خدایی ببینین چیکارمون کردین که خاطرات عنکبوتی مدرسمونو میایم برای هم تعریف میکنیم🤣 شاید تا الان میلیون ها خاطره ی این شکلی ساخته شده باشه، غیر مهم و بی اهمیت برای بقیه اما الان برای ما تبدیل به یه چیز جذاب و هیجان انگیز شده!D= تاثیرات رو میبینید!

هیچی دیگه دیدم یه عنکبوت از سقف آویزون شده و تا کنار نیکمت ها اومده و من اومدم با دستمال از تارش بگیرمش(حالا جانب احتیاط رو رعایت کنم یه وقت اگه تصمیم گرفت از تارش بیاد بالا و به دستم صعود کنه نتونه) که یهو یکی از ته کلاس گفت نَکُشِش😨(دقیقا همینجوری)

بعد منی که از اول تصمیم نداشتم بکشمش (خدایی به قیافه ی من اون لحظه میومد بخوام اون عنکبوت بی آزار ترسناک رو بکشم؟)

هیچی دیگه وقت نشد بگم اون دستمال رو به چه علت برداشتم(پشت هر کار دخترخونده ی ایزد خرد و عقل و دانش، یه دلیل و استدلالی هست ولی یه جاهایی این دختر خودشو خسته نمیکنه که واسه همه توضیح بده_لبخند بسیار ملیح و عاقل اندر سفیه_)

لبخندی ملیح تر از این مد نظرمه. بدانید!

حالا من اون لحظه: نهههه من نمیخوام بکشمش و بعد از تارش برداشتمش و بردم(بدون دستمال) گذاشتمش بیرون کلاس

(میخواستم به آغوش و دامان طبیعت برش گردونم اما نشدددققققنثمثمنزنی)

چون وسط راه در واقع اخر راه، بیرون کلاس افتاد یا شاید خودش، خودشو انداخت و منم میخواستم فوتش بزنم که دیگه دوستان از داخل کلاس گفتن خوبه و... . منم با خودم گفتم خودش راهشو پیدا میکنه!

و این بود پایان داستان عنکبوت ما(و قهرمان داستان، من😨)

آره همه پیاما رو فور کردم چون باحال بودن😆

فقط عکسا که برای نوشته گذاشته بود😅