یک روز مرا گفت: «برادرانم کجا اند که من ایشان را نمی‌بینم؟» من گفتم: «تن من فدای تو باد! ایشان گوسفندان به چرا برند و شب به خانه آیند.» آب در چشم آورد و بگریست و گفت: «ای مادر! من اینجا چه کنم؟ مرا نیز فردا با ایشان بفرست.» من گفتم: «تو دوست داری که با ایشان بروی؟» گفت: «آری». چون بامداد درآمد، روغن بر سرش مالیدم و سرمه در چشمش کشیدم و پیراهنش درپوشانیدم و مهره‌ی جزع یمانی داشتم- از برای چشم بد- بر او بستم و او چوبی بر گرفت و با برادران برم خرّم و بازآمد. پس یک روز دیگر برفتند و در حوالی خانه‌های ما چهارپایان را به چراپاه بردند. چون نیم‌روز بود، ضمره {دختر حلیمه} می‌آمد گریان و لرزان و عرق کرد و فریاد می‌کرد که «ای مادر، محمد را دریاب! و نپندارم که او را زنده دریابی!» گفتم: «حال چیست؟» گفت: «ما ایستاده بودیم و بازی می‌کردیم و پِشکِ گوسفند بر یکدیگر می‌انداختیم. مردی بیامد و محمد را از میان ما برود و بُرد به سرِ کوهی و ما دیدیم که سینه‌ی او بشکافت و نمی‌دانیم که چه کرد به وی. نپندارم که او را دریابی!» حلیمه گفت: من و شوهر دویدیم! محمد را دیدیم بر سرِِ کوه نشسته و در آسمان می‌نگردد و می‌خندد. من فرا رفتم و بر سر و رویش درافتادم و میان دو چشمش بوسه دادم و گفتم: «تنِ من فدای تو باد! تو را چه رسید؟» گفت: «خیر بود ای مادر. من همی ایستاده بودم و با برادران بازی می‌کردم. سه شخص بیامدند در دستِ یکی ابریقی سیمین و در دستِ دیگری تَشتی زمرّدین و در دستِ دیگری چندی برف. مرا بگرفتند از میانِ یاران و بر سرِ کوه بردند و مرا نرم بخوابانیدند بر پهلوی و سینه‌ی من بشکافتند و من می‌نگرم و از آن اَلَمی و رنجی نمی‌یابم. پس یکی دست فرا کرد و احشای من بیرون آورد و بدان برف نیکو بنشست و باز جای نهاد. پس دوم برخاست و مرد اول را گفت: تو دور شو که آنچه خدای تو را فرموده بود به جای آوردی و او نزدیکِ من آمد و دست فراز کرد و دلِ من از سینه بیرون آورد و بشکافت و به دو نیمه و نقطه‌ای سیاه از میانِ آن از سینه بیرون آورد خون آلود و بینداخت و گفت: این حَظِّ شیطان است از تو ای حبیبِ خدای. پس چیزی که داشت در میانِ دل نهاد و باز جای خود نهاد و انگشتری از نور داشت و بدان مُهر بر دلِ من نهاد. و در این ساعت خنکیِ آن انگشتری در عروق و مفاصل خود می‌یابم. پس سوم برخاست و ایشان را گفت: دور شوید که به جای آوردید آنچه خدای شما را فرمود. و دست خود بر سینه‌ی من مالید و آن شکاف فراهم آمد و من بدان می‌نگرم. پ.ن: بعد از آنکه پیامبر به بعثت رسید از او در خصوص این ماجرا سوال کردند. حضرت گفت آن که سینه مرا بشکافت جبرییل بود و آنچه از قلب من درآورد «منیّت» آدمی بود که همه بندگان خدا دارند، اما از من دور گشت. کتاب قاف، بازخوانی زندگی آخرین پیامبر از سه متنِ کهنِ فارسی، ویرایش یاسین حجازی، صفحه ۱۴۱-۱۴۳ @Nucleader

اینجاست که می‌گن مرحوم غلط کرد. این فقط یکی از کشته‌سازی‌های این روزهاست. فیک‌نیوزها بی‌اندازه مشغولند. سوی دیگر این قیچی رو دستگاه فشل صداوسیما، فارس و دیگران کامل می‌کنند. #ایران #حجاب #مهسا_امینی #اوین @Nucleader

این یکی حتی اسم، عکس و روایت یک‌سان هم نداره. هرکی یه چیزی می‌گه. این فقط یکی از کشته‌سازی‌های این روزهاست. فیک‌نیوزها بی‌اندازه مشغولند. سوی دیگر این قیچی رو دستگاه فشل صداوسیما، فارس و دیگران کامل می‌کنند. #ایران #حجاب #مهسا_امینی #اوین @Nucleader

آش انقدر شوره که این پیج که خودش جزء اولین اعلام کنندگان خبر کشته‌ شدن نفر بالایی بوده، اعلام می‌کنه راستی‌آزمایی نشده. از شب گذشته تا امروز اسم دو نفر دیگه هم مطرح شده: هانا دوزدوزانی و آیتک احمدی. اولی اعلام کرده زنده است، دومی هم معلوم شده دوماه پیش از دنیا رفته. @Nucleader

فعلا نقدها به روش‌های غلط حکمرانی در جمهوری اسلامی و اشتباهاتش در رسانه، فرهنگ و سیاست -چیزی که غلط می‌دونمش- رو کنار گذاشتم. فعلا به وضعیت الان بپردازیم. می‌شود از روی سناریوهای کشته‌سازی یک ماه گذشته کلاس فیلمنامه‌‌نویسی برگزار کرد. این تصاویر بالا و مطالبی از این دست فقط از این باب اهمیت پیدا می‌کنه که اتفاق بزرگی بخواد رخ بده. چیزی که با اتفاقاتی مثل زندان اوین نگران کننده می‌شه. یک پروژه کشتار دسته‌جمعی برنامه‌ریزی شده برای تنش بیشتر. مثل بنزین ریختن روی آتش با هدف زنده نگه داشتن این وضعیت و احتمالا عصبی‌ کردن مردمی که در خانه نشستند. @Nucleader