🔹 امنیت نیز در این ترکیب معنادار دلالت های قابل توجهی دارد از جمله رسیدن به وضعیت مصونیت پایدار علیه مداخلات بیرونی دشمن شامل تحریم و ماجراجویی های نظامی و ایجاد حس امنیت در سرمایه‌گذار و جرأت‌بخشی به مردم در هدایت سرمایه به سمت امور مولد. 🔹 مقاومت لازمه پیشرفت است، چون دانشی درونی و فرهنگی اختصاصی می‌سازد. دانشی که از بین رفتنی نیست و فرهنگی که آن دانش را سرپا نگاه می‌دارد. دانشی که امنیت اقتصادی می‌آفریند و فرهنگی که حمایت عمومی با خود به همراه می‌آورد. tasnimnews.ir/3552092 @TasnimNews

در شکوه شهادت دلداده‌ای از دیار الموت اسماعیل بقائی، سخنگوی وزارت امور خارجه در یادداشتی در تاریخ ۲۶ اسفند به مناسبت شهادت دکتر محمد محمدی الموتی نوشت: امروز از خاکسپاری نیک‌مردی از الموت، دیار ایستادگی در غبار و استحکام در فتنه‌ها، باز می‌گردم. هر بار با او جلسه داشتم گویی ستونی از دانش و تجربه و تعهد در کنار من ایستاده بود. دکتر محمدی الموتی، نخبه‌ای که در رگ‌هایش، عشق به ایران خون می‌کشید و در ذهنش، آینده‌ای روشن‌تر از امروز می‌جوشید. کسی که در سال‌های دفاع مقدس ۸ ساله بارها تا پای شهادت رفت اما بسیاری، از جمله خود من تا همین حالا، خبر نداشتند که او از رزمندگان دوران دفاع مقدس بوده است. انسانی به غایت فکور، صبور، همه‌جانبه‌نگر و دغدغه‌مند که حضور اثرگذارش در شورای عالی امنیت ملی و سپس در شورای دفاع، او را به یکی از افراد مرجع و مورد وثوق در دیپلماسی، امنیت ملی و سیاست خارجی تبدیل کرده بود. شب و روز، خستگی ناپذیر کار می‌کرد، در هر ساعتی از شبانه روز آماده برگزاری جلسات و کمک به تدبیر امور بود. تنها استثنائش، نیم ساعت صبح و نیم ساعت شامگاه بود که باید به عهدی مقدس عمل می‌کرد: عهدی که با دخترش بسته بود که خودش هر صبح و شام او را از منزل تا مدرسه و از مدرسه تا منزل برساند و تا انتها مقید به این عهد پدر دختری بود. تصور می‌کنم در این ۹ ماه احتمالا تنها دقایق و لحظه‌هایی که با دختر دلبندش خلوتی پدر-دختری داشت همین دقایق سفر از منزل تا مدرسه بود. فارغ‌التحصیلِ دوره ۶ مدرسه‌ی مفید بود، مکتبی که به 'تربیت شهید' شهره است و فقط در همین ۱۷ روز ۵ شهید بزرگ و میهن‌دوست به ایران تقدیم کرده‌ است. و از همین مکتب آموخت که "عشق به وطن، فقط یک احساس زیبا نیست، یک مسئولیت است." آن لبخندی که همیشه بر لب داشت، نه برای پنهان‌کردنِ درد، که برای زنده نگه‌داشتنِ امید در دلِ خود و دیگران بود. آن مردِ سربلند، به ما آموخت که می‌توان هم نخبه بود، هم پدری عاشق، و هم شهیدی که عشقش به این خاک، بزرگ‌تر از تمامِ دلدادگی‌هایِ دنیایی بود. راه دفاع از میهن پر نور است و این ستارگان مسیر پیش روی ما را روشن‌ ساخته اند. - «أَعْتَقَ نَفْسَهُ وَ أَرْضیٰ رَبَّه» - «فُزْتُمْ بِدٰارِ الْبَقٰاء» - «قَرَّتْ عَیْنَهُ بِجَنَّةِ الْمَأْویٰ» «جان خود را آزاد» و «خدای خود را راضی» کرد، «به سرای بقاء فوز یافت» و «چشمش به بهشت روشن گشت». رحمت خداوند بر او باد. @Muhallel

