«من یک مهاجرم از رویایی به رویای دیگر»

«سلطان من خدا را، زلفت شکست ما را تا کی کند سیاهی، چندین دراز دستی!»

اشعار سهراب سپهری به روح پژمرده زندگی میبخشه: «صدا کن مرا صدای تو خوب است صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است که در انتهای صمیمیت حزن می روید در ابعاد این عصر خاموش  من از طعم تصنیف درمتن ادراک یک کوچه تنهاترم بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است و تنهایی من، شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد و خاصیت عشق این است ... »