چرا فشار اقتصادی، ایران را به تسلیم نکشاند؟ فرید زکریا، مجری و نظریه‌پرداز مشهور آمریکایی: 🔹یکی از بزرگ‌ترین معماهای پیرامون جنگ آمریکا و ایران این است که چرا هزینه‌های اقتصادی این کشور را وادار به صلح نکرده است. بدون تردید مردم ایران در حال تحمل فشار هستند، پس چگونه است که این کشور تاکنون به تسلیم وادار نشده است؟ 🔹بخشی از پاسخ این است که کشورها صرفاً بر اساس ملاحظات اقتصادی تصمیم نمی‌گیرند. ملی‌گرایی، احساس کرامت و غرور ملی هم نقش خود را ایفا می‌کنند. 🔹اقتصاد ایران با وجود دهه‌ها تحریم و فشارهای ناشی از جنگ، همچنان از مقاومت قابل‌توجهی برخوردار بوده است. برخلاف تصور برخی درباره یک اقتصاد فروپاشیده، ایران دارای یکی از اقتصادهای صنعتی متنوع منطقه است. این کشور با دسترسی به تجارت زمینی با هفت کشور، بنادر فعال و صنایعی مانند فولاد، پتروشیمی، آهن و محصولات غذایی، توانسته بخش مهمی از نیازهای خود را تأمین و در برابر فشارهای خارجی دوام بیاورد. 🔹ایران با تولید داخلیِ بیشترِ کالاهای مورد نیاز خود، از جمله خودرو، دارو و لوازم خانگی، خود را با تحریم‌های بین‌المللی سازگار کرده است. این کالاها همیشه از نظر رقابت‌پذیری در بازارهای جهانی وضعیت مطلوبی ندارند، اما نیازهای بازار داخلی را تأمین می‌کنند و همین موضوع در دوران جنگ نیز به کمک کشور می‌آید. 🔻 حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد @HokmranOnline

🔺 سارا فلاحی، عضو کمیسیون امنیت ملی با اشاره به سفر هیاتی از این کمیسیون به جنوب کشور و دیدار با فرماندهان سپاه و ارتش: 🔹 سردار عظمایی گفت «حتما هوای فرمانده دلاور دوران جنگ، آقای دکتر قالیباف رو داشته باشید. ایشون آبروشون رو گذاشتند» این یعنی بین میدان و دیپلماسی وحدتی هست. ☑️ به «راه خامنه‌ای» بپیوندید 👇 @Rahe_Khamenei

سردار عظمایی فرمانده نیروی دریایی سپاه هستند که بعد از شهید والامقام تنگسیری این مسئولیت را بر عهده گرفته اند. در واقع سردار عظمایی به نماینده هایی که به جنوب رفته بودند نصیحت مشفقانه کرده که در مجلس هوای قالیباف رو داشته باشید و اذیتش نکنید. شاید منظورش این بوده تا برخی نماینده ها با واقعیت ها آشنا بشن و رئیس مجلس رو مورد ظلم قرار ندن!