📹 براساس قرآن کریم، وقتی جبهۀ مؤمنین در راه خدا استقامت می‌کنند و تکالیفشان را انجام می‌دهند، در شرایطی که موازنۀ مادی و موازنۀ ظاهری در عالَم به نفع آنها نیست، خدا پیروزشان می‌کند. 🔰 آیت‌الله میرباقری: 💥 به‌لحاظ معادلات نظامی و موازنۀ قدرت، بحمدلله وضعیت کشور ما خوب است، اما ما نباید به امکانات نظامی خودمان اعتماد کنیم، بلکه تکیۀ ما باید به خداوند متعال باشد و بر او توکل کنیم: ﴿حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكيلُ﴾. 💥 آنچه از قرآن کریم فهمیده می‌شود، این است که وقتی جبهۀ مؤمنین در راه خدا استقامت می‌کردند و تکالیفشان را انجام می‌دادند، در شرایطی که موازنۀ مادی و موازنۀ ظاهری به نفع آنها نبود، خدا پیروزشان می‌کرده است. داستان حضرت ابراهیم همین است، داستان حضرت موسی همین است، داستان حضرت نوح همین است. آنها در شرایطی که موازنۀ طبیعی به نفعشان نبود، پیروز شدند. #کلیپ @mirbaqeri_resane

🚩 نیکولا ماکیاولی گویا این جملات را برای اعراب خلیج فارس به یادگار گذاشته است: 🔹«اتحاد با قدرت‌های بزرگ برای آسیب رساندن به همسایه، همیشه کاری بسیار ویرانگر است: اگر پیروز شوید، برده آن قدرت ها خواهید بود؛ اگر شکست بخورید، نابود می‌شوید؛ زیرا وقتی آن‌ها شکست خورده‌اند، نه پناهگاهی دارید، نه چاره‌ای، و نه کسی که شما را حمایت کند، و نه همسایه‌ای که از شما راضی باشد.» @IranGeoCulture دالان فرهنگ جغرافیا

مهدی جمشیدی در یادداشت اخیرش، هرچند مستقیماً نامی از شخص رهبر شهید نمی‌برد، اما با نقد بنیادین «فرآیند تصمیم‌گیری استراتژیک» در دهه‌ی اخیر، عملاً مرجع ضمیر تمام این ناکامی‌ها را شخص اول مملکت قرار داده است. جمشیدی با به کار بردن تعابیری همچون «ویروسی شدن ذهن تصمیم‌سازان» و «محاسبات خطا»، مستقیماً عقلانیت حاکم بر دفاع بازدارنده را زیر سؤال می‌برد. از نگاه او، سیاست «صبر استراتژیک» یا «پاسخ متناظر» که توسط رهبری هدایت می‌شد، یک تدبیر نیست؛ بلکه یک «تعلل فرصت‌سوز» معرفی شده است. این دقیقاً نقطه‌ی مقابل الگوی مفهومی رهبر شهید است که بر «حکمت و اقتدار نهادی» تأکید داشت. شهادت رهبری نقطه‌ی تعالی هویت و سوخت محرک نظام است، اما جمشیدی آن را «نتیجه‌ی حتمی مذاکره و دیپلماسی» روایت می‌کند. او با تقلیل دادن پیچیدگی‌های جنگ به یک دوگانه‌ی «سیلی یا انفجار»، عملاً لایه‌های پنهان قدرت (مانند نبرد زیرساختی و مدیریت افکار عمومی) را نادیده گرفته و به جای مقاومت مدبرانه، به دنبال واکنش حاد و ساختارشکنی مطلق است که می‌تواند کشور را به ورطه‌ی نابودی بی‌هدف بکشاند. یادداشت او به جای ایجاد پیوند میان ایستادگی مردم و اقتدار نظامی، سعی دارد میان بدنه‌ی نظام و تصمیمات کلان شکاف ایجاد کند. او ادعا می‌کند که سیاست‌های جاری (حتی در سال‌های اخیر) بازتولید برجام بوده است. این ادعا، عملاً تلاش‌های جاری برای انتقام متقارن و بستن تنگه‌ی هرمز را نقاط قوت محسوب می‌شوند، بی‌ارزش جلوه می‌دهد. نخبگان و طلاب موظف به تثبیت هویت مقتدر و جلوگیری از وهن قدرت اسلام‌اند؛ اما جمشیدی با استفاده از واژگانی همچون «بی‌حس شدن»، «روند فرسایشی» و «حیرت و بهت»، در حال تولید «ارجاف» (شایعه‌پراکنی و تضعیف روحیه) است. نویسنده به جای