محمدجواد ظریف سه بار در سالهای اخیر در رسانه‌ها بلوا ایجاد کرده. یک‌بار وقتی بشار اسد عازم تهران بود، با خبر استعفایش سفر را به حاشیه برد. بار دوم وقتی حاج قاسم سلیمانی به تازگی شهید شده بود، بحث میدان و مذاکره را پیش کشید. و حالا همزمان با طرح آغاز دور جدید مذاکرات توسط دولت فعلی و البته رونمایی از موشک جدیدی به نام فتاح مجددا حاشیه‌هایی ایجاد کرده. خلاصه حرفش هم همان چیزی است که در آخرین پست اینستاگرامش نوشته: «چرا سازش‌کار منفی و سازش‌ناپذیر مثبت است؟ مگر می‌توان از روش‌ دیگری به آرمان‌ها رسید؟» در مخیله این‌ها روشی جز سازش وجود ندارد. ولی کاش یکی از او بپرسد از کدام آرمان حرف می‌زند. @Nucleader

دیروز سالروز شهادت ۱۶۰۰ جوان عراقی محب امیرالمومنین در اسپایکر بود. کمپ نیروهای آمریکایی در عراق که داعش همه این‌ها رو گردن زد، اون‌ها رو در رودخونه انداخت و حجم خون این شهیدان عزیز، آب رو سرخ کرد. شادی روح پاک جوانانی که لحظه آخر حاضر نشدند محبت علی علیه‌السلام رو بفروشند و زندگی بخرند، فاتحه و صلواتی بفرستیم. @Nucleader

▪️روح خسته و جستجوی پناهگاه بی‌زمانی زندگی فشرده شده، همه چیز کوتاه‌مدت و سطحی و سلولی و کپسولی است. سرعت روزگار، اجازه لمس لحظه‌ها را نمی‌دهد، اجازه دم کشیدن تجربه ها را نمی‌دهد، اجازه ته‎نشینی خاطره‌ها را نمی‌دهد. روزگار ما، روح را خسته می‌کند با تنوعش، با گونه‌گونی و در عین حال تکراری بودن ظهورات و قواعدش. روح خسته و سرسام گرفته از سرعت جنون‌آمیز این روزگار، یا باید به تکثری روزمره و بی معنا تن بدهد یا پناهی برای معنویتی بی انتها و حقیقی بجوید. این پناهگاه معنوی در زیارت معنا پیدا می‌کند روح بیمناک و دل خسته‌ام زیارت می‌خواهد. از سحرهای ساکت ماه مبارک تا آن روز که در فرودگاه سلام، من به نجف رفتم و حاجی‌ها به حج، دلم بیشتر تنگِ مسجد پیامبر و باب جبرئیل و بقیع و رکن و مقام و حطیم و سعی و عرفات است. دلتنگ آن نماز غریبانه مقابل درِ بسته مسجد حضرت فاطمه در مدینه ام، دلتنگ لحظه احرام در مسجد شجره و هزار قول و قرار با خودم و خدا، دلتنگِ همه دلتنگی‌های حاصل از سفر عمره در ابتدای جوانی، در بیست سالگی، در فوران سوالات و جستجوها برای پیدا کردن راه و چاره. ▪️▪️▪️ دلم یک «سفرِ» حج می‌خواهد، نه از این سفرهای یک ماه و چهل روزه، یک سفر واقعی که شش ماهی، یک سالی در راه باشم، شهرها را سیاحت کنم، با آدم‌ها دمخور شوم، فرهنگ‌ها و اقوام را بشناسم، همراهم کسی باشم که اخلاق و عرفان بگوید و توحید و معاد یادم بدهد. بعد وارد مدینه بشوم و امام معصوم یا نائب مستقیم او را زیارت کنم، دستور بگیرم و بعد بین راه مدینه تا مکه، غرق در اندیشه خود باشم که معصوم چه گفت و وقتی به وطنم برگشتم چه باید کنم با امر امام و عمری که در پیش دارم... بعد در یکی از بلندی‌های مشرف به خانه خدا یا یکی از ورودی‌های مسجد الحرام وقتی نگاهم به آن میراث ابراهیم نبی (ع) گره خورد، چشمِ گرم از اشکم را ببیندم و به خاک بیفتم و در سجده‌ای طولانی اعتراف کنم هیچم و هیچ ندارم و هرچه هست خود اوست و ماحصل فکر و ذکر در راه را عرضه کنم خدمت پروردگار که اگر از من بندگی می‎خواهی خودت باید مرا در جذبه‌ات جا بدهی و بر محور خودت و دینت و رسولت بگردانی! ▪️▪️▪️ آدم مدرن چه می فهمد این چیزها را، آدم عصر غیبت، آدم بی امام، آدم بنده مدرنیته، حکماً حج را هم به صورت پروژه می‌بیند که باید در ساعت فلان آغاز شود، فلان مدت طول بکشد و در فلان نقطه به پایان برسد. فلان قدر هزینه‌اش باشد، بهینه باشد، سرمایه انسانی‌اش فلان‌جور باشد، خروجی‌اش قابل اندازه‌گیری با عدد باشد. آدم عصر غیبت، آدم اسیر مدرنیته، رها نیست، آزاد نیست، دربند همین محاسبات است، دربند درک کمی از زمان، چرتکه انداختن برای منابع و میزان مصرف و راندمان. ▪️▪️▪️ دلم یک حج مثل جلال آل‌احمد می‌خواهد، معترف به خار و خس و بی‌مقدار بودن، در آستانه لمس ابدیت و بی‌زمانی در هرلحظه، در خلوت بی انتها باخویشتن در میقات، غوطه‌ور در فهم مناسک. دلم یک حج مثل جلال می‌خواهد، در جستجوی شدن، به قصد کنجکاوی، و روانه به کشفی، در گفتگو با حاجیان سرزمین‌های اسلامی، در موضع بیان و حل مسائل جهان اسلام -از طنجه تا جاکارتا-، در کار مردم‌نگاری امت پیامبر، نگران مصائب قلب دنیا -قدس-. ▪️▪️▪️ دلم چیزهای کوچک هم می‌خواهد، یک حج مثل برادران امیدوار، سفری از میان صحرایی سوت و کور و سوزان، دوربین به دست به خانه خدا برسم و روایت کنم داستان آن خانه را از زمانه ابراهیم(ع) تا امروز و بعد مثل گروه حاج ابوالقاسم رضایی در مستند خانه خدا می‌رسیدم به همهمه صحرای عرفات باقیات الصالحاتی می‌گذاشتم برای قبر و قیامتم. ▪️▪️▪️ دلم یک سفر حج می‌خواهد، خودم باشم و خدا، ساده و بسیط و بی هیچ پیچیدگی... #ح_الف_غریبه @badieh

