کانال حدیث خوانی الکافی از یکی از دوستان عزیز بنده. ان شاءالله به نور روایات منور شویم.

💢بنویسید رضا بابایی من وقتی می‌خواهم درباره مسئله‌ای فکر کنم، درباره‌ٔ آن می‌نویسم. یعنی با نوشتن می‌اندیشم. نمی‌دانم عادت بدی است یا خوب؛ ولی می‌دانم که بسیاری از نویسندگان همین‌گونه‌اند؛ یعنی اکثر گفتارها و نوشتارها، تکاپوی بی‌پرده‌ٔ ذهن‌ها است و باید آن‌ها را «فرایند تأمل» دانست، نه «فرآورده‌ٔ تأملات». به عبارت دیگر، کاغذ، کارگاه ذهن است، نه انبار محصولات. نگاه سنتی به نوشتن و نویسندگی بر این پایه استوار است که نوشته‌های دیگران را باید خواند و یاد گرفت. نگاه جدید می‌گوید: نوشته‌های دیگران را باید خواند و بر آن‌ها خرده گرفت. تفکر انتقادی، که جای آن در میان ما بسیار خالی است، بدون زمینه نیست. یکی از قوی‌ترین دشمنان تفکر انتقادی در میان ما، همین تقسیم مردم به نویسنده و خواننده است. مردم را باید به نویسنده و نویسنده تقسیم کرد! دوره‌ٔ ما، دوره‌ٔ تقسیم جامعه به چند نویسنده و میلیون‌ها خواننده نیست. اکنون، به کمک شبکه‌های مجازی و گروه‌های اجتماعی، هر کس می‌تواند رسانه‌ای داشته باشد و بنویسد و خود را بیازماید. نویسندگی، یکی از راه‌های آسان برای خویشتن‌آزمایی است. نوشته‌های ما بیش از آن‌که برای دیگران سودمند باشد، برای خود ما مفید است. این‌که کسی نوشته‌ٔ ما را بخواند یا نخواند، آن‌قدر مهم نیست که اصلِ نوشتن مهم است؛ چون ما تا ننویسیم، نمی‌دانیم چه می‌دانیم و چه نمی‌دانیم. بنابراین، نوشتن دست‌کم چهار فایده دارد: ۱. ما را وادار به اندیشیدن می‌کند؛ ۲. ما را از توهم درباره‌ٔ سرمایه‌های علمی و توانایی‌هایمان بیرون می‌آورد؛ ۳. ما را در معرض نقد دیگران قرار می‌دهد؛ ۴. به ما جرئت می‌دهد که نوشته‌های دیگران را هم نقد کنیم و مصرف‌کننده‌ٔ بی‌اختیار نباشیم؛ چون هر نویسنده‌ای، به خود حق می‌دهد که درباره‌ٔ نویسندگان دیگر داوری کند. می‌پرسند: آیا افزایش نویسندگان، گسترش بی‌مایگی در جامعه نیست؟ چون فقط عده‌ٔ کمی می‌توانند پرمایه بنویسند. وقتی همه دست به قلم شدند، بی‌مایگی یا میان‌مایگی، فضا را چنان تیره و تار می‌کند که شایستگان دیده نمی‌شوند. پاسخ من این است که تا زمینه‌ٔ تفکر انتقادی در جامعه هموار نشود، دوغ از دوشاب قابل تشخیص نیست. فراوانی نوشته‌ها و نویسندگان، در صورتی زیان‌بار است که تفکر انتقادی در میان نباشد. پس مشکل در فراوانی نویسنده نیست؛ در مخاطب‌های زودباور است. نوشتن به ما کمک می‌کند که نویسندگان کم‌مایه را از پرمایه تمییز دهیم. در ضمن، در نوشتن آن‌قدر سود و فایده است که هر زیانی را جبران می‌کند. جامعه‌ٔ پیشرفته، جامعه‌ٔ نوشتاری است، نه شفاهی. رونق فیس‌بوک و شبکه‌های مجازی و اجتماعی، از همین‌جا آب می‌خورد. اگر در کلاس‌های انشا و آیین نگارش نیز سودی باشد، در مبارزه با فوبیای کاغذ یا کاغذهراسی (Papyrophobia) است؛ وگرنه از این سرکنگبین، جز صفرا برنمی‌خیزد. @PakNevees