درهم‌شکستن هیمنه‌ی دشمن، در حال درهم‌شکستن اعتماد عمومی به تدبیر نظام است. این متن با ادبیاتی نخبگانی، در حال القای این گزاره است که رهبری با در پیش گرفتن سیاست صبر و توازن، راه را برای ترور خود و تخریب کشور هموار کرده است. این نوع نگارش، مصداق بارز «جنگ شناختی از درون» است که به جای هدف قرار دادن دشمن، اراده‌ی مقاومت را در داخل بمباران می‌کند. شهادت، نشانه‌ی بن‌بست راهبردی نیست، بلکه نشانه‌ی اصابت دقیق ضربات ایران به قلب منافع آمریکا (بستن تنگه و زدن تادها) است که آن‌ها را مجبور به چنین قمار انتحاری (ترور رهبری) کرده است. آن که ادعای انقلابی‌گری‌اش از مدارِ تدبیر ولی امر فراتر رود، راهزنی است که در جاده‌ی دشمن قدم می‌زند؛ پایی را که از خطِ قرمز عقلانیت وحیانی فراتر رود، باید پیش از آنکه کشور را به ورطه‌ی سقوط بکشاند، قلم کرد.

💥 چرا کار به اینجا رسید که دشمن خطرپذیری کند، امکانات خود را جمع کند و وارد جنگ نظامی شود؟ ◀️ درگیری کنونی، درگیری اسلام به پرچم‌داری ایران و لیبرال‌دموکراسی غربی به پرچم‌داری آمریکا است. ◀️ جنگ نیابتی، اغتشاش، تحریم، انقلاب مخملی، دیپلماسیِ مهار، جنگ ترکیبی و... روش‌هایی بود که دشمنان بر ضد ملت ایران به کار گرفتند. هر کدام از این‌ها برای اینکه یک ملت را ساقط کند کافی بود و همه را برای ملت ایران به کار گرفتند، اما همگی شکست خورد. ◀️ جنگ نظامی آخرین مرحلۀ توطئۀ دشمن است؛ چیزی فراتر از این ندارند! #کلیپ @mirbaqeri_resane

🎥 | هیچ وقت پیروزی انبیاء در «توازن مادی» نبوده. 💠 آیت‌الله میرباقری: باید با عینک‌ قرآن کریم و از زاویه نگاه قرآنی، به حوادث اجتماعی و نزاع حق و باطل نگاه کنیم. از منظر قرآن کریم، پیروزی بر دشمن از طریق توکل بر خدا و استقامت در راه خدا ممکن است، نه از طریق توازن در امکانات مادی. 🔗 پروندۀ نکته‌ها درباره الهیات مبارزه https://eitaa.com/mirbaqeri_ir/7534 #کلیپ @mirbaqeri_resane

🔰 آیت‌الله میرباقری: " نباید به امکانات نظامی خودمان تکیه کنیم، نـزول نصــــرت از جـانب خداسـت " ✍🏻 #سخن_نگاشت @mirbaqeri_resane

📹 براساس قرآن کریم، وقتی جبهۀ مؤمنین در راه خدا استقامت می‌کنند و تکالیفشان را انجام می‌دهند، در شرایطی که موازنۀ مادی و موازنۀ ظاهری در عالَم به نفع آنها نیست، خدا پیروزشان می‌کند. 🔰 آیت‌الله میرباقری: 💥 به‌لحاظ معادلات نظامی و موازنۀ قدرت، بحمدلله وضعیت کشور ما خوب است، اما ما نباید به امکانات نظامی خودمان اعتماد کنیم، بلکه تکیۀ ما باید به خداوند متعال باشد و بر او توکل کنیم: ﴿حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكيلُ﴾. 💥 آنچه از قرآن کریم فهمیده می‌شود، این است که وقتی جبهۀ مؤمنین در راه خدا استقامت می‌کردند و تکالیفشان را انجام می‌دادند، در شرایطی که موازنۀ مادی و موازنۀ ظاهری به نفع آنها نبود، خدا پیروزشان می‌کرده است. داستان حضرت ابراهیم همین است، داستان حضرت موسی همین است، داستان حضرت نوح همین است. آنها در شرایطی که موازنۀ طبیعی به نفعشان نبود، پیروز شدند. #کلیپ @mirbaqeri_resane

