آقای خامنه‌ای ، ببخشید ولی کاش آدم بودم. آدم بودم قدر اون زمانی که نفس می کشیدید میدونستم.

آقای خامنه‌ای ، فکر کردن به اینکه زمان تشییع شما دارد نزدیک می‌شود سخت است.

آقای خامنه‌ای ، تا ابد حسرت تمام سخنرانی هایی که از شما سر وقت گوش ندادم و گفتم بعداً گوش میدم رو خواهم خورد.

آقای خامنه‌ای ، هنوز اون سحر سنگین و چهره‌ی آدم های اون روز صبح جلوی چشمامه.

آقای خامنه‌ای ، باید زودتر شما رو می‌شناختم.

آقای خامنه‌ای ، وقتی داشتم واحد منظومه‌ی فکری تمدنی رهبر رو برای ترم گذشته برمیداشتم فکرش رو هم نمی‌کردم که بعد از اولین جلسه قراره اسمش تغییر کنه و بشه واحد منظومه‌ی فکری تمدنی رهبر شهید.

آقای خامنه‌ای ، متاسفام که بیانیه‌ی گام دوم انقلاب رو قبل این واحد نخوندم. بعد فهمیدن عمق اون متن، خیلی حسرت خوردم که کاش زودتر میخوندمش.

آقای خامنه‌ای ، بعد خوندن کتاب "طرح کلی اندیشه اسلامی در قرآن" شما بود که افکارم نسبت به دنیا و جامعه تغییر کرد. اون کتاب زندگیم رو تغییر داد..

آقای خامنه‌ای ، برامون دعا می‌کنید؟

آقای خامنه‌ای ، گاهی وقت‌ها دنیا چنان تنگ میشه و دست روی گلوهامون می‌زاره که می‌ترسیم از دست بریم. می‌ترسیم که عاقبت به خیر نشیم و توی گل و لای دنیا گیر کنیم..

آقای خامنه‌ای ، دیگه نیستید. دیگه فقط میتونم با خوندن کتاب هاتون و گوش دادن به سخنرانی های ضبط‌ شده تون افکار شما رو درک کنم.

آقای خامنه‌ای ، نمیشه برگردید؟ دیگه خیلی دلم تنگ شده. دیگه بسه باشه؟ برگردید.