مسعود پزشکیان: - حوثی‌ها مسئول اقدامات خود هستند و از ما دستوری دریافت نمی‌کنند. - در چارچوب قوانین بین‌المللی و معاهده منع اشاعه (ان‌پی‌تی)، از اورانیوم غنی‌شده ۶۰ درصدی صرف‌نظر خواهیم کرد. - به تمام تعهدات خود در چارچوب معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای پایبند خواهیم بود. @Nucleader

پزشکیان در گفت‌وگو با فاکس نیوز: ما به دنبال جنگ نیستیم، اما هر بار که مورد حمله قرار می‌گیریم، ناچار به دفاع از خود می‌شویم. ما هرگز در جنگ، مهاجم نبوده‌ایم، اما اگر بخواهند به جنگ با ما ادامه دهند، پاسخ قاطعی خواهیم داد. ما با ترامپ به توافق رسیدیم؛ توافق امضا شد و هنوز هم مایل به ادامه آن هستیم. همچنین بر چارچوب توافق نیز توافق شد. ما تنگه هرمز را نبسته بودیم؛ تنگه باز بود. آن‌ها بدون هیچ توجیه یا چارچوب قانونی به ما حمله کردند. @Nucleader

در ادبیات سیاسی کلماتی هستند که در یک‌سو یک تلقی و در سوی دیگر میدان تلقیی کاملا متفاوت ایجاد می‌کند. اگر کسی من و ما را میانه‌رو خطاب کند، خاصه با تعریفی که کلمهٔ مقتصد در قرآن دارد، شاید نه‌تنها بدمان نیاید، بلکه آن را تعریف به حساب بیاوریم. اما از نظر غربی میانه‌رو در برابر فاندامنتال یا بنیادگرا قرار می‌گیرد. یعنی کسی که مآلا با غرب کنار می‌آید و پارادایم فکری غرب را قبول دارد. ثمرهٔ تحصیل در دانشگاه‌های علوم انسانی ما طی سال‌ها، پرورش انبوهی انقلابی «میانه‌رو» به دست اساتید «میانه‌رو» بوده: نسلی همانند تاج‌زاده‌و امین‌زاده‌و اصغرزاده و حجاریان و ... که زیر دست اساتیدی مثل بشیریه در دانشگاه تهران بزرگ شدند و بعد به‌غلط از سوی برخی انقلابیون‌ «نفوذی» انگاشته شدند. زیباکلام و امثالهم در این میانه کیستند که فاز اهمیت داشتن برداشته‌اند و خود را نخود هر آشی می‌کنند؟ جماعت سران دانشجویان پیرو خط امام نظیر خویینی‌ها و اصغرزاده و میردامادی و حجاریان بودند که بعد از عمری تندروی و فالانژبازی، یک‌مرتبه میانه‌رو شدند و زبان به لزوم اصلاحات در داخل و تنش‌زدایی با غرب و توسعهٔ سیاسی گشودند. آنها اگرچه لزوما با سرویس‌های جاسوسی غربی ارتباطی نداشتند و از غرب پول و امکانات نمی‌گرفتند که علیه جمهوری اسلامی توطئه کنند، اما مبانی فکریشان چنان تغییر کرد که حتی به فکر راست کردن کج‌اندیشی‌های امام و رهبری و به ریل درست انداختن جمهوری اسلامی هم افتادند و نظریات بازرگان و یزدی را با یک اختلاف فاز ده ساله باور کردند و چنان به آن ایمان آوردند که نوچه‌هایشان مثل افشاری و حقیقت‌جو در دفتر تحکیم وحدت یکباره سر از دعوت دکتر سروش و دکتر سحابی به اجتماعات دانشجوهای تا بن دندان چپ دانشگاه‌های کشور و حتی جلسات خود دفتر تحکیم درآوردند و شد آنچه شد: حوادث ۱۸ تیر ۷۸، انتخابات ۸۸، و بحران‌های دست‌ساز دیگری که این جماعت