. #فاطمیه_خط_مقدم_ماست #پاسخ_به_شبهات_فاطمیه #با_فاطمه_علیهاالسلام #سخنرانی_فاطمی #فاطمیه1446 ◾️ #کاری‌اختصاصی| #10_جلسه_صوتی، در پاسخ به‌شبهات ایام‌فاطمیه، باعنوان: #فاطمیه_شبهه‌_ها_و_پاسخها ➖ #فاطمیه1439| #فاطمیه96 ➖ پیشنهاد دانلود به‌پژوهشگران وطلبه‌ها 🔻ریز موضوعات این جلسات: ۱)دائرةالمعارف شبهات علیه مبانی اعتقادی شیعه ۲)حذف ماجرای احراق بیت،ازکتاب مروج‌الذهب مسعودی ۳)شیعه،اهلسنت واقعی ۴)نقشه وهابیت برای آینده ایران ۵)خواستگاری امیرالمؤمنین‌ع ازدخترابوجهل وآزارحضرت زهراع ۶)اگرحمله شده،چراعلی‌ع سکوت وباخلفا همراهی کرد ودم برنیاورد؟ ۷)چگونه امیرالمؤمنین‌ع درمقابل اینهمه فجایع که برهمسرشان واردشد، عکس العمل نشان نداد؟ ۸)تنها منبعِ هجوم به‌بیت فاطمه،گریه‌های فاطمه، روایت سلیم‌بن‌قیس هلالی است که قابل اعتمادنیست! ۹)علامه امینی:اگرفضیلتی ازاهلبیت‌ع شنیدی که فقط ازاهلسنت نقل شده، فحص کن، چراکه ممکنست ظاهراًفضیلت ودرواقع نقد ونقصی به اهلبیت باشد ۱۰)اگر معصومین باهم اختلاف نمیکنند، اختلاف نظرموسی وجناب هارون چیست؟ 🔘 #دکتر_علیرضا_هزار 🔆کانال #مطالب‌ناب‌درمنبر #با_افتخار_عبدالحسینم 🆔 @matalebe_nab_dar_menbar

مطالعه فعال، چگونگی و چرایی و بایسته ها #دکتر_عبدالحسین_طالعی 25 آبان 1404 قم @PakNevees

مقتضای فرهنگی شدن عبادات (فرسته ۱ از ۲) مقدمه نخست برخی از عبادات، شکل انجام‌شان توقیفی است. یعنی باید آن‌ها را با همان شکل و هیئتی که شارع فرموده به‌جا بیاوریم و ذره‌ای از نزد خودمان آن‌ها را پس‌وپیش نکنیم؛ مانند نماز، اذان، روزه و حج و ... برای روشن شدن بیشتر این مسئله، جمله‌ای از شهید ثانی رحمه الله را درباره‌ی یکی از اجزاء نماز (تکبیرة الاحرام) مرور می‌کنیم: «و صورتها اللّه أكبر، فتجب مراعاتها؛ لأنّ‌ العبادات توقيفية لا مجال للرأي فيها، فلو خالف المكلّف ذلك بأن عكس ترتيبها و قال: أكبر اللّه أو أتى بمعناها بأن قال: الرحمن أعظم، أو أجلّ‌، أو نحو ذلك مع القدرة على الإتيان بالصورة ... أو أخلّ‌ بشيء منها و لو بحرف واحد بطلت الصلاة لتحقّق النهي في ذلك كلّه، و مخالفة المأمور به على وجهه، فيبقى في العهدة.» (روض الجنان ج 2 ص 686) اما برخی از عبادات چنین نیستند؛ مثلا دعا کردن و یاد خدا بودن که اگرچه شکل‌های مأثوری نیز برای آن‌ها وجود دارد اما چنین نیست که اگر کسی با حال دل خودش، شکل و هیئت و کلمات خاصی برای توجه به خداوند اعتبار کرد، عبادت او مخدوش باشد. (مانند اشعاری که دربردارنده‌ی مضامین دعا و مناجات است.) ناگفته پیداست که این اعتبار کردن در عباداتِ غیرتوقیفی نیز تابع مجموعه‌ای از قواعد کلی بالادستی است که تخطی از آن‌ها نه تنها مخل به عبادت است، بلکه چه بسا آن عمل را حرام و مرتکب آن را مورد عقاب الهی قرار بدهد؛ مانند: • این‌که آن شکل از عمل مشتمل بر فعل حرام باشد. • یا آن‌که بخواهند آن شکل خاص از عمل را به پای شارع بنویسند.(که این همان بدعت است که در شریعت حرام شمرده شده.) مقدمه دوم １- هرچه توجه اجتماعی پیرامون یک پدیده انباشته‌تر شود، لایه‌های گفتار و بازنمایی پیرامون آن گسترش می‌یابد و این تراکم‌‌‌ِ معنایی پدیده را از سطح طبیعی به سطح فرهنگی و سرانجام به سطح مناسک اجتماعی تبدیل می‌کند. ２- امر فرهنگی در هر زمینه‌ی اجتماعی-تاریخی به اقتضای نمادها، زبان و قدرت محلی، صورت‌های متنوعی می‌یابد؛ لذا گاهی می‌بینیم یک کنش واحد در میدان‌های متفاوت، با فرم‌های متکثری ظهور پیدا می‌کند. ３- تداوم سنت‌ها در گرو بازآفرینی آن‌ها در قالب فرم‌های تازه است. جامعه در مواجهه با تحولات سیاسی، رسانه‌ای و نسلی، به بازاختراع نمادها و آیین‌ها دست می‌زند تا تداوم هویتی را میان نسل‌ها حفظ کند. بنابراین، تطور و تحولِ شکلی، در یک امر فرهنگی یا مناسکی، ناگزیر بوده و نشانه‌ی زنده بودن و پویایی آن سنت است. مقدمه سوم اگر عباداتی که در جوامع مختلف مسلمانان، حضور پررنگی دارند را رصد کنیم، به‌روشنی تنوع صورت‌های فرهنگی و مناسکی را پیرامون آن‌ها مشاهده می‌کنیم؛ حتی در عباداتی که ذاتاً فردی و توقیفی‌ هستند و امکان تغییر و تصرف در خود آن‌ها وجود ندارد، مانند روزه‌ی ماه رمضان، می‌بینیم که در هر مکان و زمان با مناسک اجتماعی متنوعی همراه شده است. در نتیجه تنوع و تطور در عبادتی مانند اقامه عزا که اولا شکل توقیفی معیّنی ندارد و ثانیا ماهیت‌اش جمعی و فرهنگی است، کاملا طبیعی بوده و نشان از اهتمام مردمان، نسبت به آن امر عبادی و زنده بودن آن سنتِ دینی در جامعه است. https://eitaa.com/kalame_sawa

