نیومده بودن_

به قول نِد توی کتاب ماه بر فراز مانیفست، زنده باد شب...)

دلت گرفته احساس تنهایی میکنی دنبال نشونه ای که(((: یهو این ویس گوش میدی🥲:

وای وای چقدر قشنگ بوددیوزوز

بعضی وقتام یهو به خودم میام میگم: خب که چی؟ تهش که چی؟ و اون موقع برای بار هزارم به پوچی می‌رسم

اکثر وقتا دلم به شدت می‌خواد که ذوق داشته باشم. مثل ذوقی که برای اول هرکاری دارم، اول کانال زدن، اول شروع کردن یه داستان، اول خوندن یه کتاب، اول دیدن یه فیلم گاهی این ذوقه از بین میره و من می‌مونم با یه حس مزخرف و یه چیزی که شروعش کردم اما نمی‌دونم با ادامه‌ش چیکار کنم.

و گاهی در این بین آدمایی هستن که اون ذوق رو برام تشدید می‌کنن، به حرفام درباره فیلمه یا کتابه گوش میدن، به کاری که می‌کنم علاقه نشون میدن، میگن نوشته‌هام خوبن، می‌خوان بدونن بقیه داستان چی میشه و... و من تا ابد ممنون اون آدما می‌مونم

و البته کسایی هم هستن که به تشدید اون حس مزخرف کمک می‌کنن، نادیده می‌گیرن، از سر وا می‌کنن و...

دنیا اونجایی به پایان می‌رسه که می‌فهمی تو کاری که فکر می‌کردی توش خوبی هم خوب نیستی...