محمدرضا طاهری:
هر که سرباز رهبری است و فقط از ایشون حرف شنوی داره، هرکی معتقده که مذاکره با دستور ایشون داره جلو میره، چراغ گوشیش رو روشن کنه.
اونایی که اسم اقا رو یدک میکشن، حرف خودشونو میزنن بشنون.
محمدرضا طاهری:
بعضیها حرفشون با حرف اغتشاشگرا یکی شده. اونها از مذاکرات زیر بیرق رهبری ناراحتن، یه عده هم ناراحت شدن🙂
@Nucleader
فعال رسانه ای اصولگرا و از حامیان پزشکیان: فتنه جدید در راه است
هاتف صالحی:
قُماشی که با درد و رنج مردم بیگانهاند و از سرِ شکمسیری و خودهمهچیزدانی، مشغولِ تخریب کینهتوزانه تیم مذاکرهکننده کشور و برهم زدن ناجوانمردانه «تفاهم موقت» مورد تأییدِ نظام هستند، موجودات بسیار خطرناکی برای امنیت ملّی به شمار میروند.
شایسته است نهادهای ذیربط، برای جلوگیری از تشویش اذهان عمومی، تضعیف جبهه داخلی، ایجاد شکافهای هدفمند و نهایتاً وقوع «فتنه جدید»، رهبران و چهرههای اصلی این جریان را برای مدّتی هر چند کوتاه، تحت کنترل و مدیریت دقیق خود قرار دهند.
اینکه در تجمعات مقابل وزارت امور خارجه علیه کسی شعار تند و تیز سر بدهند، خوب نیست. اما بیش از آنکه کنش باشد، واکنش است. واکنش به بیمحلیهای بلندمدت، نامحرم دانستن، ملت را اغتشاشگر، مهره اسراییل، افراطی و... نامیدن. صدها بار مردم کف خیابان را «تندرو» خطاب کردن. باندهای بزرگ گذاشتن، پلاکارد پاره کردن و...
بیش از هفتاد روز است مردم را به هیچ گرفتهاید، تازه دیشب هم گفتید صبر کنید اول توافق کنیم، بعد به شما توضیح میدهیم. جواب این برخورد زشت و موهن، چیزی شبیه به شعارهای تند امروز است.
@Nucleader
نیوکلیدر
اینکه در تجمعات مقابل وزارت امور خارجه علیه کسی شعار تند و تیز سر بدهند، خوب نیست. اما بیش از آنکه ک
مردم از این جماعت مزدور به تنگ آمدهاند. کسانی که پول مفت بیتالمال خرج توییت زدنشان میشود که بیایند به کسانی که کف خیاباناند بگویند «شکمسیر»! چه کسانی؟ آنها که بسیاریشان وضعیت معیشت بسیار نامناسبی دارند.
همینکه مردم شما را از وسط دو قسمت نمیکنند، یعنی خیلی صبورند و شعور بالایی دارند. اگرنه باید پول بیتالمال را از حلقومتان میکشیدند. آدم باشید و قدر این ملت را بدانید و سعی کنید درست با آنها رفتار کنید.
@Nucleader
ای بابا. مثل اینکه ۸۰درصد مخاطبای خبرگزاری فارس هم پایداریچی تندرو افراطی هستن.
@Nucleader
خیلی صبورانه عرض کنم ظاهرا با نزدیک شدن به امضای توافق با آمریکا، لااقل به زعم من اختلاف نظر میان «دیپلماسی» و «خیابان» وارد مرحلهٔ تازهای شده.
در حالی که تبلیغ میشد توافق پله به پله و پیشرفت هر مرحله متناسب با اقدام طرف مقابل خواهد بود، وزیر خارجه در گفتوگویش با شبکهٔ خبر باز از «پکیج اجرایی» دو طرف سخن گفت؛ چیزی یادآور پکیج تعهدات برجام. اما صرف نظر از این تعهد مبهم که چندوچونش هنوز مشخص نیست و قضاوت دربارهاش زود است، نکتهٔ مهم اختلاف بر سر ضمانت اجرایی توافق است. لااقل برداشت من یکلاقبا این است که اتکای «خیابان» به «میدان» و بستن تنگهٔ هرمز است: عنصر سرنوشتساز برای اعمال فشار بر دشمن بعد از تجاوز نظامی به کشور. چیزی حتی فراتر از شلیک موشکها. احساسم هم این است که به رغم شعارهای دستگاه اجرایی و دیپلماسی کشور، این عنصر جایی در تعاملات این دو دستگاه در قبال متجاوز ندارد و ترجیح میدهند بحرانها و مشکلات موجود کشور را بار دیگر با توسل به ابزار دیپلماسی و با مذاکره حل کنند. چرا؟ چون صبرشان تمام شده و مادرخرج حس میکند کفگیرش به ته دیگ خورده است.
