اشعار سهراب سپهری به روح پژمرده زندگی میبخشه: «صدا کن مرا صدای تو خوب است صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است که در انتهای صمیمیت حزن می روید در ابعاد این عصر خاموش  من از طعم تصنیف درمتن ادراک یک کوچه تنهاترم بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است و تنهایی من، شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد و خاصیت عشق این است ... »

کاش یه گربه داشتم رو پاهام راه می رفت:⟨

بازنده های واقعی کسایی هستن که از ترس شکست حتی تلاش هم نمیکنن. تا وقتی که بهترین مون رو وسط بزاریم حتی اگه به هدفمون هم نرسیم نمیبازیم چون حداقلش تلاشمون رو کردیم🌱🌟

شبتون پرستاره بچه ها جونم🌙✨

سلام بچه ها جون روزتون بخیر✨🌿

قو ها چقدر عمیق احساس میکنن!

«موج رقص انگیز پیراهن چو لغزد بر تنش جان به رقص آید مرا از لغزش پیراهنش!» _ابتهاج

«به کوی عشق تو راضی شدم به نقش گدائی اگر چه شهره به هر شهر و شهریار تو بودم» - شهریار

جامعه ی نمایشی یعنی چی؟!