مقتضای فرهنگی شدن عبادات (فرسته ۲ از ۲) نتیجه‌گیری: با توجه به نکاتی که گفته آمد، آیا وجهی برای اشکالاتی از این دست باقی می‌ماند : ❌چرا امام علی (علیه‌السلام) برای حضرت فاطمه‌ی زهرا (سلام‌الله‌علیها) این گونه مراسم عزاداری که امروز مرسوم شده است، برپانمی‌کردند؟ ✅در سیره‌ی امام علی (علیه‌السلام) شواهد فراوانی مبنی بر عزادار بودن ایشان برای همسر صدیقه‌ی مطهره‌شان وجود دارد. اما فاصله بسیار طولانی وجود دارد میان دلالت سیره حجت الهی بر استحباب یا وجوب تا تبدیل شدن آن امر عبادی به یک مناسک اجتماعی. چرا که نخست باید آن امر عبادی توسط مؤمنان امتثال شود و آن امتثال شیوع یابد تا جایی که یک امتثال جمعی محقق شود. سپس این رفتار به پدیدار فرهنگی تبدیل شود و در نهایت با افزایش چگالی فرهنگی در صورت یک مناسک اجتماعی تجسد یابد. ✅ بدیهی است که این فرایند با توجه به خفقان حاکم و شرایط تقیه، نمی‌توانسته چندان سریع طی شود. ❌اگرچه در روایات واژه لطم وارد شده، که دلالت بر سینه زدن هم دارد، اما امامان (علیهم‌السلام) هرگز ما را به سینه‌زنی ریتمیک توصیه نفرمودند. ✅ ورود شعر و به تبَع آن، آهنگین شدن سینه‌زنی، میوه‌ی ارگانیک فرهنگی شدنِ آن است. اشکالاتی از این دست در حقیقت، اشکال به اساس قرار گرفتن دین در کانون توجه اجتماعی است؛ وگرنه بروز چنین تحولاتی در یک عبادت غیرتوقیفی که ماهیت‌اش اجتماعی است، کاملا طبیعی است. تذکر پایانی لازم است بار دیگر بر این مسئله مهم تأکید کنیم که اگرچه عزاداری امر فرهنگی است و تنوع و تطور از آن منفک شدنی نیست؛ اما این سخن، هرگز جوازی برای آزاد بودن هرگونه اعتبار کردن بی قید و شرط در عزاداری نیست. بلکه تنها اعتبار کردنی، مطلوب است که علاوه بر دارا بودن شروط فقهی، بتواند بندگان را به حجج الهی و پروردگار متعالی نزدیک کند وگرنه برخی از آن‌چه در عزاداری‌ها اعتبار شده و می‌شود، نامناسب شأن والای عزاداری بلکه گاهی حرام بوده است.(مانند قمه‌زنی) https://eitaa.com/kalame_sawa

وَ أَمِنَ مَنْ لَجَأَ إِلَيْكُمْ هر که به شما پناه آورد، امان یافت... - زیارت جامعه کبیره @PakNevees