🔵دیدار عراقچی و وانگ یی؛ چین چگونه به تحولات اخیر ایران و خاورمیانه می نگرد؟ 🔸نقشه راه پکن برای صلح منطقه ✍حامد وفایی استاد مطالعات چین دانشگاه تهران دیدار وانگ یی، وزیر امور خارجه چین و سیدعباس عراقچی، وزیر امور خارجه کشورمان در حاشیه نشست وزیران امور خارجه سازمان همکاری شانگهای در قرقیزستان، فرصت مناسبی برای بررسی دقیق‌تر مواضع جدید پکن درباره تحولات اخیر منطقه و جنگی است که به کشورمان تحمیل شده است. آنچه در این یادداشت مورد توجه قرار می‌گیرد، بر اساس مواضعی است که وزارت امور خارجه چین به زبان چینی در پایگاه رسمی خود منتشر کرده و از این منظر، می‌تواند تصویری روشن‌تر از نگاه واقعی پکن به تحولات جاری ارائه دهد. چین امروز یکی از قدرت‌های بزرگ و از معدود کشورهایی است که ظرفیت اثرگذاری بر روند حل‌وفصل بحران‌های منطقه‌ای را در اختیار دارد. از این رو، بررسی دقیق مواضع این کشور می‌تواند راهگشا باشد و افق‌های تازه‌ای را برای فهم رویدادهای جاری و تحولات آینده، پیش روی ما قرار دهد. به اعتقاد من، تحلیل مواضع چین درباره تحولات غرب آسیا، خلیج فارس، تجاوزهای آمریکا علیه کشورمان و رویکردی که دولت آمریکا در قبال ایران اتخاذ کرده، امروز یک ضرورت است. همچنین باید به‌صورت مفصل درباره این موضوع بحث شود که چین چه می‌تواند بکند، چه می‌خواهد بکند و ما چه انتظاری باید از این کشور داشته باشیم. تنها پس از تحلیل دقیق مواضع رسمی پکن و با اتکا به منابع خود چینی‌ها می‌توان ظرفیت‌های این کشور را برای ایفای نقش در حل‌وفصل این بحران به‌درستی ارزیابی کرد. در روزهای اخیر، برخی تحلیل‌ها و مطالبی را که درباره این دیدار منتشر شده بود، مطالعه کردم. در اغلب این تحلیل‌ها، موضع چین به‌عنوان واکنشی به اظهارات اخیر دونالد ترامپ تفسیر شده بود؛ برداشتی که به نظر من دقیق نیست. اصولاً مواضعی که وانگ یی در دیدار با آقای عراقچی مطرح کرده، ارتباطی با سخنان و لفاظی‌های اخیر ترامپ ندارد. ترامپ سیاستمداری است که مواضعش گاه در فاصله چند دقیقه تغییر می‌کند، اما چین کشوری است که سیاست خارجی خود را بر پایه ثبات، تداوم و برنامه‌ریزی بلندمدت تنظیم می‌کند و هیچ‌گاه تصمیمات خود را بر اساس مواضع مقطعی و هیجانی اشخاصی مانند ترامپ شکل نمی‌دهد. از این رو، پیوند زدن مواضع پکن به اظهارات اخیر ترامپ، تحلیل دقیقی نیست. همچنین در برخی تحلیل‌ها بر به‌کارگیری عبارت «شریک راهبردی» تأکید شده و چنین القا شده است که این تعبیر برای اولین‌بار در ادبیات دیپلماتیک چین درباره ایران به کار رفته یا از اهمیت ویژه و بی‌سابقه‌ای برخوردار است. در ادامه این یادداشت، به این موضوع خواهم پرداخت و توضیح خواهم داد که این عبارت در چه چارچوبی استفاده شده و اساساً داستان از چه قرار است. ما در تحلیل محتوای مواضع آقای وانگ یی، به‌عنوان رئیس دستگاه دیپلماسی و سیاست خارجی چین، می‌توانیم یک چارچوب تحلیلی طراحی کنیم و ببینیم که نگاه چینی‌ها به تحولات اخیر به چه شکلی و در چه مسیری بوده است. توجه داشته باشید که اولاً چینی‌ها نسبت به تشدید اوضاع در منطقه ابراز نگرانی می‌کنند و تأکید دارند که نسبت به این شرایط دغدغه‌مند هستند و معتقدند وضعیت باید مدیریت شود. یکی از محورهایی که این روزها چینی‌ها درباره آن صحبت می‌کنند، توافقی است که با میانجیگری پاکستان و احتمالاً با کمک‌هایی که چینی‌ها ارائه کردند، میان ایران و آمریکا امضا شد. آقای وانگ یی این توافقنامه را که حاصل میانجیگری طرف‌های مختلف بوده، یک دستاورد و نتیجه بسیار ارزشمند توصیف می‌کند. سپس اشاره می‌کند که این توافق، دربردارنده امیدهای صلح‌طلبانه مردم ایران و منطقه و همچنین تلاش آنها برای توقف جنگ و درگیری است. او از یک اصطلاح چینی نیز استفاده می‌کند و می‌گوید آنچه در مدت طولانی به دست آمده، نباید در یک لحظه از دست برود. بنابراین، چین بر ضرورت حفظ این توافقنامه تأکید دارد. نکته دیگری که در این صحبت‌ها وجود دارد، این است که آقای وانگ یی از چند «نباید» استفاده می‌کند که به نظر من بسیار معنادار است. «نباید» اول این است که توافقنامه‌ای که با میانجیگری کشورهای مختلف حاصل شده، نباید در یک آن به باد برود. «نباید» دوم، در قالب یک تعبیر زیبا مطرح می‌شود؛ ایشان می‌گوید«وقتی دروازه‌های صلح باز می‌شود، نباید آن را بست.» این جمله را خطاب به آقای عراقچی بیان می‌کند. «نباید» سوم هم این است که «تا زمانی که امید به صلح وجود دارد، نباید آن را رها کرد.» به این ترتیب، این سه «نباید» از نکاتی است که باید به آن توجه داشت؛ زیرا آقای وانگ یی در مذاکرات خود با ایران بر آنها تأکید کرده است. اما در ادامه، به فوری‌ترین اقدامی که باید در شرایط کنونی انجام شود اشاره می‌کند.