▪️روح خسته و جستجوی پناهگاه بی‌زمانی زندگی فشرده شده و سرعت روزگار، اجازه لمس لحظه‌ها را نمی‌دهد. روزگار ما، روح را خسته می‌کند با تنوع و در عین حال تکراری بودنش و روح خسته چ از سرعت جنون‌آمیز این روزگار، یا باید به تکثری روزمره و بی معنا تن بدهد یا پناهی برای معنویتی بی انتها و حقیقی بجوید. این پناهگاه معنوی در زیارت معنا پیدا می‌کند. دلم یک «سفر» حج میخواهد نه از این سفرهای یک ماه و چهل روزه، یک سفر واقعی که شش ماهی یا یک سالی در راه باشم و... ⏪متن کامل در پست بعد ▪️شرح تصاویر ۱ کاروان حجی در سال ۱۲۸۹ شمسی ۲. چشم انداز کعبه از یکی از بلندیهای اطراف، همان سال ۳. حاج جلال آل احمد کمی پس از سفر حج ۴. صحرای عرفات در انتهای قرن شمسی گذشته ۵ برادران امیدوار درحال تصویر برداری از مسجد الحرام ۶. بخشی از مستند «خانه خدا»، ابوالقاسم رضایی، ۱۳۴۵ @badieh

خبر مسمومیت‌های الکلی متعدد رو می‌شنوید؟ این نتیجه مزخرفاتی بود که می‌گفتن «حجاب رو بردارید، اتفاقی نمیفته». حجاب رو برنداشته به لباس زیر رسیدند و شک نکنید این اخبار عرق‌خوری و ویدیوهای عرق‌‌خوری پشت فرمون هم در راستای شکستن قبح چیز دیگری است. تجربه کردید؟ دفعه بعد با جنبش فواحش بازی نخورید. @Nucleader

🔺محصول جدید گروه فرهنگی رسانه‌ای #راوین ⏳به زودی... #پشت_صحنه @ravingroup

به دست بسته و پیشانی شکسته تو سلام دائم زوار سیدالشهداء... سلام و صلوات خدا بر مسلم بن عقیل. @Nucleader

