جمله اگر پیش از این در دهه‌های قبل معنا پیدا نکرده بود، در شش سال اخیر و خصوصا در این یکی دو سال عینیت کامل پیدا کرده است. مثلا به عنوان کوچکترین و سخیف‌ترین و دم‌دستی‌ترین مثال می‌شود به اوضاع اخیر اشاره کرد که نظام مثل همیشه دوست داشت سرش را در برف کند و با پشتش همه‌جا را ببینند! و از قضا با بستن اینترنت حتی اجازه نداد طرفدارانش هم حماقت کنند و کمی از او دفاع کنند. نه‌تنها اجازه نداد، بلکه به گمانم روزبه‌روز فشار پایش را روی این جماعت بیشتر هم می‌کند.
اگرچه این اقدام چیز عجیبی نیست وقتی عمده آدم‌های در رأس امور برای انقلاب و انقلابی دل نسوزانند. اما خب گفتن و نگفتن، پرداختن و نپرداختن و کلا به این مسائل فکر کردن چون ارّه معروف است!
@NucLeader
💬 چند نکته درباره وقایع اخیر
1️⃣ |قسمت یک از دو|
۱- سانحه هواپیمای بوئینگ، اتفاق تلخی بود. مانند همه اتفاقات تلخی که مردم ایران در آن کشته شده‌اند، از سیل ابتدای سال، واژگونی اتوبوس دانشجویان یا همین اتوبوس چند روز پیش، سوانح جاده‌ای، سانحه هواپیمای یاسوج، زلزله بم و نهایتا کشته شدن مردم در تشییع فرمانده سرافراز شهید حاج قاسم سلیمانی.
👈 کشته شدن مردم ایران در هر شکلی تاثر برانگیز است.
۲- سکوت مسئولین ذیربط در حادثه اخیر به هر دلیلی که انجام شد، زشت و مذموم بود. حتی اگر این اتفاق نیاز به بررسی بیشتر داشت، می‌شد همان روز ابتدای ماجرا به مردم اطلاع داده شود که حادثه مشکوک است و نیاز به بررسی دارد. به این شیوه، خبررسانی بعد از مدتی سکوت اشکالی پیدا نمی‌کرد. خصوصا اینکه بسیاری از علاقه‌مندان نظام نه از روی توجیه، بلکه از سر صداقت و علاقه به تمامیت ارضی ایران و آرمان‌های انقلاب اسلامی مشغول دفاع از تهاجم معاندین بودند و بعد از شنیدن خبر، احساس سرافکندگی به آنها دست داد.
۳- اگرچه تا ساعات ابتدایی اعلام خبر و حتی اندکی بعد از صحبت‌های فرمانده هوافضای سپاه، از شیوه خبررسانی ناراحت بودم، اما با دیدن حملات ناجوانمردانه به وی گمان کردم که سردار حاجی‌زاده در این میان مظلوم واقع شده است. 💬 طبق گفته‌ها، او با وجود آنکه فرمانده آفندی است، نه پدافندی، با این حال همه مسئولیت‌ها را به‌عهده گرفت. درحالیکه به گفته وی همان ساعات ابتدایی به مقامات بالاتر اطلاع‌رسانی کرده. همچنین تقاضای عدم پرواز هوایی در محدوده فرودگاه را هم از ستاد کل نیروهای مسلح و هم از شورای عالی امنیت ملی کرده، اما آنها از این امر امتناع کرده‌اند.
✅ این مظلومیت آنجایی بیشتر می‌شود که پای سیاسی‌کاری هم به میان می‌آید و همه مسببین وضعیت اقتصادی چند سال اخیر با کنایه به استعفا اشاره می‌کنند، درحالیکه برای اولین بار فردی مسئولیت چیزی را پذیرفته است و پیش از این در همین سال‌های اخیر واژگونی قطار و کشته شدن بیش از سیصد نفر، واژگونی اتوبوس دانشجویان، واژگونی اتوبوس در جاده‌ها، کشته شدن مردم در صف سبد کالا، فرو ریختن پلاسکو، کشتی سانچی، سقوط دو هواپیما و حوادث بسیار دیگر رخ داد و همه آنهایی امروز صدای استعفا بلند کرده‌اند، حتی بعضا بجای تسلی دادن خانواده‌ها به بیمه بودن قطار اشاره می‌کردند.😉
۴- با شهادت حاج قاسم سلیمانی، وحدت عمومی در حال شکل‌گیری بود. تشییع با شکوه و چند میلیونی او توسط مردم نشان از این مسئله بود. در میان سیاسیون نیز همه آنها که حتی با عملکرد سپاه قدس مشکل داشتند نیز فضا را برای نزدیک‌نمایی محیا دیدند. با این وجود، با اتفاقات اخیر عمده آنها خط حمله اصلی به اصل مسئله مقاومت و فعالیت‌های موشکی را دوباره هدف گرفته‌اند و شعار «جنگ‌افروزی خوب نیست» و... سر می‌دهند.
