کم کم آماده میشیم برای فردا. روحی که نه، اون هیچوقت آماده رو به رو شدن با چنین چیزی نیست. جسممون رو آماده میکنیم.

احساس میکنم غم خیلی سنگینه. خیلی

سال بالایی هامون خیلی با آب و تاب از تفاوت دیدارهای دانشجویی و دیدارهای دیگه میگفتن. با اینکه چه این مدلی و چه اون مدلی، دوست داشتم فقط یک بار ببینمتون، از تعریف اونا، ترغیب شدم که دیدار دانشجویی رو بیشتر دوست داشته باشم و بخوام. و اون موقع آرزو کردم کاش تو این مدت باقی مونده‌ی دانشجوییم، یک بار توی قرعه کشی ها خوش قسمت باشم و توی اون همه اسم، اسم من در بیاد. نمی‌دونستم که قراره اینجوری دیدار داشته باشیم..

شاید ناشکری کردم. شاید باید فقط یه دیدار میخواستم. حالا هرجوری که شد. البته نه هرجوری، نه اینجوری..

حالا من که میدونم این بهترین قضا و تقدیر و از بزرگترین آرزوهای شما بوده و خوشحالم که بهش رسیدید. اما چه کنم؟ باورم نمیشه دارم برای تشییع شما از کمدم لباس مشکی بیرون میارم.

بغض مثل سنگ گلوم رو گرفته. ۴ ماهه. هرچقدر اون گوشه موشه های روزهایی که گذشت اشک ریختم انگار کافی نبود. احساس دیگه بسه به وجود نمیومد.

صدای اذان.

اگه یه دیدار معمولی بود، شاید بعد این اذان راه میوفتادیم به سمت تهران.

میگن آخرین دیدار ولی آقا این برای خیلی از ماها تازه اولین دیداره..