📖 درسی از امام هادی علیه السلام 🔹 شکر نعمت... 💠 شیخ صدوق از ابوهاشم جعفری روایت می‌کند که گفت: از نظر معاش، در تنگنای سختی و فقر قرار گرفتم، به حضور امام هادی علیه‌السلام رفتم، اجازه‌ ورود دادند، وقتی که در محضرشان نشستم، فرمودند: 💠 يا أباهاشم أيُّ نعم الله عزّ وَ جلّ عليك تريد أن تؤدي شكرها؟ ای ابوهاشم! در مورد کدامین نعمتی که خداوند به تو داده، می‌توانی شکرانه‌اش را به جا آوری؟ من خاموش ماندم و ندانستم که چه بگویم؟ 💠 آن حضرت آغاز سخن کرده و فرمودند: «خداوند، ایمان را به تو روزی داد و به خاطر آن، بدنت را از آتش دوزخ، حرام کرد و عافیت و سلامتی روزی تو گردانید و تو را در راه اطاعتش یاری نمود و به تو قناعت بخشید و تو را از خوار شدن و رفتن آبرویت، نگهداشت. 💠 ای ابوهاشم! من در آغاز، این نعمتها را به یاد تو آوردم، چرا که گمان کردم می‌خواهی از آن کسی که این نعمت ها را به تو بخشیده به من شکایت کنی؟ و البته، بعد از یادآوری نعمت سلامتی و عافیت و نعمت ایمان، من دستور دادم که صد دینار به تو بپردازند، آن را برای خود بگیر تا تنگدستی خویش را جبران کنی. 📚 امالی شیخ صدوق، مجلس ۶۴ ح ۱۱ ص ۴۱۲ @PakNevees

🔰نعمت هایی که نمی بینیم..... روایت بالا به خوبی به ما یادآور می شود که گاهی نعمت هایی مهم را در اطرافمون نمی‌بینیم دوستی که شب های دهه محرم پیام می دهد که به یادت هستم و دعاگویت دوستی که همین طور بی مقدمه پیام می دهد: واقعاً دوستت دارم همینجور یهویی(که خیلی لذتبخش بود) خانمت که از خونه میای بیرون میبینی ماشین را شسته است☺️ دخترت که هرشب و صبح بغلت می‌کند پسرت که مثل مادرش میاد تا دم در بدرقه ات می کند و با بغلی رهسپارت می کند خواهرت که میداند منبر داری و نمیرسی به درختت برسی و خودش عهده دار می شود و....... نعمت محبت از نعمتهایی است که خیلی باید شاکرش باشیم الحمدالله رب العالمین @PakNevees

🔹 چرا باید کتاب بخونیم؟ یک بعدازظهر ابری در سال ۱۸۴۵، هنری دیوید ثورو، فیلسوفی که دلش از شلوغی بوستون گرفته بود، قلم و تبرش را برداشت و زد به دل جنگل‌های والدن. او در کلبه‌ی چوبی‌اش، جایی میان درخت‌های توس و دریاچه‌ی آرام، کتاب می‌خواند؛ آن هم نه برای پر کردن وقت، بلکه برای ساختن ذهنی که از سرما، تنهایی و گرسنگی نترسد. بعدها در دفترچه‌هایش نوشت: «کتاب‌ها ابزار سفرند. با آن‌ها از زمان و مکان می‌گذری، بی‌آنکه پایِ درختی را ترک کنی.» کتاب، راه فرار نیست. پنجره است. راهی‌ست به ذهن آدم‌هایی که صدها سال پیش شاید تنشان خاک شد، اما فکرشان را در کاغذ قفل کردند تا ما هنوز گرم بمانیم. مارکوس اورلیوس، وسط چادر لشکرش، وقتی از خیانت‌ها، طاعون، ترس مرگ خسته بود، کتاب می‌خواند. نه برای سرگرمی. برای این‌که بداند پیش از او، آدم‌هایی همین راه را رفته‌اند و دوام آورده‌اند. آبراهام لینکلن، همان‌که با نطق‌هایش آمریکا را از جنگ داخلی بیرون کشید، در کلبه‌ی چوبی فقیرانه‌اش، شمع می‌گذاشت تا شب‌ها کتاب قانون و تاریخ بخواند. خودش بعدها گفت: «کتاب‌ها معلم‌هایی بودند که هرگز از من دست نکشیدند.» ما کتاب می‌خوانیم چون فکرمان کوتاه است، عمرمان کوتاه‌تر. چون هیچ‌کس فرصت ندارد همه‌چیز را خودش تجربه کند. اما می‌تواند از تجربه‌ی آن‌که تجربه کرده، قرض بگیرد. سنکا می‌گفت: «کتاب بخوان، تا اشتباه نکنی. یا دست‌کم همان اشتباهات قبلی را دوباره تکرار نکنی.» کتاب، ما را آرام‌تر نمی‌کند، ما را بیدارتر می‌کند. مثل پتکی که توهم دانستن را خرد می‌کند. مثل پلی که نشان می‌دهد این زندگی، فقط همین اتاق و این خیابان و این کشور نیست. دنیایی‌ست پر از مغزهای زنده، حرف‌های ناگفته، ایده‌هایی که مثل بذرند. اگر بخواهی، می‌روی و می‌کاری‌شان. کتاب‌خواندن، کم‌ترین کاری‌ست که آدم برای نجات خودش از سطحی‌ماندن می‌کند. چون ذهنی که کتاب نمی‌خواند، اسیر صدای بلندترها می‌شود. برده‌ی چیزی می‌شود که در لحظه داغ است؛ بی آنکه بپرسد چرا. کتاب، تمرین شک‌کردن است. تمرین ساختن یک اتاق امن در سر، که هر وقت از دنیا خسته شدی، بروی آن‌جا و آدم دیگری برگردی. همه‌ی حرفِ ثورو، سنکا، مارکوس، لینکلن در یک جمله جمع می‌شود: اگر می‌خواهی ذهنی داشته باشی که دست هیچ‌کس بهش نرسد، باید کتاب بخوانی. چون ذهنی که می‌خواند، هنوز زنده است؛ و ذهن زنده را هیچ‌کس نمی‌تواند اسیر کند. ✍به نقل از کانال چکیدا در تلگرام. @PakNevees