🔰ترجمه فارسی «بدن و دموکراسی» منتشر شد؛ روایتی نو از نقش بدن در سیاست 🔸️ماچین در این کتاب، این پرسش بنیادین را مطرح می‌کند که آیا سیاست را می‌توان صرفاً از خلال نهادها، قوانین و گفت‌وگوهای عقلانی فهمید یا آنکه بدن انسان نیز در متن سیاست حضور دارد و در شکل‌گیری حیات دموکراتیک نقش‌آفرین است. 🔸«بدن و دموکراسی» در شش فصل تنظیم شده و ضمن مرور مهم‌ترین نظریه‌های معاصر درباره بدن، می‌کوشد تصویری تازه از دموکراسی ارائه دهد؛ تصویری که در آن، تجربه زیسته، احساسات، حضور فیزیکی و کنش‌های بدنی، در کنار استدلال و گفت‌وگو، بخشی جدایی‌ناپذیر از سیاست دموکراتیک محسوب می‌شوند. به همین دلیل، این اثر را می‌توان یکی از منابع جدید در حوزه نظریه سیاسی، مطالعات بدن، جامعه‌شناسی سیاسی و فلسفه دموکراسی دانست. ibna.ir/x6J9P @ibna_official

🔰خوانشی از کتاب «بلندپروازی اخلاقی» نوشته روتگر برگمن؛ جاه‌طلبی برای خیر عمومی آرمان‌گرایی بدون نتیجه، فضیلت نیست 🔸«بلندپروازی اخلاقی» تازه‌ترین اثر روتگر برگمن، این پرسش را پیش می‌کشد که آیا موفقیت را باید با میزان ثروت و موقعیت سنجید یا با اثری که انسان بر جهان پیرامون خود می‌گذارد؛ پرسشی که در روزگار بحران‌های جهانی، بیش از هر زمان دیگری به مسئله‌ای عمومی تبدیل شده است. 🔸برگمن در این کتاب نه نسخه‌ای برای خوشبختی فردی می‌پیچد و نه وعده آرامش روان می‌دهد. دغدغه او چیز دیگری است: بازگرداندن مفهوم «وظیفه اخلاقی» به مرکز زندگی حرفه‌ای انسان معاصر. به زعم او استعداد، دانش، سرمایه و زمان، هنگامی معنا پیدا می‌کنند که در خدمت کاهش رنج انسان‌ها و حل مسائل واقعی جهان قرار گیرند. همین جابه‌جایی نقطه تمرکز، کتاب را از انبوه آثار موفقیت فردی و خودیاری جدا می‌کند و آن را به مانیفستی درباره مسئولیت اجتماعی نخبگان تبدیل می‌سازد. 🔸️یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های کتاب، نقطه عزیمت متفاوت آن است. برگمن آگاهانه در برابر موج کتاب‌هایی قرار می‌گیرد که خوشبختی را در مراقبه، افزایش اعتمادبه‌نفس، مدیریت ذهن یا رشد فردی خلاصه می‌کنند. نماد این نقد، همان داستان آغازین کتاب است؛ روایت مشهور «متیو ریکار»، راهب بودایی که رسانه‌ها او را «شادترین مرد جهان» نامیدند. برگمن با اشاره به ده‌ها هزار ساعت مراقبه او، پرسشی غیرمنتظره مطرح می‌کند: اگر تمام این زمان صرف حل یکی از مشکلات جهان می‌شد، آیا نتیجه ارزشمندتری به دست نمی‌آمد؟ 