⭕️ با ادامه این خط رسانه‌ای، نه‌تنها مسئله انتقام از آمریکا برای ریختن خون فرمانده سپاه قدس و ترور او و همچنین بیرون راندن آمریکا از منطقه به دست فراموشی سپرده خواهد شد، بلکه آنهایی که در این چند سال با شعار «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران» سر می‌دادند و مدام از «برجام موشکی» می‌گفتند، به هدف خود خواهند رسید.
بنابراین هوشیاری در این زمینه از اهمیت بسیاری برخوردار است.
۵- رسانه جمهوری اسلامی و البته نگاه مسئولین سیاسی و نظامی به رسانه، یکی از مهمترین عاملان تشدید تاثیرات سو در جامعه است.
❇️ به عنوان مثال بسیاری از مردم از مسئله ترور نافرجام سردار حاجی‌زاده یک هفته پیش از ترور شهید سلیمانی که در سوریه انجام شد یا ترور ناموفق سردار شهلایی در یمن بی‌خبرند. همین مسئله باعث می‌شود که اهمیت ترور حاج قاسم و تلاش دشمن برای زدن فرماندهان نظامی موثر ایران به‌خوبی تفهیم نشود و نهایتا با یک‌سری گزارش‌های خیابانی «سلامی» و «رضوانی»گونه، مسائل به سخیف‌ترین شکل خود درآید.
@NucLeader
💬 چند نکته درباره وقایع اخیر
2️⃣|قسمت دو از دو|
۶- نگارنده از آنجا که به «تئوری توطئه» معتقد است، تا امروز با ابهامات زیادی روبرو بوده است. از توییت عجیب ریاست جمهور، ارسال فیلم اصابت موشک به هواپیما توسط مرتبطین کانال ایران اینترنشنال، پخش قاطعانه و مطمئن از شلیک موشک توسط «الحدث» عربستان تنها یک ساعت و نیم بعد از واقعه، درحالیکه حتی رسانه‌های دیگر هم از این مسئله بی‌خبر بودند، موضع انفعالی ناگهانی ترامپ در پاسخ به حمله موشکی ایران و نهایتا احتمال انجام جنگ الکترونیک توسط سازمان‌های جاسوسی برای شلیک پدافند همگی سوالاتی بود که در ذهن بنده بود و با صحبت‌های سردار حاجی‌زاده سعی به فراموشی مسائل شد❗️
❌با این حال هیچ دلیلی برای نفع بردن جمهوری اسلامی از زدن هواپیما توسط موشک‌ها نمی‌بینم. نه‌تنها با این اتفاق سپاه و نظام محبوب‌تر نمی‌شد، بلکه همانطور که از صبح مشاهده کردیم زمینه برای شفای کسانی که تا امروز به بیماری گنگی دچار بودند فراهم شد و تحت فشار زیادی قرار گرفت.
👈 بنابراین اتفاق افتادن این مسئله همراستا با تلاش سال‌های اخیر برای محدود کردن ایران، هرچند اتفاقی باشد، باز هم قابل چشم‌پوشی و بیخیالی دلبستگان نیست.
۷- بسیاری از هموطنان عزیز به یاد دارند که در روزهای اخیر و طی حادثه کشته شدن تشییع کنندگان حاج قاسم سلیمانی، بسیاری از کانال‌های تلگرامی و شخصیت‌هایی اعم از سینماگران و... یا سکوت کرده بودند و یا با تولید جوک‌های بسیار و تمسخر آنها، از این اتفاق ابراز خرسندی و شادی کردند. تا چند روز پیش جان انسان‌ها و مسئله انسانیت هیچ اهمیتی نداشت، اما به یکباره همگی نگران جان آدمیزاد شدند.😊
❌ مذموم بودن جنگ‌افروزی نیز تا وقتی مربوط به فلسطین، یمن، سوریه و عراق می‌شد، کسی صحبت از پایان جنگ و نفرت از موشک نمی‌کرد.