🔴 جنایت در غزه، آزمون انسانیت! ۸۵٪ مردم غزه به مرحله پنجم سوءتغذیه رسیده‌اند؛ بحرانی‌ترین و بازگشت‌ناپذیرترین وضع ممکن. کودکانی که دیگر نه امیدی برای فردا دارند و نه توانی برای گریه... و ما، چه کردیم؟ ◾️ الازهر که روزی صدای اسلام در جهان بود، امروز در سکوت مرگبار دفن شده! ◾️ دولت‌هایی که میلیاردها خرج سازش و تسلیحات می‌کنند، اما نانی برای کودکان فلسطینی ندارند! ◾️ مسلمان‌نمایانی که با پست و استوری «محکوم می‌کنیم» وجدانشان را راضی می‌کنند اما از عمل خبری نیست! (مخصوصا مسلمانان مصری که به اندازه دروزیهای اسرائیلی غیرت از خود نشان نمی‌دهند) ◾️ و جهانی که فقط نظاره‌گر است؛ نظاره‌گر مردن تدریجی یک ملت! 📢 فلسطین را نه فقط اسرائیل، که سکوت مسلمانان و بی‌غیرتی مدعیان کشت! 🔻 خطاب به مسلمانان بویژه اعراب منطقه می‌گویم: اگر صدایی داری، اگر وجدانی داری، اگر هنوز انسان مانده‌ای... سکوت نکن! #غزه #نسل‌کشی #خیانت_الازهر #امت_بی_عمل

از غصه غزه چه کنیم؟؟؟

ممکن است سوالی پیش آید پس خدا کجاست؟ چرا جان ظالم نمیستاند و مظلوم را نجات نمی دهد؟ خواستم یاداشتی بنویسم اما دیدم شخصی* با زبان عامیانه متن روانی را نگاشته اند لذا همان متن را ارسال می کنم. *خانم زینب بهرامی کانالی در تلگرام دارند و در کشور ژاپن ساکن هستند متخصص در امور آموزش و محصل در مقطع دکتری در امور بهداشت در دانشگاه های ژاپن هستند. از خصوصیات ایشان نوشتن روان و جذاب امور روزانه و آموزشی است. @PakNevees

