جلوتر اشاره می‌کنه که شاید یکی از دلایل عدم فرزندآوری توی آمریکا جنبش های اجتماعی مثل انقلاب جنسی دهه‌ی ۶۰ باشه. و بله به نظر من هم ارتباط داره. توجه کنید که نمیگیم تنها دلیلش این موضوعه. یکی از دلایلش می‌تونه این موضوع باشه.

«این افراد، معتقدند که عدم فرزندآوری ارزش زن را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد.» معلومه که نمی‌دهد. ولی این چه ربطی داره به اینکه از اونور بوم بیوفتی و بگی نه به بچه چون محیط زیست اوف میشه یا هیکلم از ریخت جنیفرلوپزی میوفته. 🫩

«اتفاقی که نشان می‌دهد عدم فرزندآوری نه صرفاً به دلایل اقتصادی، زیست محیطی و پزشکی؛ بلکه حاصل یک تغییر است. تغییر دیدگاه نسبت به زندگی و یافتن معنا برای آن.» مهم ترین جمله‌ی کل این قسمت.

اگه تا اینجا با ما پیش اومدید، هفته‌ی دوم رو از امروز هم میتونید شروع کنید. ~ در گوشی 👂🏻👀 : و اگه نرسیدید، امروز دیدنشون سر جمع یک ساعت بیشتر وقت نمیگیره.

خودخواهی دیگه عزیز من ترجیح میدی بچه نیاری تا هیکلت بهم نخوره دیگه به تاثیر هورمونی و روحی مثبتی که بچه روی مادر می‌ذاره توجه نمیکنی وقتی هم به چهل برسی پشیمون میشی

خب نمیدونم کجای تنهایی سلامت روان میاره مگه اینکه ملیاردر باشی و هر روز بتونی کلی خرج تفریح کنی که اونم باز بعد مدتی تکراری میشه. ولی خوب کاش همه میتونستن یه خدمتکاری بگیرن که بعضی وقتا بچه رو بگیره از ادم🚶‍♂️🚶‍♂️

و خوب بنظرم ادمی که بچه رو تجربه نکنه از یه مرحله ای دیگه بالغ تر نمیشه. بنظرم مسئولیتی مثل این انسان رو بزرک تر و درک کننده تر میکنه

زمانی که انسانها نیاز های فطری و ذاتی خودشونو بفهمن و ازش فرار نکنن، خیلی از درگیری های روحی و روانیشون حل میشه انسان نیاز داره به جمع و تعامل با بقیه، وقتی این رو از خودت میگیری و به جاش قسمت بیستم فیلمی که دیروز پیدا کردی رو پخش می‌کنی، داری از نیازت فرار می‌کنی. به جای اینکه بچه بیاری، هر روز میری مسافرت و خوش گذرونی، داری از نیاز ذاتیت فرار می‌کنی. به جای اینکه یه چیز مثبتی خلق کنی یا تغییر مفیدی در جامعه بدی، میری گیم میزنی، داری از نیازت فرار می‌کنی‌‌. میگی نه به عشق نیاز ندارم، بذار تو سن بالاتر یه زوج و بچه‌شون ببینی حالیت میشه نیاز داری یا نه🤣

-

خب بیا از این دیدگاه نگاه کنیم... شاید خودخواهی این باشه که بخاطر تصور خودمون از دنیا و سختی هاش، یه موجود دیگه رو از نعمت زندگی محروم کنیم. باز پیشگیری یه موضوع جداست، سقط یه موضوع دیگه. «درمورد بلوغ عاطفی و فکری و اجتماعی هم صحبت نمی‌کنیم فعلا. همه اینا در شرایطیه که ما فاکتورهای لازم رو برای داشتن فرزند در اختیار داریم» با این فرض که این شرایط رو داریم به این سوال جواب میدیم از کجا معلوم دنیا تا ابد همینطور میمونه؟ اصلا تصور ما از ظلم دنیا چیه؟ آیا شما خاطرات و لحظات خوشی نداشتین تا به حال که بخاطرش از خدا و پدرمادرتون تشکر کنین؟ خوشی بدون سختی معنا نداره. فیلمی که تو ایام مدرسه و دانشگاه میبینی لذت بخش از دیدن همون فیلم تو تابستونه. آیا کسی در دنیا احساس خوشبختی نمیکنه؟ آیا کسی زندگی رو دوست نداره؟ افراد ناتوان جسمی رو ببینید، جز تعداد کمی بقیه امید و شوق به زندگی دارن. محدودیت ها رو کنار میذارن دیدگاه مهمه. بله سختی هست اما اگه قرار باشه همه با همین تفکر پیش برن که چیزی از ایران ۱۰۰-۱۵۰ سال پیش نمیموند

دورانی که از یک خونواده ۱۵ نفره، فقط یه پدر و پسر میموندن. جنگ جهانی، بیماری، قحطی مصنوعی که انگلیس به ما تحمیل کرد. اگه با همین تفکر پیش میرفتن دیگه من و شمایی وجود نداشت

دقت کنین این افراد «حداقل تو این اسکرین ها» حرفی از بلوغ و آمادگی خودشون نمی‌زنن، دارن از *ترجیح دادن خود* به فرزند آیندشون میگن. هیکل زیبا، و آرامش روان خودشون رو ترجیح میدن تا اینکه بچه بیارن. البته که حداقل خانوما تو این زمینه شکننده ترن و بعد از یه سنی خلا عاطفی و ذاتی ناشی از نداشتن بچه رو حس میکنن.