🔸یکی از بحث‌برانگیزترین ایده‌های کتاب، حمله به چیزی است که برگمن آن را «اسطوره بازنده شریف» می‌نامد؛ این تصور که نیت خوب، خود به‌تنهایی ارزش اخلاقی کافی دارد، حتی اگر هیچ تغییری در جهان ایجاد نکند. او استدلال می‌کند که اخلاق را باید با نتایج نیز سنجید. اگر هدف کاهش رنج انسان‌هاست، کارآمدی، برنامه‌ریزی، سازمان‌دهی و حتی پیروزی، بخشی از مسئولیت اخلاقی به شمار می‌روند. به همین دلیل، برگمن از بسیاری از جنبش‌های اجتماعی موفق، از جنبش لغو برده‌داری گرفته تا تحریم اتوبوس‌های مونتگمری، به‌عنوان نمونه‌هایی یاد می‌کند که میان آرمان و عمل تعادل برقرار کردند. 🔸یکی از نقاط قوت بلندپروازی اخلاقی این است که حتی خواننده مخالف را نیز وادار به فکر کردن می‌کند. بسیاری از استدلال‌های کتاب قانع‌کننده‌اند، اما برخی ادعاهای آن نیز محل بحث باقی می‌مانند. نخست آنکه برگمن مخاطب اصلی خود را عمدتاً از میان تحصیل‌کردگان، متخصصان و افرادی انتخاب می‌کند که امکان انتخاب مسیر شغلی دارند. این فرض، در بسیاری از جوامع توسعه‌یافته شاید واقع‌بینانه باشد، اما در کشورهایی که بخش بزرگی از نیروی کار برای تأمین معیشت با محدودیت‌های جدی روبه‌رو هستند، دامنه کاربرد این توصیه‌ها محدودتر می‌شود. اخلاق، هرچند جهانی است، همیشه در شرایط نابرابر اقتصادی تجربه می‌شود. ibna.ir/x6Jbr @ibna_official

🔰درباره کتاب «قدرت مؤسس: نظریه قانون اساسی» اثر لوچیا روبینلی؛ خاستگاه مشروعیت و بنیان نظم سیاسی مدرن 🔸روبینلی نشان می‌دهد حاکمیت به استمرار اقتدار و اعمال قدرت در چارچوب نظم مستقر اشاره دارد، در حالی که قدرت مؤسس به لحظه آغازین شکل‌گیری یک نظم حقوقی و سیاسی بازمی‌گردد؛ لحظه‌ای که مردم، به‌مثابه منشأ مشروعیت، ساختار سیاسی تازه‌ای را بنیان می‌گذارند. 🔸یکی از مهم‌ترین دستاوردهای کتاب، تفکیک دقیق میان «قدرت مؤسس» و «حاکمیت» است؛ دو مفهومی که در بسیاری از آثار سیاسی و حقوقی به اشتباه مترادف پنداشته شده‌اند. روبینلی نشان می‌دهد حاکمیت به استمرار اقتدار و اعمال قدرت در چارچوب نظم مستقر اشاره دارد، در حالی که قدرت مؤسس به لحظه آغازین شکل‌گیری یک نظم حقوقی و سیاسی بازمی‌گردد؛ لحظه‌ای که مردم، به‌مثابه منشأ مشروعیت، ساختار سیاسی تازه‌ای را بنیان می‌گذارند. 🔸نویسنده همچنین نشان می‌دهد برداشت‌های متفاوت از قدرت مؤسس چگونه به شکل‌گیری الگوهای گوناگون سازمان سیاسی، از مجامع مردمی و همه‌پرسی‌ها گرفته تا نظام‌های نمایندگی و ساختارهای فدرال، انجامیده است. ibna.ir/x6Jcv @ibna_official

🔰میزگرد بررسی و نقد بر لبه تنهایی/۳ چرا اسرائیل در «بر لبه تنهایی» کمرنگ است؟ «تنهایی استراتژیک» منحصر به ایران است؟ 🔹️اهمیت کتاب نصر از نظر من این است که در قالب یک روایت تاریخی، مجموعه‌ای از معماهای امنیت و توسعه را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد. معمولاً این‌گونه گفته می‌شود که اگر امنیت نداشته باشی، توسعه پیدا نمی‌کنی. اما من از زاویه دیگری به مسئله نگاه می‌کنم و می‌پرسم: چگونه می‌توان توسعه پیدا کرد، بدون آنکه امنیت دیگران یا حتی امنیت خود را به خطر انداخت؟ 