دوسال قبل، قبل از طوفان الاقصی، اگر میگفتی به زودی روزی میرسه که همه مردم جهان با هم از اسراییل متنفر میشن کسی باور نمیکرد نگاه به ایران و کشورهای اسلامی نکنید، حتی همین مردم ژاپن دقیق نمیدونستن کی با کی داره میجنگه! کی فکرشو میکرد سرباز آمریکایی برای غزه خودسوزی کنه و فارغ التحصیلان برترین دانشگاه های امریکا چفیه به گردن، مدرکشونو پاره کنن و با کمال میل اخراج بشن؟! کی فکرشو میکرد یکی در قلب آمریکا برای ایران آهنگ بوم بوم تل آویو بسازه؟! اما چطور اینو فهمیدن؟! با کشته شدن صدهزار بیگناه غزه و ویران شدن غزه و افتادن پرده از تمام دروغ‌هایی که آمریکا و اسراییل تا بحال به مردم جهان گفته بودن. ما از مشیت خدا بیخبریم نمیدونیم علت اتفاقات تلخ و ناخوشایند چیه اگر زمان امام حسین بودیم لابد خودمونو نابود میکردیم که پس خدا کجاست؟! چرا ملائک بال زنان نمیان به علی اصغر ع کمک کنن؟! پس لشگر اجنه چرا به کمک نمیان؟!:) مگر امام حسین نور چشم پیامبر و عزیزترین برای خداوند نبود؟! ما انسان ضعیفیم و دیدمون کوتاه و فهممون اندکه. من احساسات شماها رو درک میکنم که تحمل شنیدن آنچه داره رخ میده رو ندارید ولی مطمئنم مطمئنم ویرانی غزه و آوارگی مردم مظلومش، مقدمه لازم و حتمی نابودی اسراییله. اسراییل داره شمارش معکوس نابودی خودش رو تنظیم میکنه مردم در آمریکا اگر بتونن به حکومت اونقدر فشار بیارن که حمایت از اسراییل رو متوقف کنه که مطمئنا به زودی این اتفاق میفته، دیگه کار تمامه! در تاریخ سه هزارساله قوم یهود، اینها هرگز به اندازه یک قرن جایی جمع و یکجا ثابت نبودن! کم کم وقتشه دیگه برن سراغ آوارگی آبا و اجدادیشون!! اینها لازمن همونطور که بدون کشته شدن هزاران نفر در این دوسال، مردم جهان بیدار نمیشدن. مشیت و حکمت خدا پیچیده تر از فهم ماست. من در این مدت کمتر ازشما رنج نکشیدم این روزها فقط خیره میشم به تصاویر بچه ها گریه هم نمیکنم فقط دارم نگاه میکنم حقیقتا مشیت خدا چیه؟! من و شما از خدا مهربانتریم؟؟؟؟ چطور خدا تحمل میکنه؟! بارها گفتم که برای فرار از اینهمه جنایت در دنیا دارم هرکاری میکنم هرچند لحظه ای کوتاه چشمم به تصویر جنایات جاری در غزه و خونشویی قدرتها نیفته. تا روزی که زمین هست، مظلوم هست و خون ناحق. همین الان تو قلب آفریقا، سودان، وضعیت بدتر از غزه اس، اونها هم مسلمانن! اونجا هم نسل کشیه! اخبارش کمتر پخش میشه فقط!! ما فقط باید بدونیم کدوم طرف می ایستیم. @PakNevees

بدون شرح @PakNevees

🎥 دکتر رفیعی: «در هر مسئله‌ای، به متخصّصِ آن علم مراجعه کنید، ما منبری‌ها و مبلّغین هم در تمام مسائل متخصّص نیستیم، نمی‌دانم چگونه برخی افراد هم مشاوره می‌دهند، هم درباره مسائل آخرالزمان، و #مهدویت، و اقتصاد، و دین و... اظهارنظر می‌کنند.» @PakNevees

بخشی از بیانیه دفتر آیت الله سیستانی: «... إن المشاهد المروعة للمجاعة المستشرية في القطاع التي تتناقلها وسائل الإعلام لا تسمح لأي إنسان ذي ضمير أن يهنأ بطعام أو شراب بل - وكما قال أمير المؤمنين علي بن أبي طالب (عليه السلام) بشأن الاعتداء على امرأة في بلاد الإسلام - (لو ان امرءاً مسلماً مات من بعد هذا أسفاً ما كان به ملوماً بل كان به عندي جديراً).» «... صحنه‌های هولناکی که رسانه‌ها از گرسنگی فراگیر در نوار غزه بازتاب می‌دهند، اجازه نمی‌دهد هیچ انسان باوجدانی با آرامش غذا بخورد یا آب بنوشد. بلکه چنان‌که امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب (علیه‌السلام) درباره‌ی تعرض به زنی در سرزمین‌های اسلامی فرمود: "اگر مسلمانی پس از این از اندوه جان دهد، سرزنشی بر او نیست، بلکه نزد من سزاوار چنین حالتی است."» https://www.sistani.org/arabic/statement/26940/ @PakNevees