🔹نهادهای مردمی و باز احیای سیاست بخش اول اکبر محمدی 🔻وضعیت سیاسی معاصر با مبدل کردن میدان سیاست به ماشین محاسبه پذیر و ریاضیاتی، امکان هر نو سیاست مردمی را فرو بسته‌است. منطق صوری نمایندگی (representation) در قالب احزاب سیاسی خود به امری کاملاً مستقل و منفک از حیات اجتماعی مبدل شده‌است به‌نحوی که سیستم‌های مختلف نمایندگی به رویه‌های مشروع سازی الیگارش‌ها تبدیل‌شده‌اند. در دهه‌های اخیر وضعیت سیاسی معاصر حتی به‌واسطه منطق صوری نمایندگی نیز تعین نمی‌یابد بلکه نیروهای بیرونی همچون بازار و منطق سرمایه هر آن تصمیم سیاسی را به گزینش‌های ماشینی عرضه و تقاضا وانهاده‌اند. ایران نیز از چنین فرایندی مستثنی نبوده است؛ اندک زمانی پس از انقلاب اسلامی نهادهای مردمی با ادغام در بروکراسی دولتی و مبدل شدن به بخشی از ساختار وزارت خانه‌ای، تمامی امکان‌های خود برای حضور نهادمند مردم در عرصه سیاست را از دست دادند. حضور مردم در سیاست با دو مولفه شناخته می‌شد؛ منطق نمایندگی و رأی دهی و دیگری حضور مردم در خیابان‌ها، حتی حضور مردم در خیابان‌ها نیز به‌واسطه نهادهای دولتی همچون سازمان هماهنگی تبلیغات اسلامی به کارناوال‌هایی عاری از شور انقلابی مبدل شد. اگرچه بروکراسی به حذف و طرد نهادهای انقلابی اقدام کرد اما روح انقلابی همواره در ایران به‌نحو شبح گونه حضور داشت و سایه آن همواره بر سر بروکراسی سنگینی می‌کرد. 🔻روح انقلابی همچون ققنوس در آسمان ایران همواره در پرواز بوده است اما فقط در رخدادها ققنوس بال و پری دوباره می‌یابد و خود را آشکار می‌سازد. جنگ رخداد بیرونی از نظم روزمره امور است که کلیه روندها و ساختارهای پیشینی را معلق می‌کند. دستگاه ریاضیاتی و ماشین تصمیم گیری دولت تنها با الگوریتم‌های از پیش موجود کارایی می‌یابند. رخداد یک امر همگانی و همه‌گیر است و با رخ دادن تمامی مناسبات، احوالات و رویه‌ها را دگرگون می‌سازد به همین جهت الگوریتم‌های از پیش موجود توانایی کارآمدی در زمانه رخداد را ندارند. اداره‌ها و سازمان‌هایی که بر مبنای چارت سازمانی و الگوریتم‌ها می‌اندیشند عملاً به موجودیتی بی‌مصرف مبدل خواهند شد. در موقعیت رخداد که با سازمان‌ها و بروکراسی دولتی مواجه هستیم با دو امکان در پیش روی خود مواجه خواهیم بود؛ یکی انباشت مسائل و مشکلات و در نهایت شکست حتمی در میدان نبرد و دومی بازیابی سیاسی مردمی و حل مسائل به‌واسطه نهادهای اجتماعی. عنصر محوری و توضیح دهنده جنگ‌ها همواره خشونت بوده است و معرف خشونت نیز ابزارها، تکنولوژی و امور فنی اعمال خشونت هستند. قدرت تنها نیرویی است که توانایی مقابله با خشونت را در خود دارد. قدرت، دیگ جوشانی از مردم است که در شبکه‌هایی بر اساس غایات مشخص در همکاری با یک دیگر بر سازنده گرمایی جوشان از اراده‌ورزی‌اند. قدرت امری مردمی و مربوط به اراده همگانی است به همین جهت هیچ‌گاه، هیچ تکنولوژی و سازمان رزمی توانایی غلبه بر نیروی مردمی را ندارد. با رخداد جنگ و ظهور ققنوس اراده مردمی در ایران، جنگ ماهیتی همچون انقلاب به خود گرفته است. 