🔸کرمی: به نظرم شاید مهم‌ترین نکته این باشد که نهایتاً درست است که استقلال‌خواهی ایران واقعاً قابل درک است. این استقلال‌خواهی لزوماً به معنای بیگانه‌ستیزی نیست که مثلاً بگوییم با گروگان‌گیری همراه است. همچنین، همان‌طور که دکتر فاضلی هم اشاره کردند، این استقلال‌خواهی لزوماً ایدئولوژیک نیست. این استقلال‌خواهی محصول یک تجربه تاریخی از مداخله خارجی، نفوذ خارجی و تحقیر بین‌المللی است. اما نکته مولف «بر لبه تنهایی» این است که این استقلال‌خواهی، چون سویه‌های نظامی پررنگی پیدا کرده، در حالی که به زعم او می‌توانست سویه‌های توسعه‌ای و اقتصادی جدی نیز داشته باشد، رفتن به سمت نظامی‌گری، درگیری‌های منطقه‌ای و دفاع رو به جلو، آن را با نوعی تناقض مواجه کرده است. خدمت شما عرض کنم، این روند میدان جنگ را از آن دفاع پیشتاز یا رو به جلو در غزه، فلسطین، لبنان و سوریه به داخل ایران کشانده و در واقع به ضد خود تبدیل شده است؛ به‌گونه‌ای که مشکلات و محدودیت‌های آن را به ما نشان می‌دهد. 🔸فاضلی: اهمیت این کتاب در طرح کردن معماها و سؤال‌های پیچیده‌ای است که در بستری پیچیده، پیشِ روی ایران به‌عنوان یک موجودیت ژئوپلیتیک قرار دارد. ایرانی وجود دارد که صرف‌نظر از اینکه در آن شاه در قدرت باشد یا جمهوری اسلامی، با مشکلاتی مواجه است؛ از جمله مشکلات امنیتی. با شکل‌گیری جمهوری اسلامی، این مشکلات امنیتی بیشتر می‌شود؛ یعنی نوع رویکردها و حتی دوره‌ای که جمهوری اسلامی در آن ظهور می‌کند، باعث تشدید این مشکلات می‌شود. در بستری تاریخی که نصر آن را توضیح می‌دهد، برخی ایده‌ها نیز به‌عنوان راهبردهای کلان شکل می‌گیرند؛ از جمله دفاع رو به جلو، جنگیدن با دشمن در جهان عرب یا نفوذ در جهان عرب. اما نکته مهم کتاب، که به‌ویژه در سه فصل پایانی به آن پرداخته می‌شود، همان چیزی است که من در شش قسمت پادکستم آن را شرح دادم. در قسمت ششم، تقریباً نیمی از بحث را به سؤال‌هایی اختصاص دادم که خودِ کتاب پاسخی برای آن‌ها ارائه نمی‌دهد، اما آن‌ها را پیش می‌کشد و مطرح می‌کند. مثلاً؛ استدلال نصر این است که پس از آنکه ایران محور مقاومت را شکل داد، به‌ویژه پس از جنگ لبنان، این محور مقاومت به موفقیت‌های قابل‌توجهی دست یافت. جهان عرب دریافت که محوری از مقاومت شکل گرفته که ایران حامی آن است. در نتیجه، بخش بزرگی از جهان عرب احساس نگرانی کرد. 