ـ می‌پرسند: از رویا چه خبر؟ می‌گویم: هست! قوی و جان‌دار! پر رنگ‌تر از تمام رنگ‌های تند و تیره‌ی پارچه‌های ایلخانی! با جسارت تمام!

مامانم همیشه به خاطر زیادی کتابی صحبت کردن دعوام می‌کنه. در حالی که نمی‌دونه من این‌جوری تبریک تولد می‌گم:

هم بارها از چشم‌هایت چشم پوشیدم هم بارها از چشم‌هایت شعر نوشیدم...

جناب آقای داستایوفسکی! آیا روا بُوَد که تو با ما چنین کنی؟ نشستم برای پایان کتاب شب‌های روشن اشک می‌ریزم و غم سرتاسر وجودم رو گرفته.

ـ

ـ گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق ساکن شود، بدیدم و مشتاق‌تر شدم...

رسیدم به صفحات آخر دفتری که بیشتر از دو سال همراه روز‌های خوب و بدم بوده:)🥲✨

ـ زندگی خیلی چیز مزخرف کوتاهیه! بی‌خودی خودتون رو دلخور چیزای دری وری نکنید. همش می‌گذره! فقط صد سال اولش سخته...

یه توضیحی درمورد نامه‌هایی که توی کانال می‌ذارم بدم. نامه‌هایی که اولش نوشتم «شهرزادِ مامان!» برای دخترمه. اگه یه روزی ازدواج کنم و دختردار شم اسمش رو می‌ذارم شهرزاد و شاید یه روزی این نامه‌ها رو بهش نشون دادم:) نامه‌های که با «گیلبرت عزیزم!» شروع می‌شن برای محبوب خیالیمه. محبوب خیالی‌ای که امید دارم یه روزی توی واقعیت ببینمش. راستی چند تا نامه هم قبلا براشون نوشتم که اونا رو هم به مرور زمان باهاتون به اشتراک می‌ذارم.

ـ