🔻ویژگی اساسی انقلاب‌ها، هم‌بستگی عمومی، اراده ورزی عمومی در جهت غایت مشترک است. در انقلاب‌ها هم‌بستگی عمومی از مسیر فداکاری، بخشش و قربانی کردن خویشتن محقق می‌گردد. شمایلی که در جنگ رمضان مشاهده می‌کنیم دارای چنین ویژگی‌هایی هستند. مردم علی‌رغم ترس، واهمه و اضطراب برای آینده می‌جنگند. در هر روز شاهد ابتکار عمل‌های و خلق و زایش‌گری‌های جدید در عمل جمعی هستیم. روح ایرانی در مواجه با جنگ را می‌توانیم در مشت‌های گره کرده زنان و مردانی دید که در مسیر راهپیمایی و با وجود برخورد بمب و موشک بدون ترس حتی یک قدم نایستادند بلکه محکم و استوار و با صلابت بر بانگ نیایش سرود می‌خواندند. بازگشت ققنوس‌وار روح انقلابی را در کار جهادی آوار برداری، خدمت به مجروحین، پخش ارزاق و همیاری‌های مردمی در مواجه با جنگ می‌توانیم مشاهده کنیم. به ظهور رسیدن مردم در جنگ همان بعثت مردم است که پیش از جنگ بدان بشارت داده شده بود. 🔻بعثت مردم بدون ظهور نبی و رهبری کاریزماتیک چگونه رخ می‌دهد؟ این عمل را قربانیان و رهبر قربانی شده با خون خود به عمل آوردند. خون، مستحکم‌ترین پٌتکی است که می‌تواند لایه‌های رسوب یافته در نفس آدمی را برش داده و قلوب سخت و سفت آدمی را به نرمی مبدل کند. قربانی با رسوب‌برداری و رسوخ به قلوب انسانی و تحول و دگرگونی در این قلوب، آنها را به عمل فداکارانه دعوت می‌کند. فداکاری و محبت کارویژه دیگری است که به‌وسیله آن «خارها گل می‌شوند» و قلب‌های انسانی به‌وسیله محبت به یکدیگر متصل می‌گردد. این تحول در عرصه اجتماعی برای آنکه مبدل به قدرت بشود نیازمند نهادهای اجتماعی است که نیروی اجتماعی را در محیطی به کار اندازد و در صورت مصرف این نیرو سریعاً توانایی بازاحیای آن را داشته‌باشد.

🔹نهادهای مردمی و باز احیای سیاست بخش دوم 🔻آنچه امروز در خیابان‌های تهران و شهرهای مختلف ایران مشاهده می‌کنیم روحیه تعاون و همکاری است که باید در فضایی به عینیت مبدل شود. گرمای این روزهای خیابان برای تداوم نیازمند نحوی از نهادهای اجتماعی است که امکانی برای پایداری آنها ایجاد کند. اگرچه یکی از مهمترین لوازم شکل گیری نهادهای اجتماعی یعنی نیروی اجتماعی با تب و تاب و گرمای آن وجود دارد اما شکل گیری نهادهای اجتماعی لوازم دیگری نیز دارند؛ از جمله فضای عمومی و شبکه‌های اجتماعی. جهت شکل گیری نهادهای اجتماعی تعاونی محور هر فضای عمومی از خیابان، مدرسه، مسجد، دانشگاه، سرای محله و... می‌تواند به‌عنوان فضایی در نظر گرفته شود که محل ظهور نمودهای عمومی است. لازمه دیگر آن است که در محیط‌های عمومی شبکه‌هایی از مردم که از پیش وجود داشتند به فعالیت بپردازند. برای مثال در مدارس شبکه‌ای از دانش‌آموزان، معلمان، و اولیاء وجود دارد که می‌تواند در وضعیت جنگی این شبکه به‌عنوان یک نهاد اجتماعی در نظر گرفته شود. دانشگاه‌ها مملو از شوراهای صنفی، انجمن‌های علمی، کانون‌های فرهنگی و انجمن‌های سیاسی هستند این به‌معنای وجود شبکه‌های از پیش موجود است. شبکه‌های اجتماعی از پیش موجود دارای منطق مشورتی و شورایی بوده و امکان هم آرایی نیروها را ممکن می‌کند. مساجد دارای شبکه‌های اجتماعی قدرتمندی در محلات هستند که می‌توان به‌واسطه شبکه مساجد امنیت محلی و حکمرانی محلی را به انجام رساند. سویه دیگر شبکه‌های اجتماعی را می‌توانیم در شبکه اجتماعی اصناف مشاهده کنیم. اصناف امکان بهره مندی از شبکه بازار محلی و توزیع ارزاق و مایحتاج مردمی را ممکن می‌کند. 