🔸صادقی‌زاده: به نظر من، مهم‌ترین نکته‌ای که شاید بتوان در این کتاب یافت و از آن بهره گرفت، تصحیح برداشت ما از مفهوم امنیت ملی است. اینکه خاستگاه برداشت ما از مفهوم امنیت چگونه باعث شده است امنیت را به‌صورت تک‌بعدی ببینیم و با این خوانش تک‌بعدی، بسیاری از منابع اجتماعی و اقتصادی خود را، به یک معنا، در لبه پرتگاه قرار دهیم تا سیاستی خاص را پیش ببریم و در یک حوزه مشخص به پیروزی برسیم. واقعیت این است که شکست در همه جبهه‌ها برای پیروزی در یک جبهه، در نهایت مساوی با شکست در همان جبهه است. زیرا اگر در جبهه‌های موازی شکست بخورید، حتی اگر در آن جبهه پیروز شده باشید، این پیروزی عملاً ناپایدار خواهد بود. همان‌گونه که کتاب نیز توضیح می‌دهد، ایران هلال شیعی‌ را که شکل داده بود، در نتیجه همین عدم تقارن و عدم توازن، در تحولات اخیر از دست داد. ibna.ir/x6J99 @ibna_official

🔰تحلیلی درباره جنگ ایران و رژیم صهیونیستی؛ افقی تازه در تاریخ معاصر 🔸اگر بتوان از دل این بحران، افقی متفاوت در سازمان سیاسی و اقتصادی جامعه گشود، آن‌گاه شاید بتوان گفت که این جنگ، صرفاً بر سر تعیین قدرت مسلط خاورمیانه نبوده است؛ بلکه به نقطه‌ای تبدیل شده که در آن امکان گسست از منطق سرمایه و آغاز افقی تازه در تاریخ معاصر پدیدار شده است. 🔸️مسئله اصلی برای ایران، صرف پیروزی یا شکست در میدان جنگ نیست. پرسش تعیین‌کننده این است که اگر ایران بتواند موقعیت برتر منطقه‌ای را به دست آورد، آیا صرفاً جای اسرائیل را در همان منطق موجود اشغال خواهد کرد یا امکان گشودن افقی متفاوت را نیز دارد؟ به باور من، پاسخ به این پرسش مشروط است. 🔸️اگر ایران تنها در سپهر سیاست باقی بماند و خود را صرفاً به‌عنوان قدرت مسلط منطقه بازتعریف کند، تفاوت ماهوی با دیگر دولت‌های سرمایه‌دار نخواهد داشت. در این صورت، حتی اگر نفوذ منطقه‌ای بیشتری به دست آورد، تنها به یکی دیگر از بازیگران فرماسیون سرمایه‌داری منطقه‌ای تبدیل خواهد شد؛ فرماسیونی که منطق بنیادین آن همچنان انباشت سرمایه، رقابت دولت‌ها و بازتولید مناسبات موجود است. 🔸 ایران تنها زمانی می‌تواند نقشی تاریخی ایفا کند که تقابل سیاسی را به سطح مناسبات مادی جامعه ارتقا دهد. زیرا ریشه بازتولید نظم سرمایه‌داری نه صرفاً در آرایش نیروهای سیاسی، بلکه در شیوه تولید، مالکیت و توزیع ثروت نهفته است. تا زمانی که این بنیان اقتصادی دست‌نخورده باقی بماند، هر دگرگونی سیاسی، دیر یا زود، در همان منطق پیشین استحاله خواهد شد. تاریخ بارها نشان داده است که تغییر دولت‌ها، بدون دگرگونی در مناسبات مادی، اغلب به بازتولید همان ساختارها در شکلی تازه می‌انجامد. ibna.ir/x6JgF @ibna_official

من مسئول امنیت ملی ایران هستم و این را با صراحت می‌گویم... کنفرانس خبری، پس از پایان دیدار با رییس مجلس لبنان | بیروت | ۲۲ مرداد ۱۴۰۴ @alilarijani_ir

خادمی امام حسین علیه السلام از هر سمتی بالاتر است/ امید دارم من را هم جزء زائرین به حساب بیاورند @alilarijani_ir