چهارخونه
نمیدونم سازندگان این آثار چه کسانی هستند، آدرسی ازشون پیدا نکردم. ولی ممنونم برای به تصویر کشیدن عم
«عمیق ترین رویای تمام آزادگان جهان»
در طول یک ۲۴ ساعت، فقط با یک به پینترست، اینستا، یوتیوب سر زدن کلی ویدئو کوتاه طنز، آموزشی و .. میبینیم.
از اون آموزشیهایی که سیو میکنیم، دانلود میکنیم، ذخیره میکنیم، دقیقا چند تاشون رو واقعا انجام میدیم؟
انگار توی یک تلهی بسیار بزرگی از "مهارتهایی که میخوام یاد بگیرم" گیر افتادیم.
یه چرخه از فقط اضافه کردن مهارتها و ترفندهای مختلف به لیست بلند بالای یادگیری. و این لیست فقط هر روز و هر روز بلند تر میشه، بدون اینکه واقعا یاد بگیریم.
احساس میکنم از وقتی که فضای مجازی یک بخش جدا ناپذیری از زندگی شد، سرعت یادگیری کم شد. ما یاد نمیگیریم. فقط فکر میکنیم که یاد گرفتیم یا یک روزی یاد خواهیم گرفت.
مهارتها نیاز به تمرین کردن دارن، به زمان نیاز دارن. به چشیده شدن نیاز دارن. در صورتی که اولین ویدیو آموزش تا زدن نامهای که پونصد سال پیش ذخیره کرده بودم رو هنوز حتی امتحان نکرده هزار و یک جور آموزش ساخت دفتر، آموزش کاغذ کادو پیچ کردن هدیه، آموزش نقاشی های مختلف، آموزش ژورنال و ال و بل و چل ذخیره شدن تا یاد گرفته بشن.
این گستردگی، باعث میشه نشه روی یک موضوع تمرکز کرد. حداقل یک کار رو پیش گرفت و جلو رفت و به یه نقطهای که حداقل کار خودت رو راه بندازه رسوند.
گاهی وقتی میرم توی گالری از خودم میپرسم واقعا فکر میکنی به همشون میرسی؟ و جواب میدم که نه.
و چون به همشون نمیرسم سراغ هیچکدوم هم نمیرم. چرا باید اینطور باشه؟ چرا یکیشون رو انتخاب نمیکنی و یک مدت فقط روی همون تمرکز نمیکنی؟ فقط به این عکس ها و ویدیو ها و اسکرین شات ها داره اضافه میشه و وقت تو سر تماشا کردن چیزی که حتی یاد نگرفتی و به کار نمیگیری رفته. همین.
فکر نمیکنم اون قدری زمان داشته باشی برای زندگی کردن که بخوای همه چیز باشی. اگه بخوای همه چیز باشی، هیچ چیز نمیتونی باشی.
باید انتخاب کنی.