🔻تجربه انقلاب اسلامی و شکل گیری نهادهای انقلابی می‌تواند راهگشایی‌های برای امروز داشته‌باشد. نهادهای انقلابی همچون کمیته، جهاد سازندگی، سپاه، کمیته‌امداد، نهضت سوادآموزی و... در راستای پاسخ به مسائل و مشکلات کشور صورت پذیرفت. تمامی نهادها برآمده از شبکه‌های از پیش موجود بودند، کمیته از ادغام نیروهای محلات و گروه‌های مسلح شکل گرفت. جهاد سازندگی را دانشجویانِ انجمن اسلامی تشکیل دادند و سپاه از درون مساجد، هیئت‌ها و دسته‌های رفاقتی جوان برون آمد. تمامی نهادهای انقلابی دارای ساختاری مشورتی، شورایی، افقی و عاری از سلسله مراتب سازمانی بودند. یکی از اساسی‌ترین ویژگی‌های تجربه نهادهای انقلابی سال ۵۷ نحوی از سیاست لوکال و محلی بود که امکان چابکی و حل و فصل امور را ممکن می‌ساخت. نهادهای اجتماعی نوظهور توانایی فراگیری عام ندارند و تنها با کسب تجربه و ساخت خود از درون است که یک نهاد اجتماعی توانایی فراروی از محله را می‌یابد. دولت و بروکراسی رسمی، نهادهای اجتماعی را نباید به‌عنوان یک مزاحم در نظر بگیرد بلکه در شرایطی که بروکراسی رسمی توانایی انجام وظایف خویش را عهده‌دار نیست لازم است تا به تسهیل گری بپردازد و وظایف، امکانات و تجهیزات خود را به نهادهای مردمی واگذار کند. 🔻نهادهای مردمی در پاسخ به بحران‌هایی به ظهور می‌رسند که دولت و بروکراسی توانایی پاسخ به آنها را ندارد. بحران‌های فعلی یا بحران‌هایی که در آینده و با تشدید تنش شکل بگیرد هر کدام می‌تواند محیا کننده یک نهاد مردمی باشد اما ظهور هر نهاد مردمی، لازمه‌اش فضای عمومی است. تناسب عددی فضای عمومی و نهادهای تخصصی مردمی یکسان نیست پس لازمه پاسخگویی به نیازها و رفع مسائل شکل‌گیری نهادهای عمومی فراگیر در فضاهای عمومی است بدین معنا مدارس، دانشگاه‌ها، مساجد و دیگر امکان عمومی وظایف محدود بر عهده نخواهند داشت بلکه هر فضای عمومی باید به‌منزله یک دولت محلی با فراگیری عام عمل کند و تمامی نیازها را در خود پوشش بدهد. 🔻یک از مهمترین مسائل فعلی کشور و مشخصاً شهر تهران فقدان کلانتری‌ها و امنیت عمومی شهر است. این مسئله باعث فشار زیادی به نیروهای امنیتی و استهلاک آنها شده‌است. نیروهای بسیج همچنان در حال هدف قرار گرفتن هستند. تنها با واگذاری امنیت محلات به محله و یاریگری و نفرگیری مجدد از درون محله است که امکان امنیت شهری پایدار می‌ماند. در این میان تفاوتی ندارد یک یا چند مدرسه یا مسجد محل می‌توانند مسئله امنیت مردمی را بر عهده بگیرند. لازم است به یاد بیاوریم که در سال ۵۷ کمیته‌های انقلاب اسلامی از درون محلات شکل گرفت. مسئله دیگر کشور ویرانی‌هایی است که شبکه‌های مختلف انرژی و خدمات رسانی را مختل می‌کند. همچون شبکه برق، آب‌شیرین‌کن‌ها، گاز، پالایشگاه، نفت و یا شبکه‌های سایبری. دانشگاه‌ها، دانشجوها، اساتید و امکانات آزمایشگاه‌های دانشگاه‌ها می‌توانند موقعیت مناسبی برای ساخت و طراحی‌های تکنولوژیکی و فنی باشند.