۸- مجددا تاکید می‌کنم حادثه اخیر بسیار ناراحت کننده بود. از وقوع حادثه بیشتر دل عمده مردم به این دلیل به درد آمد که احساس بی‌اهمیتی کردند و این امر هم فقط بخاطر سکوت رسانه‌ای بود، اما با این وجود حواسمان باشد که اتفاقات چگونه درحال رقم خوردن است.
❇️ اگر حواسمان نباشد، فردا پای موشک‌ها، دفاع از شرف ایران و اسلام و انقلاب به میان می‌آید. یادمان نرفته فردای پیروزی پایان داعش یک نفر سه روز قهر کرد و کام ما را تلخ. آنها هنوز هستند.
✅ ما همانطور که از اشتباه مسئولین مربوطه از شیوه خبررسانی سقوط هواپیما و از جان باختن هموطنان عزیز ناراحتیم، به همان میزان از فرصت‌طلبی همه کسانی که با شهادت سردار سرافراز شهید سلیمانی به کنجی خزیده بودند و حالا زبان درآورده‌اند جلوگیری می‌کنیم.
🛑 پ.ن: در یک روز گذشته احتمال ایجاد جنگ الکترونیک و اختلال در سیستم پدافند هوایی توسط ایالات متحده به شدت جدی شده است. فقط این مسئله که چرا مسئولان داخلی همان روز اول با یک دقیقه صحبت اعلام بررسی بیشتر نکردند تا بازار شایعات گسترده نشود.
@NucLeader
تله آشنا
⭕️ رقص و جولان بر سر میدان کنند/ رقص اندر خون خود مردان کنند
اول| نگارنده پیش از هر چه می‌داند نه خودش که هیچ نیست، بلکه هم‌راهان و هم‌مرامانش نیز در این دهه چهارم و برای نظام جمهوری اسلامی پشیزی ارزش ندارند. بنابراین آنچه موجب نوشتن می‌شود، ان‌شاءالله باور به معاد است و سر دادن حریت در این دنیا. والا خود واقف است که آن جاسوس آقازاده اخیرا حکم گرفته، برای عمده آقایان مسئول ارزشمندتر از بسیجی‌هایی است که در فکه و حلب خونشان جاری شده. مرادم از آقایان، طبیعتا دلدادگان حقیقی انقلاب امام نیست.
دوم| صوت سه ساعته صحبت فلانی را شنیده‌ام. آنچه گفته می‌شود، براساس شنیدن کامل و تأمل تقریبا بیست و چهار ساعته است. معتقدم صوت مذکور عامدانه بیرون داده شده است. صوت را هم همان تیمی بیرون داده که آن را ضبط کرده. دلیلش را هم در شیوه پرسش سوال کننده و البته پاسخ‌ها می‌دانم. فضا طوری است که اگر مقداری با رسانه آشنا باشیم، متوجه خواهیم شد لحن پیام‌ها برای یک اتفاق محرمانه نیست. کمااینکه از دقیقه 43 تا حدود دقیقه 50 این فایل، این مسئله به وضوح مشخص است. هم سوال و حرف‌های سعید لیلاز و هم پاسخ دهنده این را مشخص می‌کند.
سوم|با فرض قرار دادن مورد دوم، مخاطب این صحبت‌ها مردم‌اند. باز هم همان‌هایی که به قول رایج «خاکستری» هستند و قرار نیست رأی بدهند. اگرچه این خاک سیاهی که هشت سال گذشته کشور را دربر گرفت، رغبت حضور را حتی از جمعی از علاقه‌مندان به نظام هم گرفته، چه رسد به آنها که مناسبتی هم ندارند.
چهارم| دوگانه کردن فضا را احتمالا همه کسانی که صحبت‌ها را گوش داده‌اند، فهمیده باشند. از مقایسه آمار محبوبیت 90درصدی فلانی و افول آن به زیر 60درصد مثلا و بالا رفتن آمار محبوبیت شهید سلیمانی در همان دوره و رسیدن به مثلا بالای 90درصد، تا دوگانه میدان و دیپلماسی و نکاتی از این دست. دیگر باید متوجه باشیم که قرار است قطار روی همین ریل جلو برود. اگر دوره قبلی دعوای دیوارکشی و دلار 5هزار تومانی بود، این‌بار دعوای دیپلماسی و مقاومت است. دسته‌بندی هم کرده‌اند. آن طرف را سعید لیلاز و مصاحبه شونده آحاد مردم، عقلای نظام و حتی رهبری گذاشتند. اینور هم طبق معمول دلواپس‌های قدیم، میدان‌دارهای جدید و نهایتا سپاه.
