دقت کنین این افراد «حداقل تو این اسکرین ها» حرفی از بلوغ و آمادگی خودشون نمی‌زنن، دارن از *ترجیح دادن خود* به فرزند آیندشون میگن. هیکل زیبا، و آرامش روان خودشون رو ترجیح میدن تا اینکه بچه بیارن. البته که حداقل خانوما تو این زمینه شکننده ترن و بعد از یه سنی خلا عاطفی و ذاتی ناشی از نداشتن بچه رو حس میکنن.

و اینجا هم دوباره تاکید میکنم، چه بهتر که این افراد بچه نیارن. نتیجه‌ش میشه مادرایی که دائم تو آرایشگاه و کلینیک های زیبایی و باشگاه هستن و تلاشی برای تربیت عاطفی و اجتماعی بچه‌شون نمیکنن و خروجیش رو هم مطمئنا برخورد داشتین

دیدگاه ما نسبت به خدا، خود و عالم توی تمام بخش های زندگی، مهم و اثر گذاره. کتاب دینی مدرسه هرچقدر هم نقص داشته باشه و نتونسته باشه بعضی موضوعات رو خوب برسونه، یه موضوع رو خیلی خیلی راست می‌گفت. اینکه جهان بینی ما چقدر توی تصمیماتمون مهم و اثر گذاره. وقتی باور داشته باشیم دنیا یعنی یه جایی پر از سختی که فقط سختی میکشیم و یه ذره خوشی هم یه گوشه هایی شاید پیدا بشه و کلی دیدگاه دیگه، واقعا حرف این ناشناس محترم کاملا درسته. چرا باید الکی یه موجود بیگناه رو هم وارد دنیا کنیم؟ اما این زاویه دید کامل نیست. عالم و انسان رابطه شون فقط «بیاید چوب بکنیم تو دماغ انسان ببینیم چطوری زجر میکشه» نیست. اینجا بستره. اینجا خاکه. و ما دونه هایی هستیم که قراره اینجا رشد کنیم!

- خاصیت دنیا این هست که اون دونه‌ی وجود ما رو می‌تونه تبدیل به چیز دیگری بکنه. ویژگی که شاید در بخش‌های دیگه‌ی سفر ما، به این شکل وجود نداره.. این توانایی رو دنیا داره!

توی دنیا، سختی، ظلم، بی‌عدالتی و چیزهای نچسب زیادی پیدا میشه. اما همه‌ی این‌ها هم جزوی از بستر رشد انسان هستن. بدون سختی آدم رشد نمیکنه. و اگر رشد نکنه، نمیتونه به اونجایی که براش آفریده شده برسه.

فرض کنیم که آفریده شدیم برای رسیدن به نقطه‌ی «ب». برای رسیدن به اون نقطه باید یک مسیر طی بشه. اگر به دنیا نیایم، نمی‌تونیم مسیر رو طی کنیم. به نقطه‌ی «ب» نمی‌رسیم. پس هدفی که براش آفریده شدیم؟ قبل از تلاش براش، از دستش دادیم. خودخواهی، گرفتن بستر رشد از اون آفریده‌ست..

ما باید مطالعه کنیم و مطالعه کنیم و مطالعه کنیم و خودمون رو برای ایجاد محیط بهتری برای رشد اون آفریده تلاش کنیم. یعنی علاوه بر اینکه برای رشد خودمون تلاش میکنیم، محیط رشدِ بهتر یکی دیگه رو هم تأمین کنیم.

اون محیط از انتخاب یک همسفر درست برای زندگی هست تا مطالعه در شیوه های درست تربیت فرزند. حتی کار کردن روی اخلاقیات و معنویت خودمون هم بخشی از محیط اون آفریده محسوب میشه. :»

یه استادی یه جمله‌ی جالب می‌گفت. اینکه تربیت فرزند قبل از ازدواج شروع میشه. هرچقدر که تو برای رشد خودت تلاش کنی، یه ضریب برای رشد اون آفریده‌ای که به واسطه‌ی تو قراره پا تو مسیر رشدش بزاره ایجاد کردی.

و یک نکته‌ی دیگه. من خیلی دیدم که بعضی ها دیدگاهشون اینطوریه که وقتی همه چیز آماده بود بچه میاریم. وقتی خونه خریدیم، وقتی پولدار شدیم، وقتی همه چیز و همه چیز کامل و تکمیل بود و بچه از همه نظر در رفاه کامل بود. - یه سوال.. شما تا حالا تو زندگی موقعیتی که همه چیز کاملا آماده باشه دیدید؟ کی قراره به اون نقطه برسی؟ وقتی ۴۰ ساله شدی و دیگه حوصله بچه داریت کم شد؟ - و نکته بعدی.. اصلا از اصول تربیتی هست که بعضی وقت‌ها [ دقت کنید بعضی وقت‌ها] شما حتی اگر چیزی رو داری یا میتونی هم نباید برای بچه فراهم کنی وگرنه کلی اثر تربیتی سوء ممکنه روی بچه بزاره یا بچه دیگه کلا از تلاش کردن میوفته. یکی از بدترین کارهایی که ممکنه با اون موجود کرد «همه چیز رو براش فراهم کردن» هستش.

« یقینا با هر سختی، آسانی است. » نه بعد هر سختی. همراه با سختی آسانی هست

خدا خودش فرموده اینو