و انبوه هم‌فکران و نوچه‌های جوان آنها در کشور راه انداختند و نهادهای امنیتی کشور را سراغ نخودسیاه نفوذ و ارتباطات خارجی انداختند. وگرنه کیست که نداند ارتباطات خارجی مال امثال شعبان بی‌مخ‌ها و بزن‌بهادرهای این جریان‌ها بود: اصل داستان پارادایم فکری مسلط بر فکر و ذهن خود این جماعت بود که اتفاقا بچه‌های همین انقلاب، و نوچه‌هایشان فرزندان تحصیل‌کردهٔ خود ‌ما و آنها در همین دانشگاه‌ها بودند. وقتی هم رهبری شهید از اسلامی کردن دانشگاه‌ها و علوم انسانی اسلامی سخن گفت، کودن‌های متحجری که لباس انقلابی داشتند از این رهنمودها، درست کردن سر و لباس و موی سر و حجاب دانشجوها و نهایتا افزودن یکی دو مادهٔ درسی مثل وصیتنامهٔ امام فهم کردند و همزمان تیزهوشان متهتک و زیرک اصلاح‌طلب فوق‌الذکر آن را مسخره کردند و به ریش جماعت طرفدار ولی فقیه خندیدند. تمسخری که کم‌کم به زیربافت فکری جوان‌های ساده تبدیل شد و تا زمان فرود امدن تل آوار بر سر رهبری شهید ادامه یافت. خب، که چه؟ به عنوان کسی که سالیانی است با این جرثومه و نحوهٔ تفکرش آشنا هستم، باید بگویم متاسفانه نتانیاهو راست می‌گوید: با این رئیس جمهور و با این تیم مذاکره‌کننده، جمهوری اسلامی شش ماه هم دوام نخواهد آورد. چارهٔ کار هم مثلا آمدن یک تیم مذاکره‌کنندهٔ انقلابی‌تر نیست. فرستادن پالس آمادگی برای مذاکره در شرایطی که ما هستیم، یعنی راحت کردن خیال ترامپ دربارهٔ عدم هرگونه عمل پیش‌دستانه از سوی ایران، و این به نوبهٔ خود یعنی حاشیهٔ امن دادن به او برای منفعل نگه داشتن ایران با گزینه‌های متعدد سیاسی و نظامی و اقتصادی. پالس مهم‌تر اما، چیزی است که نتانیاهو برداشت می‌کند: اینکه می‌تواند با خیال آسوده و بدون دغدغهٔ پاسخی از سوی محور مقاومت، سرتاسر جنوب لبنان تا خود صیدا را به یک زمین سوخته و صاف تبدیل کند تا بعد فکری به حال ضاحیه و بیروت بکند. پارادایم فکری آقای رئیس جمهور همان است که ظریف و روحانی و خاتمی و انبوه جماعت دانشگاهیی دارند که شب‌ها کنار خیابان می‌ایستند و ملت مبعوث را با دل و زبان ریشخند و مسخره می‌کنند. منتها رئیس جمهور این بار با هوشیاری کلماتی به کار برد که هم ملت مبعوث و هم دشمن دیوث (سجع دیگری به ذهنم نرسید) را راضی و خوشحال کند. آقای محسن رضایی، آقای عبداللهی، آقای وحیدی و آقای حاتمی: با ریسمان این جماعت توی چاه نروید که خدا شاهد است بعد از اینکه شما را بالای درخت فرستادند رهایتان می‌کنند و سال بعد عکستان را در اجلاس بعدی مجمع عمومی سر دست می‌گیرند و همزمان دیپلماسی التماس غرغره می‌کنند. اینها در حالی عکس رهبر شهید را بالا می‌گیرند که در مصاحبه قسم می‌خورند هیچ قصدی برای انتقام نداشته و ندارند. شما که سهلید. از ما گفتن بود؛ خود دانید. @chaos1351

سال دیگه هم عکس شهدای امسال رو بالا می‌برید؟