پنجم| اینکه چه کسی از این صحبت‌ها سود می‌برد را شاید قاطعانه و در حال حاضر نشود گفت. اما می‌توان گفت که انتشار این صوت قمار آقای آشنا و آقای مصاحبه شونده بود برای اینکه یا دوگانه‌سازیشان یک‌بار دیگر جواب بدهد و نتیجه بگیرند. یا احتمالا با اسم آوردن از سید شهدای مقاومت و محبوبیت او در بین جمع بزرگی از مردم منفورتر شوند. اینکه گفتیم سودش مشخص نیست هم از همینجاست. ضمن اینکه رد صلاحیت احتمالی ظریف هم تنور هوچی‌بازی‌ها را داغ‌تر هم احتمالا بکند تا لابی‌بازترین مرد جمهوری اسلامی مثلا رأی بیاورد.
ششم|یکی از دوستان نکته‌ای گفت که حیفم آمد مطرح نکنم. گوینده‌اش هم خودم نیستم. با این فایل سه ساعته، گفتمان مقاومت و سازش تبدیل به گفتمان میدان و دیپلماسی شد. این از هوشمندی آشنا بود و نکته‌ای که غفلت شد.
هفتم| آنچه در این صحبت‌ها گفته شده، فارغ از صحبت درباره دروغ و راستش، دو نکته مهم در حوزه دیپلماسی داشت. یکی اینکه نشان داد جناب مصاحبه شونده کلا در طول مذاکره هیچ نگاهی به چین و روسیه نداشته‌اند و در همان زمین هم با کینه‌ورزی نسبت به مثلا شخص لاوروف ضروریات دیپلماسی را رها کردند و چسبیده‌اند به دولت‌های غربی و آمریکا. نکته دوم هم اینکه از فردا همین فایل صوتی باب استفاده در مذاکره است. هم دیگر پنبه روسیه و چین توسط وزیر امور خارجه ما زده شده و آنها در مذاکرات دیگر پشیزی وجهه ندارند، هم آمریکا پرروتر می‌شود.
هشتم| و اما درباره دوگانه میدان و از اینجور چیزها که گفته‌اند من یاد چند بیت از شعرهای مولانا در چند شعر افتادم. برعکس دنیا که بر مراد سفلگان چرخیده و می‌چرخد، آخرت وارونه دنیاست. خود شهید جواب این حرف‌ها را با همان شعر معروف داده بود: «رقص و جولان بر سر میدان کنند، رقص اندر خون خود مردان کنند». مولانا در وصف جماعت امروزی {خطاب به شهید سلیمانی} خیلی خوب گفته:
نگارا مردگان از جان چه دانند
کلاغان قدر تابستان چه دانند
بر بیگانگان تا چند باشی
بیا جان قدر تو ایشان چه دانند
بپوشان قد خوبت را از ایشان
که کوران سرو در بستان چه دانند
خرامان جانب میدان خویش آ
مباش آن جا خران #میدان چه دانند
پ.ن: امید دارم این‌بار که مکرهای بچه شیاطین پیرامون انقلاب امام، نه با دل بستن به حماقت و دغل‌بازی و لابی‌بازها و بی‌صفتان اصولگرا که با خون کسی که به تعبیری زنده‌تر از حیات دنیاییش است دفع شود. و در این امید داشتن فقط باور قلبی و ایمانی به زنده بودن شهید دارم. و دل بر جهالی که عکس خود را کنار او می‌زنند نبسته‌ام.
@NucLeader
نیوک‌لیدر
تله آشنا ⭕️ رقص و جولان بر سر میدان کنند/ رقص اندر خون خود مردان کنند اول| نگارنده پیش از هر چه می
ریشه دوگانه جنگ و صلح از جایی شروع شد که وقتی یه عده هشت سال می‌جنگیدن، یه عده هشت سال داشتن خارج مشق دیپلماسی میکردن که بعدا دستاورد اینا رو به باد بدن.