راستی چه کسی تمنای مذاکره دارد؟ ما یا متجاوز؟ اگر دوستان چنانکه میگویند تمنایی برای مذاکره ندارند و این دشمن است که به دلیل شکست راهبردیاش از ما تقاضای مذاکره دارد، چرا در اولین قدم از توافق، ما باید مهمترین داشتهمان را معامله کنیم؟ اگر محاصرهٔ دریایی را جز در قبال بازگشایی تنگهٔ هرمز نمیتوان رفع کرد چه تضمینی برای عدم کاربرد مجدد همین حربهٔ محاصره از سوی آمریکا در مراحل بعد وجود دارد؟ بستن دوبارهٔ تنگه؟ و اگر چنین است، چرا دستگاه دیپلماسی صبر نکرد تا نتایج این فشار را همین بار و در شرایطی که در مبارزهٔ تابآوری اقتصادی، نفسهای دشمن به شماره افتاده بود و دنیا پایینترین میزان ذخایر نفت و گازش را تجربه میکرد و قیمت نفت بالا رفته بود مشاهده کند و بعد با دست پر به سمت توافق بشتابد؟ آیا این عجله، به نوعی محرک چرخهٔ قبلی، یعنی تجاوز، آتشبس، مذاکره و باز تجاوز نیست؟ (بگذریم که در دنیایی زندگی میکنیم که بستن تنگه جایگاه حقوقی بینالمللی ندارد، اما ترور رهبران طبیعی است)
سؤال دوم اینکه وقتی «خیابان» تنها بعد از امضای توافق مجاز است از مفاد آن مطلع شود، چگونه و طی چه مکانیسمی میتواند نظرش را دربارهٔ مفاد آن ابراز کند؟ تیم مذاکره و کابینهٔ کوچک شعام کافی است و نیازی به تایید مجلس یا مردم نیست؟ آیا نقش «خیابان » به تایید اقدامات تیم مذاکرهکننده فرو کاسته شده؟ یا اینها که در خیابانند «مردم» نیستند؟
به نظرم زدم به هدف. هرچند فعلا کسی با این صراحت مکنونات قلبیاش را نمیگوید. اما خب، لااقل آنقدری که من دیدهام جماعتی که در خیابانند اغلبشان جزء دهکهای یک تا هشت اجتماعند: شامشان اغلب فلافل یا حاضری است و خانههایشان آپارتمانهای کوچک ۵۰-۶۰ متری که سرسرا و چلچراغی ندارد تا برق اضافی مصرف کند یا استخری که آبی بخواهد. جماعتی که شوربختانه مخاطب همهٔ توصیههای صرفهجویی در مصرف آب و برق و گاز هم هستند: همین «اقلیت رانتخوار کاسب تحریم» کف خیابان که اتفاقا هزینهٔ اغلب عرصههای دفاعی کشور را فرزندان بسیجی و ارتشی و پاسدار و انتظامی آنها با جانشان میپردازند. اقلیتند؟ لااقل قبول کنیم اقلیت تاثیرگذار و هستهٔ اصلی دفاع از موجودیت همهٔ مسئولین و این کیان و آب و خاکند که هزینهٔ «فارسی ماندن نام خلیج فارس» و یکپارچه ماندن «ایران» و ایرانی ماندن جزایر جنوبی کشور را که ترجیعبند لوس سلبریتیهاست اغلب همانها میدهند.
از اصل بحث منحرف نشویم: اگر تحاوزهای قبلی دشمن نشان داده که تضمینهای حقوقی مشتی توهمند، تضمین حقیقی را دریابیم: خیابان، و قدرت نظامی. شرایط اقتصادی سخت اخواهد شد: خیلی سخت. اما تا ما بخواهیم زیر بار فشار خم شویم آنها شکستهاند. گلهها بماند برای بعدها؛ اگر بعدِ عزتمندانهای بود.
از کانال خاویه
@Nucleader
اطرافیان آقای قالیباف که هر روز دنبال متصل کردن او به یک شهیداند، موقعش که برسد با این لحن و ادبیات صحبت میکنند. هرچند این شخص بارها از چنین عباراتی استفاده کرده.
پس فهمیدید! توافق خواهد شد و شما مردم هیچ غلطی نمیتوانید بکنید. اینها هم توهین نیست، فقط آنچه دیشب یه عده به عراقچی گفتند، توهین است!
@Nucleader