روز هشتم ذی‌الحجه امام حسين عليه‌السلام ميان ياران و اصحاب خود ايستاد و پس از صحبتهایی فرمود: هر كه می‌خواهد جانش را فدای راه ما کند، و به دیدار ما دل ‌بسته، پس باید که با ما كوچ كند. من به خواست‏ خدا فردا صبح حركت خواهم کرد، ان‌شاءالله. مَنْ كَانَ فِينَا بَاذِلًا مُهْجَتَهُ وَ مُوَطِّناً عَلَى لِقَائِنَا نَفْسَهُ، فَلْيَرْحَلْ فَإِنِّي رَاحِلٌ مُصْبِحاً إِنْ شَاءَ اللَّهُ. کشف الغمه، جلد ۲، صفحه ۲۹ @Nucleader و اینگونه کاروان عشق، در سفر تاریخ به راه افتاد. الرحیل، الرحیل...

این‌هایی که برای دفاع از خودشون یا برای تشبیه خودشون یا برای ماستمالی گندی که زدن از شهیدان، بزرگان دین و در درجه اولی قرآن و اهل‌بیت شاهد مثال میارن، جزء پلیدترین‌ها و دون‌ترین انسان‌ها هستند. طرف از بهشتی جمله میاره که بگه خودش رو اثبات کنه. انقدر پست‌فطرت نباشید. استدلالتون رو بکنید، اگر مبانی فکری یکی رو قبول دارید، عیبی نداره ازش استفاده کنید، ولی اگر فقط‌ در یک حوزه شاهد مثال آوردید و او رو در سایر وجوه نادیده گرفتید، دارید سوءاستفاده می‌کنید. حالا می‌خواد بهشتی باشه و آوینی، یا امیرالمومنین باشه و آیه قرآن. @Nucleader

خرداد ۱۳۶۰ آخرین باری بود که در جمع رزمنده‌ها رفت، صحبت‌هایشان را شنید و در انتها گفت موقعی که آمدم چهره‌ها خسته بود، اما خداراشکر الان روحیه‌ها خوب است. چند تن از رزمنده‌ها برای استقبال تا فرودگاه رفتند. داخل هواپیما شد، دوباره از پله‌ها آمد پایین. فکر کردند چیزی جاگذاشته. آمد بینشان گفت از شما می‌خواهم برای شهادتم دعا کنید. چند روز بعد با انفجار دفتر حزب جمهوری نام سید محمدحسین بهشتی در بین شهدا اعلام شد. @NucLeader

نادان شما پر تلاش و آگاهان شما تن‌پرور و کوتاهی ورزند. امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام @Nucleader

کتاب‌سوزان نازی‌ها در آلمان سال‌ها نمادی از توحش هیتلر و نازیسم در برابر علم بود. سوزاندن کتاب توسط آن‌ها یا مثلا توسط مغول‌ها، همیشه نماد مقاومت در برابر فهم، علم و دانش تعبیر می‌شده. اما وقتی پای قرآن‌سوزی به میان آمده، هیچ‌یک از داعیه‌داران آزادی، علم، دانش، روشنفکری و... دادشان درنمیاد. البته که اگر تمامی قرآن‌های دنیا را بسوزانند، باز چیزی از حقانیت آن کم نمی‌شود. جلوی گسترش اسلام‌گرایی را هم نمی‌گیرد. اما اینجور اتفاقات نشان می‌دهد، همه‌چیز در دنیا حدودی دارد. آزادی، دموکراسی، احترام به دیگران و... و البته، برای مسلمانان در ایران عزیز هم قرآن مهجورتر از بسیاری چیزهاست. توهین به قرآن یا اهل‌بیت، در بین عالمان دینی پذیرفتنی‌تر از توهین به مثلا فلان استاد سنتی حوزه علمیه شده. در بین ما مردم هم قرآن چون کتابی است روی طاقچه که سالی یک‌بار روی سرمان قرار می‌گیرد، خیلی به جایی برنمیخورد که توهینی به قرآن عظیم بشود. مثل خیلی از خبرها با آن برخورد می‌کنیم و از کنارش رد می‌شویم. گاهی فکر می‌کنم واقعا از توهین به قرآن، در دلمان احساس ناراحتی می‌کنیم؟ @Nucleader